ယောအဟံ၊ အကြင်ငါသည်။ အယောဂေ၊ မမှီဝဲအပ်သော ကာမသုခလ္လိကာနုယောဂ အတ္တကိလမထာနုယောဂ ဟု ဆိုအပ်သော အယုတ်တရားနှစ်ပါး၌ ။ အတ္တာနံ၊ မိမိကိုယ်ကို။ ယုဉ္ဇံယုဉ္ဇန္တော၊ ထိုနှစ်ပါးသော အခြင်းအရာဖြင့် ကျင့်သော ကိစ္စနှစ်ပါးသော အကျိုးကို ဆောင်တတ်သောကိစ္စကို။ ဣစ္ဆယံ ဣစ္ဆန္တော၊ အလိုရှိသော။ ပုရိသော၊ ယောင်္ကျားသည်။ အယောဂေ၊ ထိုစီးခြင်း၏ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် မသင့်သော အရာ၌။

စရံစရန္တော၊ ကျင့်သည်။ စေဘဝေယျ၊ အကယ်၍ ဖြစ်ငြားအံ့။ ဧဝံ၊ ဤသို့ ဖြစ်သည်ရှိသော်။ နာဓိဂစ္ဆေယျ၊ အလိုရှိတိုင်း စီးပွါးချမ်းသာသို့ မရောက်ရာ။ မေမဟာ၊ ငါသည်။ တံဒုဗ္ဘလက္ခဏံ၊ ထိုဘုန်းကျက်သရေ မရှိသော သဘောကို။ ယုဉ္ဇိ၊ မသင့်သော အယုတ်တရားနှစ်ပါး၌ အားထုတ်မိ၏။

အဗ္ဗုဠံ၊ မနုတ်အပ်သော။ အဃဂတံ၊ နှိပ်စက်တတ်သော သဘောရှိသော ရာဂစသော ကိလေသာတို့၏။ ဝိဇိတံသံသာရပဝတ္တိ၊ သံသရာဖြစ်ခြင်းတည်း။ ဧကံ၊ တခုသော ပမာဒတရားကို။ ဩသဇ္ဇေယျစေ၊ အကယ်၍ စွန့်ငြားအံ့။ ကလိဝကလိဣဝ၊ သူတ်ယုတ်မာကဲ့သို့။ သိယာ၊ ဖြစ်ရာ၏။

သဗ္ဗာနိ၊ အလုံးစုံသော အရဟတ္ထဖိုလ်ကို ရင့်စေတတ်သော သဒ္ဓါဝီရိယ သတိသမာဓိ ပညိန္ဒြေတရားတို့ကို။ ဩသဇ္ဇေယျစေ၊ အကယ်၍ စွန့်ငြားအံ့။ သမဝိသမာဿ၊ ညီညွတ်သည် မညီညတ်သည်ကို။ အဒဿနတော၊ သမထဝိပဿနာဘာဝနာတည်းဟူသော ဉာဏ်ဖြင့် မမြင်သောကြောင့်။ အန္ဓောဝိယ၊ သူကန်းကဲ့သို့။ သိယာ၊ ဖြစ်ရာ၏။

ဟိယသ္မာ၊ အကြင်ကြောင့်။ ယံ၊ အကြင်အမှုကို သာလျှင်။ ကယိရာ၊ ပြုရာ၏။ တံဟိတံဧဝ၊ ထိုပြုအပ်သော အမှုကိုသာလျှင်။ ဝဒေ၊ ဆိုရာ၏။ ယံ၊ အကြင်အမှုကို။ နကယိရာ၊ မပြုရာ။ တံ၊ ထိုအမှုကို။ နဝဒေ၊ မဆိုရာ။

အပရောန္တံ၊ မပြုသော သူကို။ ဘာသမာနံ ဘာသမာနာ၊ ဆိုကုန်သော။ ပဏ္ဍိတာ၊ ပညာရှိတို့သည်။ အယံ၊ ဤသူကား။ ဧတ္တကော၊ ဤမျှသာ ပြုခြင်းငှါ စွမ်းနိုင်၏။ ဣတိ၊ ဤသို့။ ပရိဇာနန္တိ၊ ပိုင်းခြား၍ သိနိုင်ကုန်၏။

ရုစိရံ ပုပ္ဖံ၊ လယ်ခေါင်ရန်းပန်းအောင်းမဲညိုပန်းစသော အားဖြင့် များသော ပန်းသည်။ ဝဏ္ဏဝန္တံ၊ အဆင်းသာရှိသည်။ အဂန္ဓကံ၊ အနံ့မရှိသည် ။ ဟောတိယထာ၊ ဖြစ်သကဲ့သို့။

ဧဝံတထာ၊ ထိုအတူ။ သုဘာသိတာ၊ ကောင်းစွာဆိုအပ်သော။ ဝါစာ၊ စကားသည်။ အကုဗ္ဗတော၊ ထိုတရားတော်လာတိုင်း မပြုမကျင့်သော သူအား။ အဖလာ၊ နတ်ရွာနိဗ္ဗာန်ဟူသော အကျိုးမရှိသည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။

ပိ၊ အကျိုးမရှိသည်မှ တပါး အကျိုးရှိသည်ကို ဆိုအံ့။ ရုစိရံပုပ္ဖံ၊ မြတ်လေးပန်း စကားပန်းကြာညိုပန်းအစရှိသော ပန်းသည်။ ဝဏ္ဏဝန္တံ၊ အဆင်းရှိသည်။ သုဂန္ဓကံ၊ ကောင်းသော အနံ့ရှိသည်။ ဟောတိယထာ၊ ဖြစ်သကဲ့သို့။

ဧဝံတထာ၊ ထိုအတူ။ သုဘာသိဘာ၊ ကောင်းစွာဟောအပ်သော။ ဝါစာ၊ ပိဋကတ်သုံးပုံတည်းဟူသော စကားတော်သည်။ သုကုဗ္ဗတော၊ ဘုရားတော်မူတိုင်းကောင်းစွာ ကျင့်သောသူအား။ သဖလာ၊ နတ်ရွာ နိဗ္ဗာန်ဟူသော အကျိုးရှိသည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။

ဣတိ၊ ဤသို့။ သုဘူတောထေရော၊ သုဘူတထေရ်သည်။ ဣမာပဉ္စဂါထာ၊ ဤငါးဂါထာကို။ အဘာသိတ္တ၊ ဆိုပြီ။ သုဘူတထေရဂါထာ အနက်ပြီး၏။