သန္တတိဝသေန ခဏာဒိဝသေန စာတိ ဧတ္ထ၊ ဟူသော ဤပါဌ်၌။ အဒ္ဓါသမယ ဝသေန၊ အဒ္ဓါနှင့်စပ်, သမယနှင့်စပ်သဖြင့်။ အတီတာဒိဘာဝဿ၊ အတိတ် အစရှိသည်၏ အဖြစ်ကို။ အဝစနံ၊ အဋ္ဌကထာ၌ မဆိုခြင်းသည်။ သုခါဒိဝသေန၊ သုခဝေဒနာ အစရှိသည်တို့၏ အဖြစ်ဖြင့်။

အတ္တဘာဝပရိယာပန္နော။ ။“ဘဝန္တိ ဗုဒ္ဓသဒ္ဓါ ဧတေနာတိ ဘာဝေါ၊ အတ္တနော (အတ္တ၏) +ဘာဝေါ အတ္တဘာဝေါ်နှင့် အညီ အတ္တဟု မှားသော အသိနှင့် သဒ္ဒါတို့၏ ဖြစ်ကြောင်းဖြစ်သော လောကီခန္ဓာ ၅-ပါးကို “အတ္တဘ၀”ဟု၎င်း “ကာယ”ဟု၎င်း ခေါ်၏။ စက္ခု သောတ ဃာန ဇိဝှါပသာဒ ၄-ပါးတို့သည် ဩဋ္ဌာရိကဖြစ်သော ကာမ အတ္တဘော (ကာမာဝစရကာယ)၌ စက္ခု သောတ ပသာဒ ၂-ပါးကား ဈာန်စိတ်ကြောင့် ဖြစ်သော ရူပကတ္တဘော(ရူပါဝစရကာယ)၌ ပါဝင်ကြကုန်၏။ ဤသို့ ကာယ၌ ပါဝင်သည့် အတွက် အပေါင်း ကာယ၏ အစိတ်အပိုင်း ပသာဒများလည်း“ကာယ” ဟူသော နာမည်. ကို ရထိုက်ကြပေသည်။

အဒ္ဓါ။ပေ။အဝစနံ။ ။တဘဝကာလ ဟူသော အဒ္ဓါတခု အတွင်း၌၎င်း, တမုဟုတ် စသော သမယတခု အတွင်း၌၎င်း သုခ, ဒုက္ခ, အဒုက္ခမသုခ ဝေဒနာတွေ အမျိုးမျိုး အပြားပြား ဖြစ်နိုင်၏။ ဤအတိတ်,အနာဂတ်, ပစ္စုပ္ပန်ဝေဒနာခဲ့ရာ၌ကား သုခ စသော အားဖြင့် ပြားသော ဝေဒနာတခုတခု၏ အတိတ်စသည်ကို ခွဲခြင်းဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် အဒ္ဓါတခု သမယတခုအားဖြင့် ထို ဝေဒနာတခုကို အတိတ် ` စသည်ခွဲ၍ မဖြစ်နိုင်ရကား အဒ္ဓါ သမယအားဖြင့် အတိတ်ဝေဒနာ စသည်၏ အဖြစ်ကို အဋ္ဌကထာ၌ မဆိုအပ်။

ဘိန္နာယ၊ ကွဲပြားသော ဝေဒနာ၏ (ဝေဒနာတခုစီ, တခုစီ၏)။ အတီတာဒိဘာဝဝစနတော၊ အတိတ် အစရှိသည်၏ အဖြစ်ကို ဆိုလိုခြင်းကြောင့်တည်း။

တေန၊ ထိုသို့ သုခအစရှိသော ဝေဒနာတခုတည်း၏ အဒ္ဓါ, သမယနှင့်စပ်၍ အတိတ် အစရှိသည်၏ အဖြစ်ဖြင့် မဖြစ်နိုင်ခြင်းကြောင့်။ ဝေဒနာသမုဒါယော၊ သုခ ဒုက္ခ အဒုက္ခမသုခ ဝေဒနာအပေါင်းသည်။ အဒ္ဓါသမယဝသေန၊ ဖြင့်။ အတီတာဒိဘာဝေန၊ အတိတ် အစရှိသည်၏အဖြစ်ဖြင့်။ ဝတ္တဗ္ဗတံ၊ ဆိုသင့်သည်၏ အဖြစ်ကို။ အရဟတိ၊ ထိုက်၏။ (ကသ္မာ၊ နည်း)။ သမုဒါယဿ၊ ဝေဒနာအပေါင်း၏။ တေဟိ၊ ထို အဒ္ဓါ, သမယနှင့် စပ်၍ အတိတ် အစရှိသည်တို့၏ အဖြစ်တို့ဖြင့်။ ပရိစ္ဆိန္ဒိတဗ္ဗတ္တာ၊ ပိုင်းခြားနိုင်သည်၏ အဖြစ်ကြောင့်တည်း။ [ဝိသုဒ္ဓိမဂ် ကို မှီး၍ "အဘိဓမ္မတ္ထသင်္ဂဟ ကမ္မဋ္ဌာနပရိစ္ဆေဒ" ၌ "အဒ္ဓါနဝသေန သန္တတိဝသေန ခဏဝသေန ဝါ" ဟု ခန္ဓာငါးပါးလုံးကိုပင် အဒ္ဓါ, သမယနှင့် စပ်၍ ဝိပဿနာ ရှုပုံကို ပြထားသည်။]

ပန၊ အနွယကား။ (တနည်း) ပန၊ ထိုသို့ပင် ဝေဒနာအပေါင်း၏ အဒ္ဓါ, သမယနှင့်စပ်၍ အတိတ် အစရိသည်တိ၏ အဖြစ်ဖြင့် ဆိုသင့်သည်၏ အဖြစ်ကို ထိုက်ပါသော်လည်း။ ဝေဒနေကဒေသာ၊ ဝေဒနာတစိတ်တို့ကို။ ဧတ္ထ၊ ဤခန္ဓဝိဘင်း၌။ (အနုအလို)။ ဝါ၊ ဤဝေဒနာက္ခန္ဓနိဒ္ဒေသ၌။ (မဓုအလို)။ ဂဟိတာ၊ ယူအပ်ကုန်ပြီ။

တေန ဝေဒနာသမုဒါယော။ ။တေနဖြင့် “န သုခါယေဝ။ပေ။ဘိန္နာ"ကို ပြန်၍ညွှန်း သည်၊ထိုစကားကိုပင် အနုဋီကာ၌ ချိုး၍“တေနာတိ သုခါဒိဝေဒနေကဒေသဿ အဒ္ဓါသမယ- ဝသေန အတီတာဒိဘာဝဘာဝေန”ဟု တေနအစွဲကိုဖွင့်သည်၊ စာအုပ်တို့၌ “ဝေဒနာသမုဒ- ယော”ဟု တွေ့ရှ၏၊ အနု၌ “ဝေဒနာသမုဒါယော”ဟု ရှိသည်။

ဝေဒနေကဒေသာ ပန။ ။သုခစသော ဝေဒနာအပေါင်းကို မယူလျှင် ရှိပါစေတော့၊ ဝေဒနာတစိတ်ကိုကား အဘယ့်ကြောင့် ယူအပ်ပါသနည်းဟု မေးဘွယ်ရှိ၍ “ဝေဒနေကဒေ သာ ပနပေ။ဂဟိတတ္တာ”ဟု မိန့်သည်။ တ္ထာတိ ဧတသ္မိံ ဝိဘင်္ဂေ၊ တေတိ ဝေဒနေက- ဒေသာတိ ဝုတ္တာ ကာယိကစေတသိကာဒိဘာဝေန ဘိန္နာ သုခါဒိ ဝေဒနာဝိသေသာ။--အနု။ မဓု၌ကား “ဧတ္ထာတိ ဝေဒနာက္ခန္ဓနိဒ္ဒေသေ”ဟုဖွင့်၏။]

ဣတိ၊ ထိုသို့ ဝေဒနာ တစိတ်တို့၏ ဤ ခန္ဓဝိဘင်း၌ ယူအပ်ကုန်သည်၏ အဖြစ်ကြောင့်။ ဝါ၊ ထိုသို့ ဝေဒနာတစိတ် တို့၏ ဤ ဝေဒနာက္ခန္ဓနိဒ္ဒေသ၌ ယူအပ်ကုန်သည် ၏ အဖြစ်ကြောင့်။ တေ၊ ထို ဝေဒနေကဒေသဖြစ်သော ဝေဒနာအထူးတို့သည်။ သန္တတိခဏေဟိ၊ သန္တတိ, ခဏတို့ဖြင့်။ ပရိစ္ဆေဒံ၊ ပိုင်းခြားခြင်းကို။ ဝါ၊ ပိုင်းခြားအပ်ကုန်သည်၏ အဖြစ်ကို။ (ဘာဝပ္ပဓာန ဘာဝလောပ ကြံသည်)။ အရဟန္တိ၊ ထိုက်ကုန်၏။ (ကသ္မာ၊ နည်း)။ တတ္ထ၊ ထို ခန္ဓဝိဘင်း၌။ ဝါ၊ ထို ဝေဒနာ ဣန္ဓနိဒ္ဒေသ၌။ တထာ (တေဟိ သန္တိတိခဏေဟိ)၊ တို့ဖြင့်။ ပရိစ္ဆိန္ဒိတဗ္ဗာနံ၊ ပိုင်းခြားထိုက်ကုန်သော ဝေဒနာ တစိတ်တို့၏။ ဝါ၊ တို့ကို။ ဂဟိတတ္တာ၊ ယူအပ်ကုန်သည်၏ အဖြစ်ကြောင့်တည်း။ ဣတိ၊ ထို့ကြောင့်။ (အဒ္ဓါသမယဝသေန၊ သဖြင့်။ အတီတာဒိဘာဝဿ၊ ကို။ အဝစနံ၊ သည်။ ဟောတိ)၊

ပန၊ ဆက်။ ဧကသန္တတိယံ၊ တခုတည်းသော အစဉ်၌။ သုခါဒိအနေကဘေဒသဗ္ဘာဝေန၊ သုခအစရှိသော ဝေဒနာ၏ တပါးမက များသော အပြား၏ ထင်ရှားရှိသည်၏ အဖြစ်ကြောင့်။ တေသု၊ ထို သုခဝေဒနာ အစရှိသော များသော အပြားတို့တွင်။ ယော ဘေဒေါ၊ အကြင် အထူးအပြားကို။

တတ္ထ။ပေ။ဂဟိတတ္တာ။ ။ဧတ္ထ ဂဟိတာတိ၌ ဣတိသဒ္ဒါ၏ ဟိတ်အနက်ကိုပင် “တတ္ထ တထာ ပရိစ္ဆန္တိတဗ္ဗာနံ ဂဟိတတ္တာ”ဟု အကျယ်ပြ၏၊ ထိုကြောင့် “ဣတိ (တသ္မာ), ဂဟိ- တတ္တာ” ဟိတ် ၂-ပါးလုံးကိုပင် “ပရိစ္ဆေဒံ အရဟန္တိ”၌ စပ်ရသည်။ [ဣတိသန္ဓေန ဝုတ္တံ အတ္ထံ ဝိဝရိတုံ တတ္ထ တထာ၊ပေ။ဂဟိတတ္တာတိ အာဟ။’မဓု။]

ဂဟိတတ္ထာတိ။ ။ဤ ဣတိသဒ္ဓါသည် “န ဟိ သုခါယေဝ။ပေ။ဘိန္နာ”ဟူသော ဗျတိ- ရေက ဝါကျကို၎င်း “ဝေဒနေကဒေသာ ပန။ပေ။အရဟန္တိ” ကျသော အနွယဝါကျကို၎င်း ညွှန်ပြသည်၊ ထိုဣတိ(တသ္မာ)ကိုလည်း မူလစကားဖြစ်သော “အဒ္ဓါသမယဝသေန အတီ- တာဒိဘာဝဿ အဝစန်”၌ ပြန်စစ်ပါ။ [ဣတိသဒ္ဓေါ အန္နိယဗျတိရေကတ္ထအာမသတိ၊ တသ္မာ အဒ္ဓါ။ပေ။အဝစနန္တိ သမ္မန္ဓေ ။’မဓု။]

မှန်၏။’– န ဟိ သုခါယေဝ”စသောဝါကျ၌ ဟိကို ဟေတုဇောတကကြံလျှင် “ကသွာ အဒ္ဓါသမယဝသေန အတီတာဒိဘာဝဿ အဝစနံ (ဟောတိ၊နည်း)”ဟု ပုစ္ဆာဝါကျထုတ်၍ “ဟိ ယသ္မာ၊ ကြောင့်”ဟု အနက်ပေးရ၏၊ ထိုသို့ပေးလျှင် “ဂဟိတတ္တာတိ”၌ ဣတိ သဒ္ဒါ သည် . ထုံးစံအတိုင်း “အဒ္ဓါသမယဝသေန ။ပေ။အဝစနံ”၌ ပြန်၍စပ်ရသည်၊ မဓုဋီကာ လည်း ထိုထုံးစံအတိုင်း ဖွင့်ခြင်းပင်တည်း။

ဧကသန္တတိယံ ပန။ ။သုခ တစိတ်ဒုက္ခ တစိတ်စသော ဝေဒနာတစိတ်ကိုသာ ယူလျင် ခဏဖြင့် ပိုင်းခြားအပ်သော ဝေဒနာ တစိတ်ကိုသာ ယူထိုက်၍ သန္တတိပရိစ္ဆန္နဝေဒနာတစိတ် ကို မယူထိုက်သည် မဟုတ်ပါလောဟု စောဒနာဘွယ်ရှိသောကြောင့် “ဧကသန္တတိယံ ပန”စ သည်ကို မိန့်သည်။ [တေသူတိ သုခါဒိဘေဒေသု။ ဘေဒေါတိ ဝိသေသော။ တာတိ သုခါဒိ- ဝိသေသသာ။ပေ။သန္တတိပရိစ္ဆေဒိကာ ဘပိတုံ အရဟတီတိ သမ္မန္ဓော--အနု။]

ပရိစ္ဆိန္ဒိတဗ္ဗဘာဝေန၊ သန္တတိဖြင့် ပိုင်းခြားထိုက်သည်၏ အဖြစ်ဖြင့်။ ဂဟိတော၊ ယူအပ်ပြီ။ တံ သဟိတဒွါရာလမ္ဗနပ္ပဝတ္တာ၊ ထို ဝေဒနာအပြားနှင့် တကွဖြစ်သော ဒွါရ, အာရုံတို့၌ ဖြစ်သည်လည်းဖြစ်သော။ (သန္တတိ ၌စပ်)။ အဝိစ္ဆေဒေန၊ အစဉ်မပြတ်သော အားဖြင့်။ တဒုပ္ပါဒကေကဝိဓ ဝိသယသမာယောဂပ္ပဝတ္တာ စ၊ ထို သုခဝေဒနာ အစရှိသော အပြားကို ဖြစ်စေတတ်သော တပါးသော အဘို့ရှိသော အာရုံနှင့် ယှဉ်ခြင်းအားဖြင့် ဖြစ်သည်လည်းဖြစ်သော။ သန္တတိ၊ အစဉ်သည်။ ပါကဋဿ၊ ထင်ရှားသော။ ဧကပ္ပကာရဿ၊ တပါးသော အပြားရှိသော ။ တဿ၊ ထို သုခအစရှိသော ဝေဒနာအပြားကို။ ပရိစ္ဆေဒိကာ၊ ပိုင်းခြားနိုင်သည်။ ဘဝိတုံ၊ ဖြစ်ခြင်းငှာ။ အရဟတိ၊ ထိုက်၏။ ဣတိ၊ ထို့ကြောင့်။ တဿ၊ ထို သုခ အစရှိသော ဝေဒနာအပြားကို။ ဘေဒန္တရံ၊ အခြားသော ဝေဒနာအထူးကို. အနာမသိတွာ၊ မသုံးသပ်မူ၍။ ပရိစ္ဆေဒကဘာဝေန (ပရိစ္ဆေဒိကဘာဝေန)၊ ပိုင်းခြားတတ်သည်၏ အဖြစ်ဖြင့်။ ဂဟဏံ၊ သန္တတိကို ယူခြင်းကို။ ကတံ၊ ပြုအပ်ပြီ။

ပုဗ္ဗန္တာပရန္တမဇ္ဈဂတာတိ ဧတေန၊ ဟူသော ဤပါဌ်ဖြင့်။ ဟေတုပစ္စယ ကိစ္စဝသေန၊ ဇနက အကြောင်းဟူသော ဟေတု ကိစ္စ, ဥပတ္ထမ္ဘ အကြောင်းဟူသော ပစ္စယကိစ္စတို့၏ အစွမ်းဖြင့်။ ဝုတ္တနယံ၊ ဆိုအပ်ပြီးသော နည်းကို။ (ရူပက္ခန္ဓနိဒ္ဒေသ တုန်းက ဆိုအပ်ပြီးသော နည်းကို)။ (သင်္ဂဟကာရော) ဒဿေတိ၊ ၏။

တံသဟိတဒွါရ။ပေ။ပဝတ္တာ။ ။ထို ဝေဒနာတခုတည်းသည် အများအပြားနှင့် တကွဖြစ်သော ဒွါရအာရုံတို့၌ဖြစ်သော်၎င်း သမာပတ်ဝင်စားရာ၌ကဲ့သို့ ထိုဝေဒနာတခု တည်းကို အများအပြားဆက်၍ ဖြစ်စေနိုင်သော အာရုံနှင့် ယှဉ်၍သော်၎င်း ဝေဒနာတခု တည်းသည် သန္တတိဖြစ်နိုင်၏၊ ထို သန္တတိတခုသည် ဝေဒနာတခုကို ပိုင်းခြားနိုင်သော သတ္တိ ရှိသောအစဉ်ဖြစ်ထိုက်၏၊ ထို့ကြောင့် ဝေဒနာတပါးတည်းက အများအပြားဆက်၍ဖြစ် ရာ၌ သန္တတိကို ပရိစ္ဆေဒိကအဖြစ်ဖြင့် ယူရပါသည်...ဟူလို။ [ – ပရိစ္ဆေဒက” နေရာဝယ် “ပရိစ္ဆေဒိက”ဟု ဣတ္ထိလိန်ရှိလျှင် ကောင်း၏။]

ဧကပ္ပကာရဿ။ ။သုခ, ဒုက္ခ, အဒုက္ခမသုခပြားရာဝယ် သုခချည်း အများအပြား ဆက်လျှင်၎င်း, ဒုက္ခချည်းအများအပြားဆက်လျှင်၎င်း, အဒုက္ခမသုခချည်း အများအပြား ဆက်လျှင်၎င်း “ဧကပ္ပကာရ”ဟု ခေါ်နိုင်၏။

စ၊ ဆက်။ တထာ၊ ထို ဆိုအပ်ပြီသော အခြင်းအရာအားဖြင့်။ ဝါ၊ သုခ၌ နိကန္တိကို ကုန်စေသော အခြင်းအရာအားဖြင့်။ အနဓိဂန္ထဗ္ဗာ၊ ရထိုက်သည်မဟုတ်သော ဥပေက္ခာ ဝေဒနာတို့သည်။ ကာမာဝစရဇာတိအာဒိသင်္ကရံ၊ ကာမာဝစရဇာတ် အစရှိသော အားဖြင့် ရောယှက်ခြင်းကို။ အကတွာ၊ မပြုမူ၍။ သမာနဇာတိယံ၊ တူမျှသော ဇာတ်၌။ ဉာဏသမ္ပယုတ္တ ဝိပ္ပယုတ္တာဒိကေ၊ ဉာဏသမ္ပယုတ်, ဉာဏဝိပ္ပယုတ် အစရှိသော။ သနာနဘေဒေ၊ တူမျှသော သခ, ဥပေက္ခာ အပြား၌။ ဝါ၊ တွင်။ သုခတော၊ သုခထက်။ ပဏီတာ၊ မွန်မြတ်ကုန်၏။ ဣတိ၊ ဤသို့။ ယောဇေတဗ္ဗာ၊ ယှဉ်စေထိုက်ကုန်၏။

သု‌ခေ နိကန္တိံ ပရိယာဒါယ။ ။“သုခ၌ နိကန္တိကို ကုန်စေ၍” ဟူသော စကား သည် မဟဂ္ဂုတ်ဥပေက္ခာကို ရည်ရွယ်သော စကားတည်း။ မှန်၏— စတုတ္ထဈာန်ကို တက်သော အခါ တတိယဈာန်သုခ၌ နိကန္တိကို ကုန်စေပြီးမှ တက်ရသည်။ ပဓာနဘာဝံဖြင့် ပဏီတာ ၌ ပဥပသာရ၏ အနက်ကို ဖွင့်သည်။]

တထာအနဓိဂန္တဗ္ဗာ စ။ ။“ထိုကဲ့သို့ သုခ၌ ံနိကန္တိကို မကုန်စေဘဲ ရအပ်သော (ဖြစ်သော)ကာမာဝစရဥပေက္ခာသည် အဘယ်နည်းဖြင့် သုခထက် ပဏီတဖြစ်ပါသနည်း” ဟု မေးဘွယ်ရှိသောကြောင့် “တထာ အနဓိဂန္တဗ္ဗာ စ”စသည်ကို မိန့်သည်။အကုသိုလ်ဇာတ် ဟူသော တူသောဇာတ်ချင်း ယှဉ်သောအခါ ဝိပ္ပယုတ်ထက် သမ္မယုတ်က ပဏီတဖြစ်၏၊ သမ္မယုတ်ချင်းယှဉ်သောအခါ အသင်္ခါရိကသုခထက် အသင်္ခါရိကဥပေက္ခာသည် ပဏီတဖြစ် ၏၊ ကာမာဝစရကုသိုလ်ဇာတ်ချင်း ယှဉ်ရာ၌လည်း နည်းတူ။

ဇာတိ အာဒိသင်္ကရံ။ ။ဇာတိအာဒိ၌ အာဒိဖြင့် သဘာဝ, ပုဂ္ဂိုလ်, လောကီ လော- ကုတ္တရာတို့ကို ယူ၍ သာဝဇ္ဇသဘောရှိသော သုခနှင့် အနဝဇ္ဇသဘောရှိသော ဥပေက္ခာကို၎င်း, အောက်တန်းပုဂ္ဂိုလ်၏ သုခနှင့် အထက်တန်းပုဂ္ဂိုလ်၏ ဥပေက္ခာကို၎င်း, လောကီသုခနှင့် လောကုတ္တရာဥပေက္ခာကို၎င်း ရော၍ သတ္တိမပြိုင်ဘဲ သာဝဇ္ဇချင်း အနဝဇ္ဇချင်း စသည်အား ဖြင့် ဇာတ်တူချင်းပြိုင်သောအခါ သုခထက် ဥပေက္ခာက ပဏီတဖြစ်ပါသည်’ဟူလို။ သက်ရ သမ္ဘေဒံအကတာ။ပေ။သုခတော တဇ္ဇာတိယာ အဒုက္ခမသုခါ ပဏီတာတိ ယောဇေတဗ္ဗာတိ

တထာ၊ ထို့အတူတည်း။ (မန္ဒဒေါသဖြစ်သောကြောင့် သုခုမဖြစ်သည် ဟူလို)။

ဩဠာရိကသုခုမနိကန္တိ ဝတ္ထုဘာဝတော၊ အမျိုမျိုးသော ဩဠာရိကနိကန္တိ၏ တည်ရာ၏ အဖြစ်, အမျိုးမျိုးသော သုခုမနိကန္တိ၏ တည်ရာ၏ အဖြစ်ကြောင့်။ ကာမာဝစရာဒီနံ၊ ကာမာဝစရကုသိုလ်ဝေဒနာ အစရှိသည်တို့၏။ ကုသိုလ်၌ ဒေါသုဿန္န မန္ဒဒေါသဖြစ်ပုံ။ ။ ကသံ ပန ကုသလေသု ဒေါသု- သာနူတာ၊ ဥပနိဿယဝသေန။ ကုသိုလ်၌ ကိလေသာတည်းဟူသောအပြစ် မယှဉ်ပါ သော်လည်း ကုသိုလ်မဖြစ်မီ ရွှေအဘို့၌ လူ စည်းစိမ် စသည်ကို လိုချင်သော လောဘ ကိလေသာ စသည်ဖြစ်၏၊ ထို ကိလေသာတို့က များပြားလျှင် ဒေါသုဿန္နတာဖြစ်၍ နည်းလျှင် မန္တဒေါသတာ ဖြစ်၏၊ ထို ကိလေသာတို့က နောက်၌ဖြစ်သော ကုသိုလ်အား ပကတူပနိဿယသတ္တိဖြင့် ကျေးဇူးပြုကြသည်။ ဟိ၊ ချဲ့။ ကိလေသာဓိကေ၊ လွန်ကဲသော ကိလေသာရှိသော။ သန္တာနေ၊ ခန္ဓာအစဉ်၌။ ပဝတ္တမာနာ ကုသလာ ဓမ္မာ။ ကိလေသေဟိ၊ တို့ဖြင့်။ သမ္မာဓပ္ပတ္တိယာ၊ ကျဉ်းမြောင်း ကျပ်တည်းခြင်းသို့ ရောက်ခြင်းကြောင့်။ တိဏ၁- ဒီဟိ၊မြက်အစရှိသော ပေါင်းပင်တို့ဖြင့်၊ သမ္ဗာဓပ္ပတ္တာနိ၊ ကျဉ်းမြောင်းခြင်းသို့ရောက်ကုန် သော။ သဿာနိ ဝိယ၊ ကောက်ပင်တို့ကဲ့သို့။ ဝိပုလဖလဥဠာရဖလာ၊ ပြန့်ပြောသော အကျိုးရိုကုန် မှုန်မြတ်သော အကျိုးရှိကုန်သည်။ န ဟောန္တိ၊ မဖြစ်ကုန်။ ဣတိ၊ ဤသို့ မှတ်အပ်၏။’အနု။ `` ဩဠာရိကသုခုမတာ၊ ဩဠာရိက၏ အဖြစ်, သုခုမ၏အဖြစ်သည်။ (ဟောတိ)၊ [ဤနည်းသည် အဋ္ဌကထာ၌ တိုက်ရိုက်လာသောနည်း မဟုတ်၊ ဋီကာဆရာပြအပ်သော နည်းတည်း။ ထို့ကြောင့် "ဩဠာရိကသုခုမနိကန္တိ ဝတ္ထုဘာဝတောပိ" ဟု ပိသဒ္ဒါပါလျှင် ကောင်း၏၊ သို့မဟုတ် ဝါ သဒ္ဒါပလျှင်လည်း ကောင်း၏။]

ဒုက္ခဝိပါကတာဒိဝသေန၊ မကောင်းသော အနိဋ္ဌ အကျိုးရှိသည်၏ အဖြစ် အစရှိသည်၏ အစွမ်းဖြင့်။ အသဒိသကိစ္စတာ၊ မတူသော ကိစ္စရှိသည်၏ အဖြစ်သည်။ (ဝိသံသဋ္ဌော၊ ဝိသံသဋ္ဌတည်း)။ ဝါ၊ တနည်း။ အသဒိသသဘာဝတော၊ မတူသော သဘောရှိသည်၏အဖြစ်သည်။ ဝိသံသဋ္ဌော၊ တည်း။

သြဠာရိက ။ပေ။ သုခုမတာ။ ။ကုသိုလ်ပြုရာ၌ မိမိကုသိုလ်ကိုပင် ပြန်၍ နှစ်သက် သော နိကန္တိတဏှာ ဖြစ်သေး၏၊ လောကီအရာဝယ် နေဝသညာနာသညာကုသိုလ် တိုင် အောင်လည်း ဖြစ်နိုင်၏၊ ဝိပဿနာဉာဏ် တိုင်အောင်လည်း ဖြစ်နိုင်၏။ ထိုနိကန္တိသည် “သြဠာရိက သုခုမ”အားဖြင့် ၂-မျိုးရှိ၏၊ သြဠာရိကတွင်လည်း “သြဠာရိက, သြဠာရိကတရ သြဠာရိကတမ” အားဖြင့် ၃-မျိုး ရှိနိုင်၏။ သုခုမတွင်လည်း “သုခုမ သုခုမတရ, သုခုမ- တမ”အားဖြင့် ၃-မျိုး ရှိနိုင်၏။

ထိုနိကန္တိအမျိုးမျိုး၏ တည်ရာဖြစ်သော ကုသိုလ်ကို “သြဠာရိက သုခုမနိကန္တိဝတ္ထုဘာ- ဝတော”ဟု ဆိုသည်၊ သြဠာရိကနိကန္တိ၏ တည်ရာဖြစ်သော ကုသိုလ်ဝေဒနာသည် "သြဠာရိ- က”ဖြစ်၏၊ သြဠာရိကတရနိကန္တိ၏ တည်ရာဖြစ်သော ကုသိုလ်ဝေဒနာသည် “သြဠာရိကတရ” ဖြစ်၏၊ သြဠာရိကတမနိကန္တိ၏ တည်ရာဖြစ်သော ကုသိုလ်ဝေဒနာသည်လည်း “သြဠာရိက- တမ”ဖြစ်၏။ သုခုမ၌လည်း နည်းတူသိပါ။ [“သြဠာရိကသုခုမနိကန္တိတိ တ္ထိ အန္တောဂဓံပိ- သေသံ၊ “သြဠာရိက သြဠာရိကတရ, သြဠာရိကတမ”ဟု၎င်း “သုခုမ သုခုမတသုခုမ တမ”ဟု၎င်း အတွင်း၌ အထူးရှိသော။ နိကန္တိယာ၊ နိကန္တိ၏။ သြဠာရိကမဘာသာမ၊ ကို။ ဝုတ္တ” ဤသို့ စသည်ဖြင့် အနုဋီကာ၌ အကျယ်ဆိုထားသည်။ ]

အသမ္ပယောဂေါ၊ အညီအမျှ ဧကုပ္ပါဒတာ အစရှိသော အပြားတို့ဖြင့် မယှဉ်ခြင်းသည်။ ဝိသံသဋ္ဌော၊ သည်။ န၊ မဟုတ်။ (အသမ္ပယောဂေါ၊ သည်။ ဝိသံသဋ္ဌော၊ သည်)။

န ဒူရတော သန္တိကံ ဥဒ္ဓရိတဗ္ဗန္တိ၊ ဟူ၍။ ကသ္မာ၊ ကြောင့်။ (သင်္ဂဟကာရေန) ဝုတ္တံ၊ ဆိုအပ်သနည်း။ သန္တိကတော၊ သန္တိကဖြစ်သော။ အကုသလတော၊ လောဘသဟဂုတ် အကုသိုလ် ဝေဒနာမှ။ အကုသလာ၊ ဒေါသသဟဂုတ်အကုသိုလ်ဝေဒနာကို။ ဒူရေတိ၊ ဒူရေဟူ၍။ ဥဒ္ဓရီယတိ ယထာ၊ ထုတ်ဆောင်အပ်သကဲ့သို့။ တထာ၊ တူ။ တတော၊ ထို အကုသိုလ်ဝေဒနာမှ။ ဒူရတော၊ ဝေးသော။ ကုသလတော၊ ကာမာဝစရ အစရှိသော ကုသိုလ်ဝေဒနာမှ။ ကုသလာ၊ ကာမာဝစရ အစရှိသော အခြားသော ကုသိုလ်ဝေဒနာသည်။ သန္တိကေ၊ နီး၏။ ဣတိ၊ ဤသို့။ ဥဒ္ဓရိတုံ၊ ထုတ်ဆောင်ခြင်းငှာ။ န သက္ကာကိံ၊ မတတ်ကောင်းသလော။

န အသမ္ပယောဂေါ။ ။ကုပ္ပါဒစသော လက္ခဏာအားဖြင့် မရောနှောခြင်းကို(သံသ- ငွေဒုက်၌) “ဝိသံသဋ္ဌ”ဟု ခေါ်၏၊ ထိုဝိသံသဋ္ဌသည် အသမ္ပယောဂနှင့် သဘောတူ၏။ ဤ၌ လည်း ဝိသံသဋ္ဌသည် အသမ္ပယောဂ(ဧကုပ္ပါဒတာ အစရှိသော လက္ခဏာအားဖြင့် မယှဉ် နိုင်သော) ဝိသံသဋ္ဌလေလောဟု တွေးတောဘွယ်ရှိသောကြောင့်“န အသမ္ပယောဂေါ”ဟုမိန့် သည်။ “သမ္ပယောဂမဖြစ်သော ဝိသံသဗ္ဗမဟုတ်ပါ၊ အသဒိသကိစ္စတာ အသဒိသသဘာဝတာ အားဖြင့်သာ ဝိသံသဋ္ဌဖြစ်သည်”ဟူလို။

ယထာ သန္တိကတော။ပေ။ဥဒ္ဓရိယတိ။ ။အဋ္ဌကထာ၌ “လောဘသဟဂတာ လော- ဘသဟာတာယ သန္တိကေ နာမ၊ ဒေါသသဟဂဘာယ ဒူရေနာမ”ဟူသော စကားကို ရည် ရွယ်၍ “ယထာ သန္တိကတေားပေ။ဒူရေတိ ဥဒ္ဓရီယတိ”ဟု ဥပမာနအဖြစ်ဖြင့် ဆိုထား သည်။

ဟထာ တတော ဒူရတော။ပေ ၊ န သက္ကာ။ ။ (missing text)

ဣတိ၊ ဤကား အမေးတည်း။ (တတော၊ မှ။ ဒူရတော၊ သော။ ကုသလတော၊ မှ။ ။ပေ။ သန္တိကေ, ဣတိ ဥဒ္ဓရိတုံ၊ ငှာ)။

ဟိ၊ ချဲ့။ တထာ သတိ၊ ထိုသို့ဖြစ်လသော်။ [(တနည်း) တထာ၊ ထိုသို့ အကုသိုလ်ဝေဒနာမှ ဒူရဖြစ်သော ကုသိုလ်ဝေဒနာ တခုမှ ကုသိုလ်ဝေဒနာတခုကို သန္တိက ဟု ထုတ်ဆောင်ခြင်းငှာ တတ်ကောင်းသည်။ သတိ၊ ဖြစ်လသော်။ ဤသို့ အကျယ်ပေးပါ။] ကုသလာ၊ ကုသိုလ် ဝေဒနာတခုသည်။ ကုသလာယ၊ ကုသိုလ်ဝေဒနာတခုမှ။ သန္တိကေ၊ နီး၏။ ဣတိကတွာ၊ ဤအကြောင်းကြောင့်။ သန္တိကတော၊ သန္တိကကုသိုလ်ဝေဒနာမှ။ သန္တိကတာဧဝ၊ သန္တိက၏ အဖြစ်သည်သာ။ ဝါ၊ ကိုသာ။ ဥဒ္ဓရိတာ၊ ထုတ်ဆောင်အပ်သည်။ သိယာ၊ ဖြစ်ရာ၏။ (ဖြစ်စရာရှိ၏)။

စ၊ လဒ္ဓဒေါသ ထင်ရှားပြအံ့။ တထာသတိ၊ သော်။ [(တနည်း) တထာ၊ ထိုသို့ ကုသိုလ်ဝေဒနာတခု၏ ကုသိုလ်ဝေဒနာတခုမှ သန္တိက၏ အဖြစ်ကို ထုတ်ဆောင်အပ်သည်။ သတိ၊ သော်။ ဤသို့လည်း အကျယ်ပေးပါ။] သန္တိက သန္တိကတရတာဝစနမေဝ၊ သန္တိက၏ အဖြစ်, သန္တိကတရ၏ အဖြစ်ကို ဆိုခြင်းသည်သာ။ အာပဇ္ဇတိ၊ ဖြစ်နေ၏။

ဥပါဒါယုပါဒါယ၊ ထောက်စာ၌ ထောက်စာ၍။ ဒူရသန္တိကတာဝ၊ ဒူရ၏ အဖြစ်, သန္တိက၏အဖြစ်ကိုသာ။ ဣဓ၊ ဤ တံတံဝါပန၏ အစွမ်းဖြင့် ဟောတော်မူရာ၌။ ဝုစ္စတိ၊ ဟောတော်မူအပ်၏။ တသ္မာ၊ ထို့ကြောင့်၎င်း။ ဒူရဒူရတရတာယ၊ ဒူရ၏အဖြစ်, ဒူရတရ၏ အဖြစ်၏။ ဝါ၊ ကို။ (အနဓိပ္ပေတဘာဝေါ) ဝိယ၊ အလိုမရှိအပ်သည်၏ အဖြစ်ကဲ့သို့။ သန္တိကသန္တိကတရတာယ၊ သန္တိက၏ အဖြစ်, သန္တိကတရ၏ အဖြစ်၏။

တထာ ဟိ သတိ။ပေ။သိယာ။ ။ ဟိ “န သက္ကာ”အရထုတ်ခြင်းငှါ မတတ်ကောင်း ပုံကို အကျယ်ပြလို၍ “တထာ ဟိ သတိ” စသည်ကို မိန့်သည်၊ အကုသိုလ်ကိုထောက်၍ ဒူရဖြစ်သော ကုသိုလ်တခုမှ ကုသိုလ်တခုကို သန္တိက” ဟု ထုတ်ဆောင်ခြင်းငှါ တတ် ကောင်းလျှင် “ကုသိုလ်အချင်းချင်းသည် သန္တိကဖြစ်သောကြောင့်” ဒူရမှ သန္တိကကို ထုတ်ဆောင်ရာမရောက်ဘဲ သန္တိကမှ သန္တိကကို ထုတ်ဆောင်ရာရောက်၏။

တထာ စ သတိ။ပေ။အာပဇ္ဇတိ။ ။ထိုသို့ ထုတ်ဆောင်အပ်လျှင် ရနိုင်သော လဒ္ဓ ဒေါသကို ပြလို၍ “တထာ စ သတိ” စသည်ကို မိန့်သည်၊ သန္တိကမှ သန္တိကကို ထုတ် ဆောင်ရာရောက်လျှင် “ပဌမထုတ်ဆောင်အပ်သည်ကို ... သန္တိက ထိုသန္တိကမှ ထပ်၌ ထုတ်ဆောင်အပ်သည်ကို သန္တိကတရ”ဟု ဆိုရာရောက်ပြန်၏။

ဥပါဒါ။ပေ။ဣဓ ဝုစ္စတိ။ ။ထိုသို့ သန္တိကတခုမှ သန္တိကတခုကိုထုတ်လျှင် အနက် အထူးမရှိတော့၊ ဤ “တံတံ ဝါ ပန” ဟု လာရာ၌ကား ဒူရနှင့် သန္တိကအပြစ်ကိုသာ အချင်းချင်းထောက်စာ၍ ဟောတော်မူအပ်၏၊ သန္တိကနှင့် သန္တိကတရက ် ချင်း “ ထောက်စာစရာ မဟုတ်။

ဝါ၊ ကို။ အနဓိပ္ပေတတ္တာစ၊ အလိုမရှိအပ်သည်၏ အဖြစ်ကြောင့်၎င်း။ ဒူရတော၊ ဒူရဝေဒနာတခုမှ။ ဒူရုဒ္ဓရဏံ၊ ဒူရဝေဒနာတခုကို ထုတ်ဆောင်ခြင်းသည်။ ဝါ၊ ကို။ ကာတုံ၊ ပြုခြင်းငှာ။ န သက္ကာ ဝိယ၊ မတတ်ကောင်းသကဲ့သို့။ (တထာ) သန္တိကတော၊ သန္တိကဝေဒနာတခုမှ။ သန္တိကုဒ္ဓရဏဉ္စ၊ သန္တိကဝေဒနာတခုကို ထုတ်ဆောင်ခြင်းသည်လည်း။ ဝါ၊ ကိုလည်း။ ကာတုံ၊ ငှာ။ န သက္ကာ၊ မတတ်ကောင်း။

ဟိ (ယသ္မာ)၊ ကြောင့်။ ယာ၊ အကြင်ကုသိုလ်ဝေဒနာကို။ တတော၊ ထို ကုသိုလ်ဝေဒနာမှ။ ဝါ၊ နှင့်။ သန္တိကေတိ၊ သန္တိကဟူ၍။ ဥဒ္ဓရိယေယျ၊ ထုတ်ဆောင်အပ်ရာ၏။ ကုသလော၊ ကုသိုလ်၌။ သာ အကုသလာ၊ ထို အကုသိုလ်ဝေဒနာသည်။ န အတ္ထိ၊ (တသ္မာ၊ ကြောင့်။ တဒပိ၊ သည်လည်း။ နတ္ထိ၊ ဣတိ၊ ဤသို့ ဖြေဆိုရာ၏)။

တသ္မာ၊ ထို့ကြောင့်။ ဣဓ၊ ဤဝေဒနာက္ခန္ဓနိဒ္ဒေသ၌။ ဝုတ္တဿ၊ ဟောတော်မူအပ်သော။ ဒူရဿ၊ ဒူရ၏။ ဒူရတော၊ ဒူရတခုမှ။ အစ္စန္တဝိသဘာဂတ္တာ၊ စင်စစ်သဘောမတူသည်၏ အဖြစ်ကြောင့်။ ဒူရေ၊ ဒူရ၌။ သန္တိကံ၊ သန္တိကသည်။ နတ္ထိ၊ ဣတိ၊ ထို့ကြောင့်။ ဒူရတော၊ ဒူရမှ။ သန္တိကံ၊ သန္တိကကို။ ဥဒ္ဓရိတုံ၊ ထုတ်ဆောင်ခြင်းငှာ။ န သက္ကာ၊ မတတ်ကောင်း။

အထာပိ ဝဒေယျ။ ။ ရွှေနည်း၌ “အထ ပန ဝဒေယျ”ဟု ဆိုခဲ့ပြီးဖြစ်၍ ထိုနည်းကို ပေါင်းဘို့ရာ “အထာပ”ဟု သမ္ဘိဏ္ဍနတ္ထ အပိသဒ္ဒါဖြင့် ဆိုသည်၊ ရွှေနည်း၌ လူထုဖြစ်သော အကုသိုလ်မှ ကုသိုလ်ကို သန္တိက ထုတ်ပုံကို ဆို၏၊ ဤနည်း၌ကား ဒူရဖြစ်သော ကုသိုလ်မှ အကုသိုလ်ကို သန္တိကဟု ထုတ်ပုံကိုဆို၏၊ ဤသို့ အဆို ၂-မျိုးကွဲပုံကို သိပါ။

တသ္မာ။ပေ။ ဥဒ္ဓရိတုံ။ ။ဤဝါကျသည် ဆိုအပ်ပြီးသော “အထ ဝဒေယျ, အထာပိ ဗဒေယျ” ၂-မျိုးလုံးကို နိဂုံးအုပ်သော ဝါကျတည်း။ [ဣခ ဝုတ္တဿ ဒူရဿာတိ ဣမသ္မိ ဝေဒနာက္ခန္ဓဝိဘင်္ဂ “အကုသလာ ဝေဒနာကုသလာဗျာကတာဟိ ဝေဒနာဟိရေတိ- အာဒိနာ ဂုတ္တဿ ဒူရဿ၊ ဒူရတော အစ္စန္တဝိသဘာဂတ္တာတိ ယတော ယံ “ဒု”တိ ငှာ၊ (အကြင် ကုသိုလ်အဗျာကတစသည်တို့မှ အကြင် အကုသိုလ်စသည်ကို “ဒူရေ”ဟု ဟောသီတာ မူအပ်ပြီး)တတော (ထိုကုသိုလ်အဗျာကတ စသည်မှ) အန္တဝိသသတ္တာ။--အနု]

ပန၊ ကား။ (တနည်း) ပန၊ အနွယကား။ ဣဓ၊ ဤ ဝေဒနာက္ခန္ဓနိဒ္ဒေသ၌။ ဝုတ္တေ၊ ဟောတော်မူအပ်သော။ သန္တိကေ၊ သန္တိကကို။ ဘိန္နေ၊ ခွဲခြားဝေဘန်အပ်ပြီးသော်။ တတ္ထေဝ၊ ထို ခွဲခြားဝေဘန်အပ်ပြီးသော သန္တိက၌သာ။ ဒူရံ၊ ဒူရကို။ လဗ္ဘတိ၊ ရအပ်၏။ ဣတိ၊ ထို့ကြောင့်။ သန္တိကတော ပန ဒူရံ ဥဒ္ဓရိတဗ္ဗန္တိ၊ ဟူ၍။ (သင်္ဂဟကာရော) အာဟ၊ ပြီ။

ဒေါသသဟဂတာယ၊ မှ။ လောဘသဟာတာ၊ သည်။ ဒူရေ၊ ၏။ ဒေါသသဟဂတာ၊ သည်။ သန္တိကေ၊ ၏။ ဣတိ ဧတ္ထာပိ၊ ဤသို့ ထုတ်ရာ၌လည်။ တထာ၊ ထို့အတူတည်း။

သန္တိကေ ပနိဓ။ ။“ရမှ သန္တိကကို မထုတ်တိုက်လျှင် ရှိပါစေတော့၊ အဘယ်နည်းဖြင့် သန္တိကမှရကို ထုတ်ထိုက်ပါသနည်း”ဟုမေးဘွယ်ရှိသောကြောင့် “သန္တိကေ ပနိဓ”စသည် ကို မိန့်သည်။ဣဓ ပုတ္တေ သန္တိကေ ဘိန္န ယောဇနာ။’မဓု။ ဘိန္နတိ လောဘသဟဂ တာဒိဝသေန ဝိဘတ္တေ၊ တစ္ဆေဝါတိ “သန္တိကေ”တိ ဝုတ္တအတ္တေဝေ။ အနု။) ဆိုလိုရင်း ကား... “လောဘသဟုတ်ဝေဒနာ, ဒေါသသဟဂုတ်ဝေဒနာ”စသည်ဖြင့် ခွဲခြားအပ်ပြီး သော် “လောဘသဟဂုတ်ဝေဒနာတခုသည် အခြားလောဘသဟဂုတ်ဝေဒနာတခုနှင့် သန္တိက ဖြစ်၏။ သန္တိကဖြစ်သောထိုလောဘသဟဂုတ်ဝေဒနာသည် ဒေါသသဟဂုတ်ဝေဒနာနှင့် ဒူရ ဖြစ်၏၊ ဤသို့စသည်ဖြင့် သန္တိကမှ ဒူရကိုထုတ်ထိုက်သည်”’ဟူလို။

ဥပါဒါယုပါဒါယ။ပေ။ဥဒ္ဓရှိတုံ။ ။ဒူရကို ထောက်စာ၍ သန္တိကဖြစ် သန္တိကကို ထောက်စာ၍ ရှုရဖြစ်ရသောကြောင့် သန္တိကမှ ဒူရကိုထုတ်ဆောင်နိုင်လျှင် ဒူရမှလည်း သန္တိကကို ထုတ်ဆောင်နိုင်ရာသည် မဟုတ်လော၊ ဤသို့ စောဒနာဘွယ်ရှိသောကြောင့် “ဥပါဒါ။ပေ ။ဥဒ္ဓရှိတုံ”ဟု မိန့်သည်။“ထိုသို့ အချင်းချင်း ထောက်စာ၍ူ သန္တိကဟု ခဲ့ရ သော်လည်း ဒူရမှ သန္တိကကို မထုတ်ဆောင်နိုင်ပါ”ဟူလို။

လောဘသဟဂတာယ၊ပေ။ဟောတိ။ ။ထိုသို့အချင်းချင်း ထောက်စာ၍ ပူရမှ သန္တိက ကို မထုတ်ဆောင်နိုင်ပုံကို ပြလိုသောကြောင့် “လောဘသဟဂတာယ” စသည်ကို မိန့်သည်။ “လောဘသဟဂုတ်ဝေဒနာမှဒေါသသဟဂုတ်ဝေဒနာသည် လူရေမည်၏”ဟု ဆိုရာ၌ ပိသဘာဂ ဖြစ်သောကြောင့် ရနိုင်ပါ၏၊“ထိုလောဘသဟဂုတ်ဝေဒနာမှ အခြားလောဘသဟဂုတ် ဝေ- ဒနာသည် သန္တိကေ မည်၏”ဟုထုတ်ရာ၌ကား“ဒေါသသဟဂုတ်ဒူရမှ ထုတ်ရာမရောက် သန္တိက အချင်းချင်း သန္တိကမှ သန္တိကကို ထုတ်ရာရောက်နေပါသည်”ဟူလို။

[သန္တိကမှ သန္တိကကို ထုတ်ရာရောက်သည် ဟူလို။] (ကသ္မာ၊ နည်း)။ သဘာဂန္တရတော၊ သဘာဂတပါးမှ။ သဘာဂန္တရဿ၊ သဘာဂတပါး၏။ ဝါ၊ ကို။ ဥဒ္ဓဋတ္တာ၊ ထုတ်ဆောင်အပ်သည်၏ အဖြစ်ကြောင့်တည်း။ စ၊ သည်သာမကသေး။ လောဘသဟဂတာယ၊ မှ။ ဒေါသသဟဂတာ၊ သည်။ ဒူရေ၊ ၏။ သာ ဧဝ စ၊ ထိုဒေါသသဟဂုတ် ဝေဒါနသည်ပင်လည်း။ သန္တိကေ၊ လောဘသဟဂုတ်ဝေဒနာနှင့် နီး၏။ ဣတိ၊ ဤသို့။ ဝတ္ထုံ၊ ဆိုခြင်းငှာ။ န သက္ကာ၊ ကောင်း။ [တနည်း သာဧဝ၊ သည်ပင်လျှင်။ သန္တိကေ၊ ၏။ ဣတိ၊ သို့။ ဝိတ္ထုံစ၊ ငှာလည်း။ န သက္ကာ၊ ကောင်း။] (ကသ္မာ၊ နည်း)။ ဒေါသသဟဂတာယ၊ ၏။ (ဘာဝ၌စပ်)။ သန္တိကဘာဝဿ၊ လောဘသဟဂုတ် ဝေဒနာနှင့် နီးသည်၏ အဖြစ်၏။ အကာရဏတ္တာ၊ အကြောင်းမရှိသည်၏ အဖြစ်ကြောင့်တည်း။ တသ္မာ၊ ထို့ကြောင့်။ (န သက္ကာ ၌စပ်)။ ဝိသဘာဂတာ၊ သဘောမတူသည်၏ အဖြစ်သည်။ ဘေဒံ၊ မတူထူးခြား ကွဲပြားမှုကို။ အဂ္ဂဟေတွာ၊ မယူမူ၍။ န ပဝတ္တတိ၊ မဖြစ်။ (တနည်း) အဂ္ဂဟေတွာ န ပဝတ္တတိ၊ ယူ၍သာဖြစ်၏။ **ဝိသဘာဂတာ။ပေ။န ပဝတ္တတိ**။ ။“လောဘသဟဂုတ်နှင့် ဒေါသသဟဂုတ် တို့၏ အကုသိုလ်ချင်း သဘောတူသောကြောင့် သဘာဂအဖြစ်ကို ရနိုင်သည် မဟုတ် ပါလော”ဟု `စေး၊နာဘွယ်ရှိသောကြောင့် “ဝိသဘာဂတာ”စသည်ကိုမိမ့်။ လောဟ သဟဂုတ်နှင့် ဒေါသသဟဂုတ်ကဲ့သို့ တပါးနှင့်တပါး မတူချင်းဟူသော ဝိသဘာဂတာဟူသည် ဘေā အဂ္ဂဟေတွာ န ပဝတ္တတိ၊ သူတို့ချင်း မတူထူးခြား ကွဲပြားမှုကို မယူဘဲ မဖြစ် အချင်းချင်း မတူထူးခြား ကွဲပြားမှုကိုယူလျက်သာ ဖြစ်၏။ “အချင်းချင်းကွဲပြားမြဲ ဖြစ်၏”ဟူလို။ ဣတိ၊ ထို့ကြောင့်။ (သဘာဂါဗျာပကတ္တာ၌ စပ်)။ ဒူရတာယ၊ ဒူရအဖြစ်၏။ သဘာဂါဗျာပကတ္တာ၊ သဘောတူရာဟူသမျှကို မဖြန့်နိုင်သည်၏ အဖြစ်ကြောင့။ ဒူရတော၊ ဒူရမှ။ သန္တိကုဒ္ဓရဏံ၊ သန္တိကကို ထုတ်ခြင်းသည်။ ဝါ၊ ကို။ ကာတုံ၊ ငှာ။ န သက္ကာ၊

ပန၊ အနွယကား။ သဘာဂတာ၊ သဘာဂ၏ အဖြစ်သည်။ ဘေဒံ၊ အထူးအပြားကို။ အန္တောဂဓံ၊ အတွင်းဝင်သည်ကို။ ကတွာ၊ ၍။ ပဝတ္တတိ၊ ၏။ ဣတိ၊ ကြောင့်။ သန္တိကတာယ၊ သန္တိကအဖြစ်သည်။ ဝိသဘာဂဗျာပကတ္တာ၊ ဝိသဘာဂကို ပြန့်နှံ့သည်၏ အဖြစ်ကြောင့်။ သန္တိကတော၊ မှ။ ဒုရုဒ္ဓရဏံ၊ သည်။ ဝါ၊ ကို။

ဣတိ သဘာဂါ။ပေ။ ဒူရတာယ။ ။ဤသို့ အချင်းချင်း ကွဲပြားမြဲဖြစ်သောကြောင့် ဒူရ၏ ဖြစ်ကြောင်းဖြစ်ရာ ဒူရတာ (ပိသဘာဂတာ)သည် သဘာဂကို မပြန့်နှံ့နိုင်၊ ထိုသို့ သဘာဂကို မပြန့်နှံ့ နိုင်သောကြောင့်၎င်း၊ ရွှေ၌ “တသ္မာ”ဟု ဟိတ်တခုပါပြီးဖြစ်၍ ဤ သဘာဂါဗျာပကတ္တာနောင် စသဒ္ဒါထည့်၍ ရွှေဟိတ်ကို ဆည်းပါ။ ဗျာပကတ္ထာတိ ဧတ္ထ စသဒ္ဓေါ လုတ္တနိဒ္ဒိဋ္ဌေား-မခု၊]

န ဟိ။ပေ။ပဝတ္ထတိတိ။ ။ “ သဘာဂါဗျာပကတ္တာ ပူရတာယ” ဟု ဆိုအပ် ပြီးသော အနက်ကိုပင် ခိုင်မြဲစေလို တနည်း’ဥပကဟိတ်ကိုပြလို၍ “န ဟိ” စသည်ကို မိန့်သည်။ လောဘသဟဂုတ်မှ ရဖြစ်သော ဒေါသသဟဂုတ်သည် အကုသိုလ်အားလုံး မပြန့်၊ ဒေါသသဟဂုတ် ဆိုင်ရာ၌သာ ပြန့်သည်။ ဤအချက်ကို ထောက်၍ ဒူရတာသည် ဝိသဘာဂအားလုံးကို မပြန့်နိုင်ကြောင်း သိနိုင်ပါသည်-ဟူလို၊ မဓု၌ကား ဤဝါကျကို “ဝုတ္တမထံ ဝိဝရန္တော”ဟု ဝိတ္ထာရအဖြစ်ဖြင့် ကျမ်းတက်လေ၏။ စဉ်းစားပါ။

သဘာဂတာ ပန။ ။ဝိသဘာဂ၏ ပြောင်းပြန်အနက်ကိုပြသော အယဝါကျ တည်း။ “လောဘသဟဂတာ ” ဟု ဆိုလျှင် လောဘသဟဂုတ်တွင် သဘာဂအဖြစ်ဖြင့် ပါဝင်သော သမ္ပယုတ်-ဝိပ္ပယုတ်အပြား မိစ္ဆတ္တနိယတ-အနိယတအပြား အသင်္ခါရိက- သသင်္ခါရိက အပြားစသော ဘေဒကို အတွင်းသွင်းလျက် ဖြစ်၏။ ထို သဘာဂသည် သန္တိကလည်းဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် “သန္တိကမှ သဘာဂ မဟုတ်သော ဒူရကိုသာ ခွဲခြား၍ ထုတ်ကောင်းသည်”ဟု မှတ်ပါ။

ကာတုံ၊ ငှာ။ သက္ကာ၊