ပန၊ ထိုသို့ပင် ဆိုကြပါကုန်သော်လည်း။ ဘောဇနနိဿိတံ၊ ဘောဇဉ်ကို မှီသော။ အာဟာရေ ပဋိကူလသညံ၊ အာဟာရေ ပဋိကူလသညာကို။ (သော၊ ထို ဘောဇနေ မတ္တညူ ပုဂ္ဂိုလ်သည်။ ဥပ္ပါဒေတိ၊ ဖြစ်စေနိုင်၏)။

တဒ နုကူလတ္တာ။ ။ တဒနုကူလတ္တာတိ တေသံ အသုဘေ သုဘံတိ အသုဘံ တိ စ ပဝတ္တာနံ အယောနိသောမနသိကာရ ယောနိသောမနသိကာရာနံ အနုကူလတ္တာ၊ ရူပါဒီသု အနိစ္စာဒိအဘိနိဝေသဿ အနိစ္စသညာဒိနဉ္စ ယထာဝုတ္တမနသိကာရူပနိဿယတာ တဒနုကူလတာ။ ဤအလို " တဒနုကူလတ္တာ၊ ထိုအသုဘဖြစ်သော အာရုံ၌ သုဘဟူ၍၎င်း, အသုဘဟူ၍၎င်းဖြစ်သော အယောနိသောမနသိကာရ ယောနိသောမနသိကာရတို့ကား အခြားသော မနသိကာရတို့က လျော်ကုန်သည်၏ အဖြစ်ကြောင့် " ဟု ပေးပါ။

အားလျော်။ ။ "လျော်" ဟူသည်လည်း ရူပါရုံ အစရှိသည်တို့၌ အနိစ္စ အစရှိသော နှလုံးသွင်းခြင်း၏၎င်း, အနိစ္စသညာ အစရှိသည်တို့၏၎င်း ဆိုအပ်ပြီးသော မနသိကာရအား ပကတူပနိဿယသတ္တိဖြင့် ကျေးဇူးပြုနိုင်သည်၏ အဖြစ်တည်း။ အနုဋီကာ။

ဘောဇနေ ။ပေ။ ဝဒန္တိ။ ။ ဝဒန္တိ ပုဂ္ဂိုလ် ဘောဇနေ မတ္တညူပုဂ္ဂိုလ်ကို ထိနမိဒ္ဓ မလွှမ်းမိုးနိုင်၊ အိပ်ချင် ငိုက်မျည်းမှုမရှိလျှင် ကမ္မဋ္ဌာန်းကို အမြဲ နှလုံးသွင်းနေသောကြောင့် ကာမရာဂ၏ သက်ရောက်ဘို့ရန်အပေါက် အကြား အခွင့်လမ်း မရနိုင်၊ ထို့ကြောင့် ဘောဇနေ မတ္တညူပုဂ္ဂိုလ်သည် ကာမရာဂကို ပယ်နိုင်၏ဟု ဆိုကြသည်။ ထို ဝဒန္တိ ဝါဒကို မနှစ်သက်သောကြောင့် ဋီကာဆရာက "ဘောဇနနိဿိတံ ပန" စသည်ကို မိန့်သည်။

တဗ္ဗိပရိဏာမဿ ။ပေ။ ဒဿနံ။ ။အနုဋီကာ၌ တဗ္ဗိပရိဏာ မဿကို "ဘောဇနပရိဏာမဿ " ဟု သဒ္ဒတ္ထဖွင့်၍ "နိဿန္နာဒိကဿ" ဟု အဘိဓေယျတ္တ ဖွင့်သည်။ အစာကြေသောအခါ ကိုးပေါက်ဒွါရတို့မှ ယိုစီး စိမ့်ထွက်သော ချွေး မျက်ချေး စသည်နှင့် တကွ ကျင်ကြီး ကျင်ငယ်တို့ကို "နိဿန္ဒ" ဟု ဆိုသည်။ "နိဿန္ဒာဒိ" ၌ အာဒိဖြင့် ဘောဇဉ်ကို စားသောအခါ လက် ခံတွင်း စသည်တို့၌ လူးလဲခြင်း မက္ခနကို ယူပါ။

တဗ္ဗိပရိဏာမဿ၊ ထိုဘောဇဉ်၏ ကြေကျက်ခြင်းဟူသော နိသန္ဒစသောအကျိုး၏။ အသုဘတာဒိဒဿနံ၊ အသုဘ ၏အဖြစ် အစရှိသည်ကို ရှုတတ်သော ဉာဏ်ကို။ (သော၊ ထို ဘောဇနာမတ္တညူ ပုဂ္ဂိုလ်သည်။ ဥပ္ပါဒေတိ၊ ၏)။ တဒါဓာရဿ၊ ထိုဘောဇဉ်၏ တည်ရာအစာသစ်အိမ်၏။ ဝါ၊ တကိုယ်လုံး၏။ အသုဘတာဒိဒဿနံ၊ ကို။ (သော၊ သည်။ ဥပ္ပါဒေ တိ၊ ၏)။ ဥပနိဿယဘူတဿ၊ ကာမရာဂ၏ အားကြီးသော မှီရာကြောင်းဖြစ်၍ ဖြစ်သော။ တဿ၊ ထို ဘောဇဉ်၏။ အသုဘတာဒိဒဿနံ စ၊ ကိုလည်း။ (သော ဥပ္ပါဒေတိ)၊ ကာယဿ၊ ကရဇကာယ၏။ အာဟာရဋ္ဌိတိကတာဒိ ဒဿနံ စ၊ အာဟာရဟူသော တည်ကြောင်းရှိသည်၏ အဖြစ် အစရှိသည်ကို ရှုတတ်သော ဉာဏ်ကိုလည်း။ သော၊ ထို ဘောဇနေမတ္တညူ ပုဂ္ဂိုလ်ည်။ ဥပ္ပါဒေတိ၊ ၏။ ဣိ၊ ကြောင့်။ တဿ၊ ထို ဘောဇနေမတ္တညူပုဂ္ဂိုလ်သည်။ ကာမစ္ဆန္ဒေါ၊ ကို။ ပဟီယတေဝ၊ ပယ်အပ်ပယ်နိုင်သည်သာ။ အဘိဓမ္မပရိယာယေန၊ အဘိဓမ္မာ ဒေသနာတော် နည်းအားဖြင့်။ သဗ္ဗောပိ၊ အလုံးစုံလည်း ဖြစ်သော။ လောဘော၊ လောဘသည်။ ကာမစ္ဆန္ဒနီဝရဏံ၊ ကာမစ္ဆန္ဒနီဝရဏတည်း။ ဣတိ၊ ကြောင့်။ အရဟတ္တမဂ္ဂေနာတိ၊ ဟူ၍။ (သင်္ဂဟကာရော) အာဟ၊ [သုတ္တန်နည်းအားဖြင့် ကာမစ္ဆန္ဒနီဝရဏ ဟူသည် ကာမဂုဏ်၌ တပ်မက်တတ်သော လောဘတည်း။ ထို လောဘကို အနာဂါမိမဂ်ပယ်နိုင်သည်။]

တဒါဓာရဿ။ ။ အနုဋီကာ၌ "ဥဒရဿ" ဟု ပဌမဖွင့်၏။ "ဥဒရ" ဟူသည် စားလိုက်သော ဘောဇဉ်၏တည်ရာ အစာသစ်အိမ် ဟူသော ဝမ်းတည်း။ "ကာယဿေဝ ဝါ" ဟု ဒုတိယတနည်းဖွင့်၏။ ထိုအလို တဒါဓာရအရ ထိုဘောဇဉ်၏ တည်ရာတကိုယ်လုံးကို ယူပါ။ ဘောဇနေ မတ္တညူပုဂ္ဂိုလ်သည် ထိုအစာသစ်အိမ် ထို တကိုယ်လုံး၏ အသုဘတာ အစရှိသော အခြင်းအရာကို ရှုခြင်းကို ဖြစ်စေနိုင်သည်။

တဿစ ဥပနိဿယဘူတဿ။ ။ ဘောဇဉ်ဟူသော အစာအာဟာရသည် ကာမရာဂ (ကာမစ္ဆန္ဒ) ၏ အားကြီးသော မှီရာအကြောင်းဖြစ်၏၊ အဆီ အအိမ့် အစားကောင်းတို့ကို စား၍ ကာမရာဂ တိုးပွါးနေကြပုံကို၎င်း, အဗြဟ္မစရိယ စောင့်ထိန်းသော ဥပုသ်သည်များ၏ ညာစာ မစာရပုံကို၎င်း သတိပြုပါ၊ ဘောဇနမတ္တညူ ပုဂ္ဂိုလ်သည် ကာမရာဂ၏ ဥပနိဿယဖြစ်သော ထိုဘောဇဉ်၏ အဿုဘ အစရှိသော အခြင်းအရာကို ရှုမှုကိုလည်း ဖြစ်စေနိုင်၏။

ကာယဿစ ။ပေ။ ဒဿနံ။ ။ ဤခန္ဓာကိုယ်ဟူသော ကရဇကာယသည် အစာစားရမှ တည်နိုင်၏။ ထိုဘောဇနေ မတ္တညူပုဂ္ဂိုလ်သည် ထိုကာယ၏ အာဟာရဌိတိကတာစသည်ကိုရှုမှုကိုလည်း ဖြစ်စေနိုင်၏။ အာဟာရဋ္ဌိတိကတာဒိ၌ အာဒိဖြင့်အာဟာရကို ရှာရခြင်း စသည်ကြောင့်ဖြစ်သော ဒုက္ခကို ယူပါ။

ဣတိ တဿ ။ပေ။ ပဟီယတေဝ။ ။ ဤပြခဲ့သော "ဘောဇန နိဿိတံ ။ပေ။ သော ဥပ္ပါဒေတိ" ဟူသော အကြောင်းတို့ကြောင့် ဘောဇနေမတ္တညူ ပုဂ္ဂိုလ်သည် ကာမစ္ဆန္ဒကို ဧကန်ပယ်နိုင်သည်သာ။

ဗဟုဿုတတာ ပရိပုစ္ဆကထာဟိ၊ များသော အကြားအမြင်ရှိသူ၏ အဖြစ်, အဖန်ဖန် မေးမြန်းတတ်သူ၏ အဖြစ်တို့ကြောင့်။ အဋ္ဌဝတ္ထုကာပိ၊ ရှစ်ပါးသော တည်ရာဝတ္ထု ရှိသည်လည်းဖြစ်သော။ ဝိစိကိစ္ဆာ၊ ကို။ ကာမံ ပဟီယတိ၊ အကယ်၍ကား ပယ်အပ် ပယ်နိုင်ပါပေ၏။ တထာပိ၊ ထိုသို့ပင် ပယ်နိုင်ပါသော်လည်း။

ဝိစိကိစ္ဆာ ဌာနိယာ။ ။ ဝိစိကိစ္ဆာဌာနီယာ အရ ရှေးရှေး ဝိစိကိစ္ဆာကို ရ၏။ ထိုရှေးရှေး ဝိစိကိစ္ဆာသည် "အဟောသိ နုခေါ အဟံ အတီတမဒ္ဓါနံ" စသည်ဖြင့် များသောကြောင့် ဗဟုဝုစ် ဆိုထားသည်။ [တိဋ္ဌတိ အနုပန္နာ ဝိစိကိစ္ဆာ ဧတ္ထ ဧတေသု အဟောသိ နုခေါ အဟမတီကမဒ္ဓါနံတိ အာဒိကာယ ပဝတ္တိယာ အနေကဘေဒေသု ပုရိမုပ္ပန္နေသု ဝိစိကိစ္ဆာဓမ္မသူတိ တေဌာနီယာ ဝုတ္တာ။ အနု။]

အဋ္ဌဝတ္ထုကာပိ။ ။ ရှစ်ပါးသော တည်ရာဝတ္ထုဟူသည် "ဗုဒ္ဓေ ကင်္ခတိ, ဓမ္မေ, သံဃေ, သိက္ခာယ, ပုဗ္ဗန္တေ, အပရန္တေ, ပုဗ္ဗန္တာပရန္တေ, ဣဒပ္ပစ္စယတာ ပဋိစ္စသမုပ္ပန္နေသု ကင်္ခတိ" တည်း။ အဋ္ဌဝတ္ထုကာပိဖြင့် "အဟောသိံ နုခေါ အဟံ အတီတမဒ္ဓါနံ" စသော သောဠသဝတ္ထုက ဝိစိကိစ္ဆာကို ပေါင်းပါ၊ ထို ဝိစိကိစ္ဆာတို့သည် ရတနာသုံးပါးအပေါ်၌ သံသယဖြစ်ခြင်းလျှင် အရင်းခံရှိ၏။ ဘုရားကို မယုံကြည်လျှင် နောက်ဘဝရှိ၏ဟူသော တရားကို မယုံကြည်တော့၊ ဤသို့ စသည်ဖြင့် ကြွင်းသော ဝိစိကိစ္ဆာတို့သည် ရတနာသုံးပါးကို မယုံကြည်သော ဝိစိကိစ္ဆာလျှင် အရင်းခံရှိကြ၏။ ထို့ကြောင့် အရင်းခံကိုလိုက်၍ "တီဏိ ရတနာနိ အာရဗ္ဘ" ဟု မိန့်သည်။

သေသဝိစိကိစ္ဆာ၊ ရတနတ္တယ ဝိစိကိစ္ဆာမှကြွင်းသော ဝိစိကိစ္ဆာသည်။ ရတနတ္တယဝိစိကိစ္ဆာမူလိကာ၊ ရတနတ္တယဝိစိကိစ္ဆာဟူသော အရင်းမူလရှိ၏။ ဣတိ ကတွာ၊ ဤအကြောင်းကြောင့်။ တီဏိရတနာနိ အာရဗ္ဘာတိ၊ ဟူ၍။ (သင်္ဂဟ ကာရာ) အာဟ၊

သံဝေဇန ပသာဒနေဟိ၊ ထိတ်လန့်ကြောင်း တရား, ကြည်ညိုကြောင်းတရားတို့ဖြင့်။ တေဇနံ၊ ထင်သန်စေခြင်းသည်၎င်း။ တောသနဉ္စ၊ ရွှင်လန်း စေခြင်းသည်၎င်း။ သမ္ပဟံသနာ၊ မည်၏။ ဣတိ၊ အပြီးတည်း။

အဿောသိ။ ။ အနုဋီကာ၌ကား- "တောတောင် အရပ်၌ သစ်ပေင်တော်ရှုပ်တို့ခြားကွယ်၌ နေအပ်ပါသော်လည်း ရွားကား မဝေးလှ၊ ရွာမဝေသော်လည်း တောင်ကို ရစ်ပတ်၍ သွားရသောကြောင့် ကျောင်းသည် တော၏လက္ခဏာနှင့် ပြည့်စုံ၏။ထို့ကြောင့် မံသသောတဖြင့် ကြား၏ဟု ဆိုကြသည်" ဟု တနည်းပြသေး၏။

မိမိအယူ။ ။ "မိမိကား ကျောင်းလည်း ထုံးစံအတိုင်း တောရကျောင်းပင် ဖြစ်၏။ ထို အသားမိတို့ ပြောဆိုအပ်သော စကားသံကို ကြားရသည်မှာ ရွာအနီးသို့ ရောက်နေသောကြောင့်တည်း" ဟု စဉ်းစားမိ၏၊ ဘာကြောင့်နည်း - တောကျောင်းဘုန်းကြီးများသည် ရွာအနီးရောက်မှ သင်္ကန်းရုံလေ့ရှိကြ သပိတ်အိတ်မှ သပိတ်ကိုထုတ်လေ့ရှိကြသောကြောင့်တည်း။ ထို့ကြောင့် ရွာအနီးရောက်ကြောင်း ထင်ရှားအောင် "ထေရောစီဝရံ ပါရုပိတွာ ပတ္တံ နီဟရန္တောဝ တံ သဒ္ဒံ သုတွာ" ဟု အဋ္ဌကထာဆရာသည်။