ဆဋ္ဌေ၊ ခြောက်ခုမြောက်သောသုတ်၌။ နောစပရံအဓိသီလေသံပဝတ္တာဟောတီတိ၊ နောဝပရံအဓိသီလသံပဝတ္တာဟောတိဟူသည်ကား။ ပရံ၊ သူတပါးကို။ သီလဘာဝေန၊ သီလအဖို့ဖြင့်။ နဂရဟတိ၊ မကဲ့ရဲ့။ နဥပဝဒတိ၊ မစွပ်စွဲ။

အတ္တာနုပေက္ခီတိ၊ အတ္တာနုပေက္ခီဟူသည်ကား။ အတ္တနောဝ၊ မိမိ၏သာလျှင်။ကတာကတဇနနဝသနပြုအပ်သောအမှုမပြုအပ်သော အမှုကိုသိခြင်း၏အစွမ်းဖြင့်= အတ္တာနံ၊ မိမိကိုယ်ကို။ အနုပေက္ခိတာ၊ အဖန်တလဲလဲရှုသည်။

နောပရာနုပေက္ခီတိ၊ နောပရာနုက္ခီဟူသည်ကား။ ပရဿ၊ သူတပါး၏။ ကတာကတေသု၊ ပြုအပ်သောအမှုမပြုအပ်သောအမှုတို့၌။ အဝါဝဋော၊ အားမထုတ်သည်။

အပညာတောတိ၊ အပညာတောဟူသည်ကား။ အပါကဋော၊ မထင်ရှားသည်။ အပ္ပပုညော၊ နည်းသောဘုန်းရှိသည်။

အပညာတကေနာတိ၊ အပညာတကေနဟူသည်ကား။ အပ္ပညာတဘာဝေန၊ မထင်ရှားသည်၏အဖြစ်ကြောင့်။ အပါကဋတာယ၊ မထင်ရှားသည်၏အဖြစ်ကြောင့်။ မန္ဒပုညတာယ၊ နည်းသောဘုန်းရှိသည်၏အဖြစ်ကြောင့်။

နောပရိတဿတီတိ၊ နောပရိတဿတိဟူသည်ကား။ ပရိတာသံ၊ တောင့်တခြင်းသို့။ နာပဇ္ဇတိ၊ မရောက်။

ဣတိ၊ ဤသို့။ ဣမသ္မိံသုတ္တေ၊ ဤသုတ်၌။ ခီဏာသဝေါဝ၊ ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်ကိုသာလျှင်။ ကထိတော၊ ဟောအပ်၏။