အာဝုသော၊ ငါ့ရှင်တို့။ ယောဘိက္ခု၊ အကြင်ရဟန်းသည်။ နဥက္ခိပေ၊ ဇာတိဗာဟုသစ္စာ အစရှိသည်တို့ဖြင့် မိမိကိုယ်ကို မချီးမြှောက်ရာ။ ပရေ၊ တပါးသော ပုဂ္ဂိုလ်တို့ကို။ နောစပရိက္ခိပေ၊ ဂုဏ်ကိုဖျက်ဆီးသော အားဖြင့် ဖြတ်၍ မရှုတ်ချရာ။ ပရေ၊ သူတပါးတို့ကို။ ဩက္ခိပေ၊ ယုတ်သောအားဖြင့် မကြည်ကြရာ။ ပါရဂတံ၊ သံသရာစက်အဆုံးအဘိညာဉ် အဆုံးသို့ ရောက်သော ဝိဇ္ဇာ သုံးပါး အဘိညာဉ်ခြောက်ပါးနှင့် ပြည့်စုံသော ရဟန္တာ ပုဂ္ဂိုလ်ကို။ နဟရယေ၊ မထိခိုက်ရာ။

အတ္တဝဏ္ဏံ၊ မိမိ၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို။ ပရိသာသု၊ မင်းပရိသတ် စသည်တို့၌။ နစဗျာဟဏေ၊ လာဘ်ပူဇော်သကာကို တောင့်တ၍ မပြောဆိုရာ။ အနုဒ္ဓတော၊ ပျံ့လွင့်ခြင်း မရှိသော အားဖြင့်။ သမ္မိတဘာဏီ၊ အပိုင်းအခြားရှိသော စကားအကျိုးစီးပွါးနှင့် စပ်သော စကားကိုသာ ဆိုလေ့ရှိသည်။ သိယာ၊ ဖြစ်ရာ၏။ သုဗ္ဗတော၊ ကောင်းသော အလေ့အကျက်ရှိသော သီလနှင့် ပြည့်စုံသည်။ သိယာ၊ ဖြစ်ရာ၏။

သုသုခုမနိပုဏတ္ထဒဿိတော၊ အလွန်မြင်နိုင်ခဲသော နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သစ္စပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ် စသော အနက်တို့ကို အနိစ္စအစရှိသည်သို့ တင်၍ ရှုတတ်ထသော။ မတိကုသလေန၊ ပညာပွါးအံ့သည် မပွါးပံ့သည်ကို ဆင်ခြင်းတတ်သော ဓမ္မဝိစယသံဗောဇ္ဈင်ပညာကို ဖြစ်စေခြင်း၌ လိမ္မာထသော။ နိဝါတဝုတ္တနာ၊ သီတင်းကြီးသီတင်းငယ် သီးတင်းလတ်တို့နျင့် လျော်သော နှိမ့်ချသော အကျင့်ရှိထသော။

သံသေဝိတဗုဒ္ဓသီလိနာ၊ ဘုရားတို့သည် ကောင်းစွာ မှီဝဲအပ်သော ပွါးစီးသော သီလရှိထသော ။ တေနပုဂ္ဂလေန၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည်။ ဟိယသ္မာ၊ အကြင့်ကြောင့်။ နိဗ္ဗာနံ၊ နိဗ္ဗာန်ကို။ ဒုလ္လဘံ၊ ရခဲသည်။ နဟောတိ၊ မဖြစ်။ တသ္မာ၊ ထိုကြောင့်။ ဧတံသဗ္ဗံ၊ ဤအလုံးစုံကို။ ကရောန္တော၊ ပြုသော သူသည်။ နိဗ္ဗာနံ၊ နိဗ္ဗာန်ကို။ နိစိရဿေဝ၊ မကြာမြင့်မှီသာလျှင်။ အဓိဂစ္ဆတိ၊ ရလိမ့်သတည်း။

ဣတိ၊ ဤသို့။ ဝိသာခေါပဉ္စလပုတ္တောထေရော၊ ဝိသာခါပဉ္စာလပုတ္တထေရ်သည်။ ဣမံဂါထာဒွယံ၊ ဤဂါထာနှစ်ခုအပေါင်းကို။ အဘာသိတ္ထ၊ ဆိုပြီ။ ဝိသာခါပဉ္စလပုတ္တထေရဂါထာ အနက်ပြီး၏။