ဒသမေ၊ ဆယ်ခုမြောက်သောသုတ်၌။
အဘဗ္ဗောတိ၊ အဘဗ္ဗောဟူသည်ကား။
အဘာဇနံ၊ တည်ရာမဟုတ်။
ဝုဒ္ဓိန္တိ၊ ဝုဒ္ဓိံဟူသည်ကား။
သီလေန၊ သီလဖြင့်။
ဝုဒ္ဓိံ၊ ကြီးပွားခြင်းသို့။
ဝိရူဠှိန္တိ၊ ဝိရူဠှိဟူသည်ကား။
ဝိရူဠှမူလတာယ၊ စည်ပင်ပေါက်ရောက်သောအမြစ်ရှိသည်၏အဖြစ်ကြောင့်။
မဂ္ဂေန၊ မဂ်ဖြင့်။
နိစ္စလဘာဝံ၊ တန်လှုပ်ခြင်းမရှိသည်၏အဖြစ်သို့။
ဝေပုလ္လန္တိ၊ ဝေပုလ္လံဟူသည်ကား။
နိဗ္ဗာနေန၊ နိဗ္ဗာန်ဖြင့်။
မဟန္တဘာဝံ၊ ကြီးမြတ်သည်၏အဖြစ်သို့။
သေသံ၊ ကြွင်းသောစကားရပ်သည်။
သဗ္ဗတ္ထ၊ အလုံးစုံသောပုဒ်တို့၌။
ဥတ္တာနမေဝ၊ ပေါ်လွင်သည်သာလျှင်တည်း။
ဣတိ၊ ဤသည်လျှင်ဒသမသုတ်အဖွင့်အပြီးတည်း။
ပဌမော၊ ရှေးဦးစွာသော။
သေခဗလဝဂ္ဂေါ၊ သေခဗလဝဂ်သည်။
နိဋ္ဌိတော၊ ပြီးခြင်းသို့ရောက်ပြီ။