၁၂. စန္ဒါထေရီဂါထာ
(၄၉)
အဟံ၊ ငါသည်။
ပုရေ၊ ရဟန်းပြုသည်မှရှေးလူဖြစ်သောကာလ၌။
ဒုဂ္ဂတာ၊ သူဆင်းရဲမသည်လည်းကောင်း။
ဝိဓဝါစ၊ မုဆိုးမသည်လည်းကောင်း။
အပုတ္တိကာ၊ သားမရှိသည်လည်းကောင်း။
အာသိံ၊ ဖြစ်ပြီ။
မိတ္တေဟိ၊ အဆွေခင်ပွန်းတို့နှင့်လည်းကောင်း။
အာသိံ၊ ဖြစ်ပြီ။
မိတ္တေဟိ၊ အဆွေခင်ပွန်းတို့နှင့်လည်းကောင်း။
ဉာတီဟိ၊ ဆွေမျိုးတို့နှင့်လည်းကောင်း။
ဝိနာ၊ ကင်းသည်ဖြစ်၍။
ဘတ္တစောဠဿ၊ ထမင်းပုဆိုးကိုလည်း။
နာဓိဂတံ၊ အလိုပြည့်အောင်မရခဲ့။
ပတ္တံ၊ မြေသပိတ်ကိုလည်းကောင်း။
ဒဏ္ဍဉ္စ၊ တောင်ဝှေးကိုလည်းကောင်း။
ဂဏှိတွာ၊ လက်စွဲ၍။
ကုလာ၊ တစ်အိမ်မှ။
ကုလံ၊ တစ်အိမ်သို့။
ဘိက္ခာမာနာ၊ တောင်းစားရသည်ဖြစ်၍။
ဂေဟာဘာဝတော၊ အိမ်မရှိခြင်းကြောင့်။
သီတုဏှေနစ၊ အချမ်းအပူဖြင့်လည်း။
ဍယှန္တီ၊ နှိပ်စက်သည်ဖြစ်၍။
သတ္တဝဿာနိ၊ ခုနစ်နှစ်တို့တိုင်တိုင်။
အဟံ၊ ငါသည်။
စာရိံ၊ လှည့်လည်လာ၏ ။
ပုန၊ ခုနစ်နှစ်မှနောက်၌။
အန္နပါနဿ၊ ထမင်းအဖျော်ဖြင့်။
လာဘိနိံ၊ လာဘ်ပြန့်ပြောထသော။
ဘိက္ခုနိံ၊ ပဋာစာရီ ရဟန်းမိန်းမကို။
ဒိသွာန၊ မြင်ရ၍။
ဥပသင်္ကမ္မ၊ ကပ်ကုန်လတ်၍။
အနဂါရိယံ၊ ရဟန်းဘောင်၌။
ပဗ္ဗဇ္ဇံ၊ ရဟန်းအဖြစ်ကို။
အဝေါစ၊ လျှောက်၏ ။
ပဋာစာရာ၊ ပဋာစာရီမည်သော။
သာစ၊ ထိုရဟန်းမိန်းမသည်လည်း။
မံ၊ ငါ့ကို။
အနုကမ္ပာယ၊ သနားသဖြင့်။
ပဗ္ဗာဇေသိ၊ ရဟန်းပြု၏ ။
တတော၊ ထိုနောင်မှ။
မံ၊ ငါ့ကို။
ဩဝဒိတွာန၊ ဆုံးမ၍။
ပရမတ္ထေ၊ မြတ်သောအကျိုးဖြစ်သောနိဗ္ဗာန်၌သာလျှင်။
နိယောဇယိ၊ ကမ္မဋ္ဌာန်းကိုကြားခြင်းဖြင့်တိုက်တွန်းနှိုးဆော်၏ ။
အဟံ၊ ငါသည်။
တဿာ၊ ထိုပဋာစာရီ၏ ။
ဝစနံ၊ စကားကို။
သုတွာန၊ နာ၍။
အနုသာသနိံ၊ အဆုံးအမကို။
အကာသိံ၊ ပြုပြီ။
အယျာယ၊ အရှင်မပဋာစာရီ၏ ။
ဩဝါဒေါ၊ အဆုံးအမသည်။
အမောဃော၊ အချည်းနှီးမဟုတ်သည်သာလျှင်တည်း။
အဟံ၊ ငါသည်။
တေဝိဇ္ဇာ၊ ဝိဇ္ဇာသုံးပါးနှင့်ပြည့်စုံသည်။
အနာသဝါ၊ အာသဝေါကင်းသည်။
အမှိ၊ ဖြစ်၏ ။
စန္ဒာ၊ စန္ဒာမည်သောထေရီမသည်။
ဣမာဂါထာယော၊ ဤဘွဲ့ဆိုသီကုံးအပ်သောဂါထာတို့ကို။
အဘာသိတ္ထ၊ ရွတ်ဆိုပြီ။
ပဉ္စကနိပါတော၊ ပဉ္စကနိပါတ်သည်။
သမတ္တော၊ ပြီးပြီ။