အဋ္ဌမေ၊ ရှစ်ခုမြောက်သောသုတ်၌။ မစ္ဆိကန္တိ၊ မစ္ဆိကံဟူသည်ကား။ မစ္ဆဃာတကံ၊ ငါးကိုသတ်တတ်သောတံငါကို။

ဟတ္ထိနာ၊ ဆင်ဖြင့်။ ယာယတိ၊ သွားတတ်၏။ ဣတိတသ္မာ၊ ထိုကြောင့်။ ဟတ္ထိယာယီ၊ ဟတ္ထိယာယီမည်၏။

ပရတောပိ၊ နောက်ပုဒ်တို့၌လည်း။ ဧသေဝနယော၊ ဤနည်းလျှင်နည်းရှိ၏။

ဝဇ္ဈေ၊ ဝဇ္ဈေဟူသည်ကား။ ဝဓိတဗ္ဗေ၊ သတ်အပ်ကုန်သော။

ဝဓာယနီတေတိ၊ ဝဓာယနီတေဟူသည်ကား။ ဝဓာယ၊ သတ်ခြင်းငှာ။ ဥပနီတေ၊ ဆောင်အပ်ကုန်သော။

ပါပကေနမနသာတိ၊ ပါပကေနမနသာဟူသည်ကား။ လာမကေန၊ ယုတ်မာသော။ ဝဓနစိတ္တေန၊ သတ်တတ်သောစိတ်ဖြင့်။

ပါဠိယံပန၊ ပါဠိ၌ကား။ ဝဓာယူပနီတောတိ၊ ဝဓာယူပနီတောဟူ၍။ လိခန္တိ၊ ရေးသားကုန်၏။

မာဂဝိကောတိ၊ မာဂဝိကောဟူသည်ကား။ မိဂဃာတကော၊ သားကိုသတ်သောမုဆိုးသည်။

ကောပနဝါဒေါမနုဿဘူတန္တိ၊ ကောပနဝါဒေါမနုဿဘူတံဟူသည်ကား။ ယော၊ အကြင်သူသည်။ မနုဿဘူတံ၊ လူဖြစ်၍ဖြစ်သောသူကို။ ပါပကေန၊ ယုတ်မာသော။ စိတ္တေန၊ စိတ်ဖြင့်။ အနုပေက္ခတိ၊ ကြည့်၏။ တဿ၊ ထိုသူအား။ ယသသမ္ပတ္တိယာ၊ အခြံအရံပြည့်စုံခြင်း၏။ အဘာဝေပန၊ မရှိခြင်း၌ကား။ ကိမေဝဝတ္တဗ္ဗံ၊ အဘယ်မှာလျှင်ဆိုဘွယ်ရာရှိအံ့နည်း။

ဣဒံ၊ ဤမစ္ဆိကံအစရှိသောစကားကို။ ပါပကဿ၊ ယုတ်မာသော။ ကမ္မုနော၊ အကုသိုလ်ကံ၏။ အနိဋ္ဌဖလဘာဝံ၊ အလိုမရှိအပ်သောအကျိုးရှိသည်၏အဖြစ်ကို။ ဒဿေတုံ၊ ပြခြင်းငှာ။ ဝုတ္တံ၊ ဆိုအပ်၏။

တာဒိသံ၊ ထိုသို့သဘောရှိသော။ ကမ္မံ၊ အကုသိုလ်ကံကို။ ကရောန္တာနံပိ၊ ပြုကုန်သော်လည်း။ ယေသံ၊ အကြင်သူတို့အား။ ယသပဋိလာဘော၊ အခြံအရံကိုရခြင်းသည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။ တေသံ၊ ထိုသူတို့အား။ တံအကုသလံ၊ ထိုအကုသိုလ်ကံကို။ နိဿယ၊ မှီ၍။ ကုသလံ၊ ကုသိုလ်ကံသည်။ ဝိပစ္စတိ၊ အကျိုးကိုဖြစ်စေ၏။ ဣတိ၊ ဤသို့။ ဝေဒိတဗ္ဗံ၊ သိအပ်၏။

အဿ၊ ထိုသူအား။ တေနအကုသလကမ္မေန၊ အကုသိုလ်ကံသည်။ ဥပဟတတ္တာ၊ နှိပ်စက်အပ်သည်၏အဖြစ်ကြောင့်။ အဿ၊ ထိုကုသိုလ်ကံ၏။ ဝိပါကော၊ အကျိုးသည်။ စိရဋ္ဌိတိကော၊ ကြာမြင့်စွာတည်ခြင်းရှိသည်။ နဟောတိ၊ မဖြစ်။

ဣမသ္မိံသုတ္တေ၊ ဤသုတ်၌။ အကုသလပက္ခောဝ၊ အကုသိုလ်၏အဖို့ကိုသာလျှင်။ ကထိတော၊ ဟောအပ်၏။