ဝါ၊ တနည်း။ ယထာဝုတ္တေန၊ အကြင် အကြင် ဆိုအပ်ပြီးသော။ (အနညပုဗ္ကတ္တာ, တတ္ထ စ သဗ္ဗညုတာယ အစရှိသည်ဖြင့် ဆိုအပ်ပြီးသော)။ နိရတိသယေန (နိ+ အတိသယေန)၊ မိမိထက် အလွန်အကဲမရှိသော။ စတုသစ္စ ဒဿနေန၊ ၄ ပါးသော သစ္စာကို မြင်တော်မူခြင်းကြောင့်။ ဘဂဝါ၊ သည်။ စတုဓာ၊ အားဖြင့်။ ဓမ္မသင်္ဂဏိံ၊ ဓမ္မသင်္ဂဏီပါဠိတော်ကို။ ဒေသေတုံ၊ ငှာ။ သမတ္ထော၊ စွမ်းနိုင်သည်။ အဟောသိ၊ ပြီ။ အဋ္ဌာရသ ဗုဒ္ဓဓမ္မ သမန္နာဂမေန၊ တဆယ့်ရှစ်ပါးသော မြတ်စွာဘုရား၏ ဂုဏ်တော်တို့နှင့် ပြည့်စုံတော်မူခြင်းကြောင့်။

မှတ်ချက်။ ။ပဌမနည်း၌ “သဒ္ဓမ္မ ဂါရဝံ ကဗျာ”ကို “ကရိဿာမိ”၌ စပ်ရ၏။ ဤ ဒုတိယနည်းကား “သဒ္ဓမ္မ ဂါရဝံ ကတာ”ကို “သုဏာထ”၌ စပ်ရသည်။ ဤသို့ ၂-နည်းဖွင့်သောကြောင့် အဋ္ဌကထာနိဿယဉ် ၂-နည်းပေးထားပါသည်။

ယထာ ဝုတ္တေန ဝါ။ ။ဒဿနတ္တ စခသာ အနက်များကို တနည်း ထုတ်ပြလို သောကြောင့် “ယထာဝုတ္တေန ဝါ”အစရှိသော ပါဌ်ကို မိန့်သည်၊ ဤ၌ သစ္စာ ၄-ပါး တရားကို သိမြင်တော်မူခြင်းသည် “ စတုသစ္စဒသော”ပုဒ်၏ တိုက်ရိုက် ပြအပ်သော ဒဿနတ္ထတည်း၊ တဆယ့်ရှစ်ပါးသော ဗုဒ္ဓဂုဏ်တော်တို့နှင့်’ ပြည့်စုံတော်မူခြင်းသည် “ဥပေတော ဗုဒ္ဓဓမ္မေဟိ အဋ္ဌာရသဟိ”ပုဒ်တို့ဖြင့် တိုက်ရိုက်ပြအပ်သော ဒဿနတ္ထတည်း။

တေန (နိဒဿနေန)၊ ထိုသို့ ပြခြင်းကြောင့်။ ယထာဝုတ္တာယ၊ အကြင်အကြင်ဆိုအပ်ပြီးသေား။ ဒေသနာယ၊ ဓမ္မသင်္ဂဏီဒေသနာ, ဝိဘင်းဒေသနာတော်၏။ ဝါ၊ ကို။ သဗ္ဗညုဘာသိတတ္တာ၊ သဗ္ဗညုဘုရားရှင်သည် ဟောတော်မူအပ်သည်၏ အဖြစ်ကြောင့်။ အဝိပရီတတံ၊ မဖောက်မပြန် မှန်ကုနသ်ည်၏ အဖြစ်ကို။ ဒဿေန္တော၊ ပြလျက်။ ဝါ၊ ပြခြင်းကြောင့်။ တတ္ထ၊ ထို ဒေသနာ ၂ ရပ်၌။ သတ္ထေ၊ သတ္တဝါတို့ကို။ ဥဂ္ဂဟာဒီသု၊ သင်ယူခြင်း အစရှိသည်တို့၌။ (သင်ယူလေ့ကျက် ဆောင်ရွက် မှတ်သားခြင်းတို့၌)။ (သင်္ဂဟကာရော၊ သည်)။ နိယောဇေတိ၊ တိုက်တွန်း၏။ စ၊ သည်သာမကသေး။ နိဋ္ဌာနဂမနံ၊ ကျမ်း၏ ပြီးဆုံးခြင်းသို့ ရောက်ကြောင်ဖြစ်သော။ အတ္တနော၊ မိမိ၏။ ဝါယာမံ၊ လုံ့လကို။ ဝါ၊ လုံ့လဖြင့် ပြုစီရင်အပ်သော အဋ္ဌကထာကို။ ဒဿေန္တော၊ လျက်။ ဝါ၊ ကြောင့်။

နိဒဿနမေတံ။ ။ထိုသို့ ပြသဖြင့် ၄-ပါး အပြားအားဖြင့် - ဓမ္မသင်္ဂဏီကျမ်းကို ဟောတော်မူခြင်းငှါ စွမ်းနိုင်၏ဟူသောအနက်, တဆယ့်ရှစ်ပါး အပြားအားဖြင့် ဝိဘင်း ကျမ်းကို ဟောတော်မူခြင်းငှါ စွမ်းနိုင်၏ဟူသောအနက်သည် ထို ၂-ပုဒ်တို့ဖြင့် ပြအပ်သော ဒီပနတ္ထတည်း၊ ထိုဒီပနတ္ထကိုပင် “နိဒဿနမေတံ”ဟု ဆိုသည်။

တေန။ပေ။ နို့ယောဇေတိ။ ။စတုသစ္စဒသ ဥပေတ ဗုဒ္ဓဓမ္မဖြစ်တော်မူခသာ သဗ္ဗညုဘုရားရှင်သည် ဟောတော်မူအပ်သည့်အတွက် အလွဲအမှား မရှိနိုင်ကြောင်းကို ပြလျက် ထိုဒေသနာ ၂-ရပ်၌ သင်ယူခြင်းစသည်ကို ပြုဘို့ရန် တိုက်တွန်းခြင်းသည် စတု- သစ္စဒသော စသည်ကို ဆိုရခြင်း၏အကျိုးကိုပြသော ပကာသနတ္ထတည်း၊ ထိုပကာသနတ္ထ ကိုပင် “နိယောဗေတိ”ဟု ဆိုထားသည်။

နိဋ္ဌာနဂမနဉ္စ။ပေ။ ဥပ္ပါဒယတိ။ ။ပါဠိတော်ကိုသင်ယူခြင်း စသည်၌ တိုက်တွန်း သဖြင့် ထိုပါဠိတော်ကို ပြီးအောင်ဖွင့်နိုင်သော မိမိလုံ ့လကိုပြလျက် အဋ္ဌကထာကို နာယူ ခြင်း၌ လေးလေးစားစား ဖြစ်စေခြင်းလည်း အကျိုးပကာသနတ္ထ တမျိုးပင်တည်း။ ထို ့ကြောင့် “ဥဂ္ဂဟာဒီသု”ကို ဆည်းသော စ-သဒ္ဓါဖြင့် “အဋ္ဌကထာသဝနေ စ”ဟု မိန့်သည်။ “ယထာဝုတ္တ။ပေ။ ဇနယတိ”ဟူသော ဤစကားသည် အကျိုးအဆက်ဆက်ကို ပြသော "အနုဘာဝတ္ထ”စကားတည်း’ဟု ကြံသင့်သည်။

အတီတံသေ၊ အတိတ်ဖြစ်သော တရားအဘို့၌။ ဗုဒ္ဓဿ၊ အလုံးစုံသော တရားတို့ကိုသိတော်မူပြီးသော။ ဘဂဝတော၊ ၏။ အပ္ပဋိဟတံ၊ မောဟသည် မဆီးတားမနှောင့်ယှက်အပ် မနှောက်ယှက်နိုင်သော။ ဝါ၊ အလုံးစုံသော ကိလေသာသည် မဆီးတား မနှောင့်ယှက်အပ် မနှောင့်ယှက်နိုင်သော။

ဗုဒ္ဓါဒိန် ။ပေ။ ဝိဘာဝေတိ။ ။ဤစကားဖြင့် မူလအကြောင်းရင်း ဖြစ်သော “ဝိဘာဝတ္ထု”ကို ပြသည်ဟု မှတ်ပါ၊ စတုသစ္စဒသော စသော ဂုဏ်တော်ဖြင့် အကြောင်း အကျိုး အမျိုးမျိုးကို ပြပြီးဖြစ်ရကား သာသနာတော်၏ အရင်းအစဖြစ်သော ရတနာ ၃-ပါး၏ ဂုဏ်တော်များကိုလည်း ထင်ရှားပြပြီးဖြစ်တော့သည်’ဟူလို။ [“သမ္မာသမ္ဗုဒ္ဓ” တာဒိဂုဏေ၌ အာဒိဖြင့် တရားတော်၏ “သွာက္ခာတတာ” အစရှိသော ဂုဏ်တော်, အရိယသံဃာတော်၏ “သုပ္ပဋိပန္နတာ” အစရှိသော ဂုဏ်တော်တို့ကို ယူပါ။]

အတိတံသေ။ပေ။ဉာဏံ။ ။အံသ သဒ္ဒါသည် “ကောဋ္ဌာသ” အနက်ကို ဟော၏၊ ဉာဏ်ဟူရာ၌ အတီတံသဉာဏ်, အနာဂတံသဉာဏ် ပစ္စုပ္ပန္နံသဉာဏ် ၃-ပါးသည် တပါး နှင့်တပါး မတူသောဉာဏ် ၃-မျိုးတည်းဟု ဝဒန္တိဝါဒ၎င်း သဗ္ဗညုတဉာဏ်တပါးတည်း သာဟု၎င်း အနုဋီကာ၌ ၂-နည်းပြ၏၊ ထိုတွင် နောက်နည်းသည် အနုဋီကာဆရာ၏ အလိုရှိအပ်သော နည်းတည်း။

မိမိ၏အယူ။ ။မိမိကား ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ၏ ဆိုင်ရာဉာဏ်အမျိုးမျိုး၌ ကာလ ၃-ပါးဝယ် အပိတ်အပင် အဆီးအတား မရှိကြောင်းကိုပြသောစကားဟု ထင်၏၊ ထို ကြောင့် သဗ္ဗ- ညုတဉာဏ်တော်သာမက ဒိဗ္ဗစက္ခု စသော ဉာဏ်တော်အားလုံးကိုပင် ယူလိုပါသည်။ဒိဗ္ဗစက္ခုဉာဏ်ဖြင့် ပစ္စုပ္ပန်အာရုံကို မြင်တော်မူလိုသောအခါ အပိတ်အပင် အဆီးအတား မရှိဘဲ ချက်ခြင်း မြင်တော်မူနိုင်၏၊ ပရစိတ္တဝိဇာနနဉာဏ်တော်ဖြင့် သူဘပါး၏စိတ်ကို သိတော်မူလိုသောအခါ ကာလ ၃-ပါး၌ပင် အပိတ်အပင် အဆီးအတားမရှိ ချက်ခြင်း သိတော်မူနိုင်၏၊ ဣန္ဒိယပရောပရိယတ္တိဉာဏ် စသည်တို့၌လည်း နည်းတူ။

အမှာ။ ။ဆန္ဒ စသည်တို့၏အနက်ကို အနုဋီကာကြည့်၍ ပေးပါသည်၊ နတ္ထိ ဒဝါ စသည်တို့၏ အနက်ကို နောက်၌ ဖွင့်လတ္တံ့ သော မူလဋီကာအဖွင့်ကို ကြည့်၍ ပေးပါသည်။

ပန၊ ဝါဒန္တရကား။ ကတ္ထစိ၊ အချို့အရာ၌။ နတ္ထိ ဓမ္မဒေသနာယဟာနီတိ၊ ူ၍။ အလိခိတွာ၊ မရေးမူ၍။ နတ္ထိ ဆန္ဒဿ ဟာနိ ။ပေ။ နတ္ထိ သတ္တိယာ တိ၊ ဟူ၍။ လိခန္တိ၊ ရေးကြကုန်၏။ [သတ္တိယာ၊ သတ္တိ၏။ ဟာနိ၊ သည်။ နတ္ထိ၊ ]

ဂန္ထာရမ္ဘအဖွင့် ပြီး၏။

စ၊ ဆက်။ အဓိဂတောတိ (ပဒဿ)၊ အဓိဂတော ဟူသော ပုဒ်၏။ ဝတ္တဗ္ဗဘာဝေန၊ ဟောတော်မူထိုက်သည်၏ အဖြစ်ဖြင့်။ ပရိဂ္ဂဟိတော၊ ပိုင်းခြား၍ ယူအပ်ပြီးသော။ (ဝိဘင်္ဂေါ ၌စပ်)။ ဣတိ အတ္ထော၊ ဤကား အနက်။

တတ္ထ ။ပေ။ဝိဘင်္ဂေါ။ ။တတ္ထုဖြင့် ရွှေဝါကျ၌ ဆိုအပ်ပြီးသော “သုတ္တ” ပုဒ် ကို၎င်း “ ဓမ္မသင်္ဂဟေ ”ပုဒ်ကို၎င်း ညွှန်ပြနိုင်၏။ ထိုတွင် သုတ္တန္တပုဒ်ကို ညွှန်ပြရာ၌ “ သင်္ခေပ ”ဟူသည် ပဋိနိဒ္ဒေသ မပါဘဲ ဟောတော်မူအပ်သော ဥဒ္ဒေသ နိဒ္ဒေသမျှသာ တည်း၊ တတ္ထဖြင့် ဓမ္မသင်္ဂဟေပုဒ်ကို ညွှန်ပြရာ၌ “သင်္ခေပ ”ဟူသည် ဓမ္မသင်္ဂဏီပါဠိတော် ကောဋ္ဌာသဝါရဝယ် “ တသ္မိံ”ခေါ ပန သမယေ စတ္တာရော ခန္ဓာ ဟောန္တိ၊ ဒါယတနာနိ ဟောန္တိ၊ ရှေ ဓာတုယော ဟောန္တိ ” စသည်ဖြင့် ဟောတော်မူအပ်သော အကျဉ်းတည်း၊ ဝိဘဇနံပါဌ်ဖြင့် ဝိဘင်္ဂပ္ပကရဏံ၌ ဝိဘင်္ဂပုဒ်ကို ဘာဝသာဓနပြုပါဟု ပြသည်။

သော သော။ ပေ။ ဝုစ္စတိ။ ။ဤဝါကျဖြင့် ဝိဘင်္ဂပ္ပကရဏံပုဒ်၏ ဝစနတ္ထကို ပြသည်၊“သော သော ဝိဘင်္ဂါ”ဟု ဝိစ္ဆာဖြင့်ဆိုခြင်းမှာ ဤကျမ်း၌ ခန္ဓာတို့ကို အကျယ် ဝေဘန်ခြင်း, အာယတနတို့ကို အကျယ်ဝေဘန်ခြင်း စသည်ဖြင့် ဝိဘင်္ဂတွေ များသော ကြောင့်တည်း၊ ပကတောဖြင့် ပကရဏပုဒ်၏အနက်ကိုပြင်၊ ပကတောကို “အဓိဂတော” ဟု အနက်ဖွင့်သည်။ ပကရီယိတ္ထ၊ အပြားအားဖြင့် ပြုအပ် (သိအပ်) ပြီ။ ဣတိ ပကရဏံ။ ဝိဘဇနံ ဝိဘင်္ဂေါ၊ ပကရဏံ+ဝိဘင်္ဂေါ ယဿာတိ ဝိဘင်္ဂပ္ပကရဏံ။ [“ပကရဏဝိဘင်္ဂ” ဟု ဆိုလိုလျက် ရွှေ့နောက်ပြန်ထားသည်။]

အဓိဂတောတိ။ပေ။အတ္ထော။ ။ဤဝါကျသည် ရွှေဝါကျ၌ပါသော အဓိဂတော ၏အဖွင့်တည်း၊ စာအုပ်တို့၌ ကဝဂ် ပဌမက္ခရာဖြင့် “အဓိကတော”ဟု တွေ့ရသော်လည်း မဓုဋီကာ၌ ပကရိတဗ္ဗေဒကို “အဓိဂန္တဗ္ဗော” ဟု ဖွင့်၏၊ ထိုအဖွင့်၌ အဓိဂန္ဓဗ္ဗောသည် အဓိဂတောနှင့် သဘောတူပင်တည်း။ ထို့ကြောင့် တတိယက္ခရာ ဂဖြင့် ပါဌ်မှန်ရှိပါစေ။ မှန်၏... “ပရိဂ္ဂဟိတော၊ ပိုင်းခြား၍ယူအပ်”ဟူသည် အဓိဂတော၊ သိအပ် ရတပ်ပင်တည်း၊ ခန္ဓဝိဘင်းစသော ပါဠိတော်ဝယ် – ခန္ဓာငါးပါး စသည်ကို ဟောတော်မူထိုက်သည်၏အဖြစ်ဖြင့် သိအပ် ရအပ် ပိုင်းခြား၍ယူအပ်”ဟူလို။

န တတော ဟေဋ္ဌာတိ၊ န တတော ဟေဋ္ဌာ ဟူသော ဤစကားကို။ (ဝုတ္တံ ၌စပ်)။ ရူပါဒီနံ၊ အရုပ် အစရှိသော တရားတို့၏။ ဝေဒယိတာဒိ သဘာဝတ္တာ ဘာဝါ၊ ခံစားခြင်း အစရှိသော သဘောရှိကုန်သည်၏ အဖြစ်၏ မရှိခြင်းကြောင့်၎င်း။

တတ္ထ။ပေ။အာဒိမှိ ဝုတ္တော။ ။ဝိဘင်း ၁၈-ရပ်တို့တွင် အဘယ့်ကြောင့် ခန္ဓ ဝိဘင်းကို အစစ္စာ ဟောတော်မူအပ်ပါသနည်းဟု မေးဘွယ်ရှိသောကြောင့် “တတ္ထ။ပေ။ အာဒိမှိ ဝုတ္တော”ဟု မိန့်သည်၊ ခန္ဓာငါးပါးသည် နိဗ္ဗာန်မှတပါး အလုံးစုံ ပရမတ္ထတရား တို့ကို သိမ်းယူနိုင်၏၊ ထိုသို့ သိမ်းယူနိုင်သောကြောင့်၎င်း, အာယတနဓာတ်တို့ထက် အရေအတွက် နည်းသောကြောင့်၎င်း (အရေအတွက်နည်းသဖြင့် မှတ်၍ လွယ်သည်— ဟူလို၊) ခန္ဓဝိဘင်းကို အစစ္စာ ဟောတော်မူရပါသည်။

မေးဘွယ်။ ။ဤအကြောင်း ၂-ရပ်ကြောင့် ခန္ဓဝိဘင်းကို အခစ္စာ ဟောတော် မူလျှင် သစ္စဝိဘင်းသည် နိဗ္ဗာန်နှင့်တကွ အလုံးစုံသော တရားတို့ကို သိမ်းယူနိုင်သော ကြောင့်၎င်း, ခန္ဓာငါးပါးထက်ပင် ပုဒ်အရေအတွက် နည်းသောကြောင့်၎င်း သစ္စ ဝိဘင်းကို အစစ္စာ ဟောတော်မူထိုက်သည် .. မဟုတ်ပါလောဟု မေးဘွယ်ရှိ၏၊ အဖြေ ကား’သစ္စဝိဘင်း၌လည်း ခန္ဓာငါးပါးကို အကုန်မဟောပါ၊ သစ္စဝိမုတ်တွေ ကျန်နေပါ သည်၊ ဤသို့ ခန္ဓာငါးပါး မကုန်သောကြောင့် သစ္စဝိဘင်းကို အစစ္စာ မဟောထိုက်ပါ။

တနည်း။ ။ဝိနေယပုဂ္ဂိုလ်တို့သည် ရုပ်တရား၌ တွေဝေသောပုဂ္ဂိုလ်, နာမ်တရား၌ တွေဝေသောပုဂ္ဂိုလ် ရုပ်နာမ် ၂-ပါး၌ တွေဝေသောပုဂ္ဂိုလ် ဤသို့ ၃-မျိုးရှိ၏၊ ထိုတွင် နာမသမ္မုင္မွ ပုဂ္ဂိုလ်တို့အတွက် နာမ်တရားကို ခန္ဓာ ၄-ပါးခဲ့၍ ရှေးဦးစွာ ဟောတော် မူ၏၊ ရူပသမ္မူ ဋ ပုဂ္ဂိုလ်တို့အတွက် ရုပ်တရားကို ၁၀-ပါးနှင့် တစိတ်ခွဲ၍ အာယတန ဒေသနာကို ဟောတော်မူ၏၊ ဥဘယသမ္မူ ပုဂ္ဂိုလ်တို့အတွက် ရုပ်ဘရားကို ၁၀-ပါးနှင့် တစိတ်, နာမ်တရားကို ၇-ပါးနှင့် တစိတ်ခဲ့၍ ဓာတုဒေသနာကို ဟောတော်မူ၏၊ ဤသို့ သမ္မူပုဂ္ဂိုလ် ၃-မျိုးအစဉ်အားဖြင့် ခန္ဓ အာယတန ဓာတုဒေသနာတို့ကို အစဉ်အတိုင်း ဟောတော်မူပါသည်၊ ဤသို့ အနုဋီကာ၌ အကျယ်ပြထားသည်ကို ရှုပါလေတော့။

ရူပါဒိနံ။ပေ။ အဘာဝါ။ ။ရူပါဒိ၌ အာဒိဖြင့် ဝေဒနာ, သညာ, သင်္ခါရ, ဝိညာဉ်တို့ကို ယူပါ၊ ရုပ်မှာ ဝေဒယိတ စသော သဘောမရှိ ရုပ္ပနသဘောသာ ရှိ၏၊ ဝေဒနာမှာလည်း ရုပ္ပန စသော သဘောမရှိ ဝေဒယိတသဘောသာ ရှိ၏၊ ဤသို့စသည် ဖြင့် အခြားခန္ဓာ၏ သဘောမရှိပုံကို သိပါ၊ အကယ်၍ ရုပ်မှာ ဝေဒယိတသဘောရှိလျှင် ရုပ်နှင့်ဝေဒနာကို တပေါင်းတည်းပြု၍ ခန္ဓာတပါးတည်း ဖွဲ့ရာ၏။ ထိုသို့ ဖွဲ့ဘို့ရန် ရုပ်မှာ ဝေဒယိတသဘော မရှိပါ-ဟူလို၊ ဤစကားဖြင့် ခန္ဓာ ၅-ပါးအောက် လျှော့၍' မဖြစ် ကြောင်းကို ပြသည်။

ဂုဏေ ပဏ္ဏတ္တိယံ ရုဠှိယန္တိ (ဣမိနာ)၊ ဟူသော ဤပါဌ်ဖြင့်။

န ဟိ။ပေ။အတ္တီတိ။ ။“ဆဋ္ဌဿ ခန္ဓဿ အဘာဝါ” ဟူသော ဟိတ်ကိုပင် အကြောင်းပြလို၍ “န ဟိ။ပေ။အတ္တိ”ဟု မိန့်သည်။ နိဗ္ဗာန်သည် အတိတ် အနာဂတ် စသော ၁၁-ပါးအားဖြင့် ဝေဘန်အပ်သော အပြားရှိသော တရားမဟုတ်၊ ထို ဝေဘန် အပ်သော အပြားရှိသောတရားမှ အလွတ်ဖြစ်သော တပါးတည်းသောတရား ဖြစ်၏၊ ထိုသို့ အလွတ်ဖြစ်သောကြောင့်ပင် အစုသဘောမရှိရကား နိဗ္ဗာန်သည် “ရာသိ” အနက် ဟော ခန္ဓသဒ္ဒါဖြင့် ခြောက်ခုမြောက် ခန္ဓာမဖြစ်နိုင်’ဟူလို။

မှတ်ချက်။ န ဟိတက်, ဟိနက်မှာ, ဟိတ်ပါဒဋီစွဲ "ဟူသော ရှေးဆရာတို့ “န နိယာမ်နှင့်အညီ “ န ဟိ”ဟု ရှိရာ၌ ဒမ္ဘီအနက်, ဟိတ်အနက် ၂-မျိုးလုံးပင် ပေးလေ့ ရှိကြ၏၊ ဤဝါကျ၌ “အတ္တီတိ” ဟု ဣတိသဒ္ဒါ ပါ၏။ ထို ဣတိဖြင့် ရွှေသို့ လှည့်၍စပ်မှ အဓိပ္ပါယ် ပြည့်စုံသောကြောင့် ဣတိသဒ္ဓါ အဆုံးပါလျှင် ဟိတ်အနက် ပေးခြင်းသာ ကောင်းသည်။ ထိုသို့ ဟိတ်အနက်ပေးလိုလျှင် ရွှေဝါကျက ဖလစကားကို ကသ္မာထည့်၍ ပုစ္ဆာလုပ်ရပါသည်။ နိဿယ၌ ပုစ္ဆာဝါကျထည့်ထားပုံကို ကြည့်ပါ။ ဟိတ်အနက်မပေး လိုသော် – ဟိ (သစ္စံ)၊ မှန်၏”ဟု ဖဋ္ဋိပေး၍ “ဣတိ၊ ဤသို့ မှတ်အပ်၏” ဟုလည်း အလွယ်ပေးနိုင်ပါ၏။

သဒ္ဓတ္ထ။ပေ။ဝိသယံ ။ ။ခန္ဓနှင့်ရာသိသည် ပရိယာယ်တည်း။ ထို့ကြောင့် “ခန္ဓာ၊ အစု” ဟူသော အနက်သည် သဒ္ဒါအနက်လည်း ဟုတ်၏၊ ဝိသယ (ဟောရာ) အနက် လည်း ဟုတ်၏။ ထို့ကြောင့် “ သဗ္ဗတ္ထ။ပေ။ဝိသယံ ” ဟု မိန့်သည်။ [– ဝိသေသေန သေတိ ပဝတ္တတိ ဧတ္ထာတိ ဝိသယော”နှင့်အညီ သဒ္ဒါ၏အထူးသဖြင့် ဖြစ်ရာအနက်ကို “ ဝိသယ” ဟုခေါ်သည်)။