ယော၊ အကြင်သူသည်။ သုခတ္ထော၊ ချမ်းသာခြင်း အကျိုးကို အလိုရှိသည်ဖြစ်၍။ တဒါစာရံ၊ ထိုချမ်းသာခြင်းကို ရခြင်း၏ အကြောင်းဖြစ်သော အကျင့်ကို။ စရတိ၊ ကျင့်၏။ သော၊ ထိုသူသည်။ သုခံ၊ ဖလသမာပတ်ချမ်းသာကို။ လဘတေ၊ ရ၏။ ကေဝလံ၊ သက်သက်။ တဒါစရံ၊ ထိုနိဗ္ဗာန်ချမ်းသာ အကျိုးငှါ ကျင့်သော သူသည်။ သုခမေဝ၊ နိဗ္ဗာန်ချမ်းသာကို သာလျှင်။ လဘတေ၊ ရသည်။ န၊ မဟုတ်သေး။ အထခေါ၊ စင်စစ်သော်ကား။ ကိတ္ထိဉ္စ၊ ဤသူကား သီလရှိသော သူ စသည်ဖြင့် မျက်မှောက်မျက်ကွယ်ကျောက်စောခြင်းသို့လည်း။ ပပ္ပေါတိ၊ ရောက်၏။ အဿပုဂ္ဂလဿ၊ ထိုကောင်းစွာကျင့်သော ပုဂ္ဂိုလ်အား။ ယသော၊ မျက်မှောက်၌ အခြံအရံ များခြင်းသည်လည်း။ ဝဍ္ဎတိ၊ ပွါး၏။

ယော ပုဂ္ဂလော၊ အကြင်ပုဂ္ဂိုလ်သည်။ အရိယံ၊ မြတ်သော။ အဋ္ဌင်္ဂိကံ၊ အင်္ဂါရှစ်ပါးနှင့် ပြည့်စုံသော။ အဉ္ဇသံ၊ မဂ္ဂင်ဟူသော ခရီးကို။ ဥဇုံ၊ ဖြောင့်စွာ။ ဘာဝေတိဝဍ္ဎေတိ၊ ပွါးစေ၏။ မဂ္ဂံ၊ အရိယမဂ္ဂင်ရှစ်ပါးတည်းဟူသော နိဗ္ဗာန်သို့ ရောက်ကြောင်းအကျင့်ကို။ အမတဿ၊ နိဗ္ဗာန်ကို။ ပတ္တိယာ အဓိဂမာယ၊ ရခြင်းငှါ။ ဘာဝေတိ၊ မိမိသန္တာန်၌ ဖြစ်စေ၏။ သော၊ ထိုအရိယ မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးတရားကို။ နိပ္ပရိယာယေန၊ မုချဆက်ဆတ်အားဖြင့်။ သုခတ္ထော တဒါစာရန္တိ၊ သုခတ္ထော တဒါစာရံဟူ၍။ ဝုစ္စတိ၊ ဆိုအပ်၏။

ဣတိ၊ ဤသို့။ သာမညကာနိထေရော၊ သာမညကာနိထေရ်သည်။ ဣမံဂါထံ၊ ဤဂါထာကို။ အဘာသိတ္ထ၊ ဆိုပြီ။ သာမညကာနိထေရဂါထာ အနက်ပြီး၏။