အာဝုသော၊ င့ါရှင်တို့။ ယောပုဂ္ဂလော၊ အကြင်ပုဂ္ဂိုလ်သည်။ ပုဗ္ဗေ၊ ရှေးအိုခြင်းနာခြင်းစသည်မနှိပ်စက်မှီကာလ၌။ ကရဏီယာနိ၊ ပြုအပ်ကုန်သော အမှုတို့ကို။ ပမာဒေဝသေန၊ မေ့လျော့သည် အစွမ်းဖြင့်။ အကတွာ၊ မပြုမိသောကြောင့် ပစ္ဆာသော ပြုအပ်သော လာလကို လွန်ပြီးသော နောက်အခါမှ။ ကာတုံ၊ ပြုခြင်းငှါ။ ဣစ္ဆတိ၊ အလိုရှိ၏။ တဒါ၊ ထိုအခါ၌။ နသက္ကောတိ၊ ဇရာမရဏ စသည်တို့သည် နှိပ်စက်သောကြောင့် ပြုခြင်းငှါ မတတ်နိုင်။

သောပုဂ္ဂလော၊ သို့ မစွမ်းနိုင်သော ပုဂ္ဂိုလ်သည်။ သုခါဋ္ဌာနာ၊ နာရွာနိဗ္ဗာန်အကြောင်းမှ။ ဓံသတေဓံသန္တောပရိဟာယန္တော၊ ယုတ်ခဲ့ရကား။ ပစ္ဆာ၊ နောက်၌။ အနူတပ္ပတိ၊ ကောင်းမှုကို ငါမပြုမိဟူ၍ နှလုံးမသာယာခြင်းသို့ ရောက်၏။

ဟိသစ္စံ၊ မှန်၏။ ယံကမ္မံ၊ အကြင်အမှုကို။ ကယိရာ၊ ပြုရာ၏။ တံဟိတံဧဝ၊ ထိုအမှုကိုသာလျှင်။ ဝဒေ၊ ဆိုရာ၏။ ယံ၊ အကြင်အမှုကို။ နကယိရာ၊ မပြုရာ။ တံ၊ ထိုအမှုကို။ နဝ‌ဒေ၊ ပြုလောဟု မဆိုရာ။

အကရောန္တံ၊ မပြုသော သူကို။ ဘာသမာနံဘာသနာနာ၊ ဆိုကုန်သော။ ပဏ္ဍိတာ၊ ပညာရှိတို့သည်။ အယံ၊ ဤသူကား။ ဧတ္တကော၊ ဤမျှသာပြုစွမ်းနိုင်၏။ ဣတိ၊ ဤသို့။ ပရိဇာနန္တိ၊ ပိုင်းခြား၍ သိကုန်၏။

သမ္မသမ္ဗုဒ္ဓဒေသိတံ၊ မြတ်စွာဘုရားသည် ဟောတော်မူအပ်သော။ နိဗ္ဗာနံ၊ နိဗ္ဗာန်သည်။ သုသုခံဝတ၊ အလွန်ချမ်းသာစွတကား။

အသောကံ၊ စိုးရိမ်ခြင်းမှ ကင်းစွတကား။ ဝိရဇံ၊ ရာဂစသော မြူမှ ကင်းစွတကား။ ခေမံ၊ ဘေးအပေါင်းမှ ကင်းစွတကား။ ယတ္ထ၊ အကြင်နိဗ္ဗာန်၌။ ဒုက္ခံ၊ ဆင်းရဲအပေါင်းသည်။ ဝိရုဇ္ဈတိ၊ ချုပ်၏။

ဣတိ၊ ဤသို့။ ဗာကုသလေရော၊ ဗာကုသလထေရ်သည်။ ဣမံဂါထတ္တယံ၊ ဤဂါထာ သုံးခုအပေါင်းကို။ အဘာသိတ္ထ၊ ဆိုပြီ။ ဗာကုသထေရဂါထာ အနက်ပြီး၏။