ဆဋ္ဌဿ၊ ခြောက်ခုမြောက်သောပဏ္ဏာသက၏။ ပဌမေ၊ ရှေးဦးစွာသောသုတ်၌။ ဥပသမ္ပါဒေတဗ္ဗန္တိ၊ ဥပသမ္ပါဒေတဗ္ဗံဟူသည်ကား။ ဥပဇ္ဈာယေန၊ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာသည်။ ဟုတွာ၊ ဖြစ်၍။ ဥပသမ္ပါဒေတဗ္ဗံ၊ မြင့်မြတ်သောအဖြစ်သို့ရောက်စေအပ်၏။

ဒုတိယေ၊ နှစ်ခုမြောက်သောသုတ်၌။ နိဿ‌ယောဒါတ‌ဗ္ဗောတိ၊ နိဿယောဒါတဗ္ဗောဟူသည်ကား။ အာစရိယေန၊ နိသျည်းဆရာသည်။ ဟုတွာ၊ ဖြစ်၍။ နိဿယော၊ နိသျည်းကို။ ဒါတဗ္ဗော၊ ပေးအပ်၏။

တတိယေ၊ သုံးခုမြောက်သောသုတ်၌။ သာမဏေရောဥပဋ္ဌာပေတဗ္ဗောတိ၊ သာမဏေရောဥပဋ္ဌာပေတဗ္ဗောဟူသည်ကား။ ဥပဇ္ဈာယေန၊ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာသည်။ ဟုတွာ၊ ဖြစ်၍။ သာမဏေရော၊ သာမဏေကို။ ဂဟေတဗ္ဗော၊ ယူအပ်၏။

ဣတိ၊ ဤသို့။ တီဏိပိ၊ သုံးပါးလည်းဖြစ်ကုန်သော။ ဣမာနိသုတ္တာနိ၊ ဤသုတ်တို့ကို။ ပဌမဗောဓိယံ၊ ပဌမဗောဓိ၌။ ခီဏာသဝဝသေန၊ ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်တို့၏အစွမ်းအားဖြင့်။ ဝုတ္တာနိ၊ ဟောအပ်ကုန်၏။

စတုတ္ထာနိ၊ စတုတ္ထသုတ်အစရှိသည်တို့သည်။ အနုပဒဝဏ္ဏနတော၊ အစဉ်ဖြစ်သောပုဒ်၏အဖွင့်အားဖြင့်။ ဥတ္တာနတ္ထမေဝ၊ ပေါ်လွင်သောအနက်ရှိသည်သာလျှင်တည်း။