ပန၊ ထိုသို့ပင် ပါဏာတိပါတ မဖြစ်ဟု အယူရှိပါသော်လည်း။ ဧဝံ၊ ဤသို့။ ဝါ၊ ဤဆိုအပ်ပြီးသော နည်းဖြင့်။ (အင်္ဂါငါးပါး စုံညီစွာဖြင့်။) မရန္တေ၊ သေလသော်။ တေန၊ ထိုလုံ့လကြောင့်။ ဧကစိတ္တဝါရမ္ပိ၊ တခုသော စိတ်အကြိမ်မျှလည်း။ ဓမ္မတာမရဏတော၊ ဓမ္မတာအားဖြင့် သေခြင်းမှ။ ဩရတော၊ အတွင်းဘက်၌။ န မတော၊ မသေ။ ဣတိ ဧတံ၊ ဤအကြောင်းအရာကို။ ဒုဗ္ဗိညေယျံ၊ ခဲယဉ်းသဖြင့် သိအပ်၏။ ဝါ၊ မသိအပ် မသိနိုင်။

[ဧဝံပန မရန္တေန ဟု စာအုပ်တို့၌ရှိသော်လည်း "မရန္တေ"ဟု ရှေးနိဿယ၌ ရှိသောပါဌ်သာကောင်း၏။]

၇၈၈။ ဝိနာပိ အနိစ္စဋ္ဌေနာတိ၊ ဟူသောပါဌ်၏။ နိရယာ၊ ငရဲတို့သည်။ ယာဝ၊ အလွန်အကဲသာလျှင်။ ဒုက္ခာ၊ ဒုက္ခတို့တည်း။ ဣတိအာဒီသုဝိယ၊ ဤသို့အစရှိသော ပါဠိရပ်တို့၌ကဲ့သို့။ ဒုက္ခာရမ္မဏတ္တေနာပိ၊ ဒုက္ခဝေဒနာ၏ အာရုံ၏ အဖြစ်ကြောင့်လည်း။ ဒုက္ခံ၊ ဒုက္ခဟူ၍။ ဝတ္တဗ္ဗံ၊ ဆိုထိုက်၏။ ဣတိ၊ ဤကား။ အဓိပ္ပါယော၊ သကဝါဒီ၏ အလိုတည်း။

[ဝိနာပိ အနိစ္စဋ္ဌေနာတိအနိစ္စဋ္ဌံ ဌပေတွာပီတိ အတ္ထော။ နအနိစ္စဋ္ဌဝိရဟေနာတိ။ (ဝိနာပိ-၌ အပိ-ဖြင့် အဝိနာပိကို ပေါင်းပါ-ဟူလို။) နဟိ အနိစ္စဋ္ဌဝိရဟိတံ အနိန္ဒြိယဗဒ္ဓံ အတ္ထိ၊ -အနု။ "အနိစ္စဋ္ဌ"နေရာ၌ "အနိစ္စတ္တ"ရှိ၏။ သာ၍ ကောင်းမည် ထင်သည်။ ]

အညော အညာဿ ကာရကောတိ ယဒိ ဒါယကဿ ဒါနစေတနာ နာမ၊ ပေ၊ ယုတ္တရူပံ သိယာတိ၊ ဟူသောစကားကို။ (သင်္ဂဟကာရေန၊ သည်။) ကသ္မာ၊ ကြောင့်။ ဝုတ္တံ၊ ဆိုအပ်သနည်း။ လဒ္ဓိကိတ္တနေ၊ ပရဝါဒီ၏အယူကိုပြောဆိုရာ အခဏ်း၌။

၁။ ပဋိဂ္ဂါဟက ။ပေ။ အဓိပ္ပါယော။"ဒါယကာဝ"၌ ဧ၀-အတွက် "ပဋိဂ္ဂါဟကနိရပေက္ခာ"ဟု ထည့်၍ ထို ပဋိဂ္ဂါဟကနိရပေက္ခာကိုပင် “ပဋိဂ္ဂါဟကေန ပစ္စယဘူတေန ဝိနာ”ဟု ထပ်၍ သရုပ်ဖော်သည်။ “ဒါယကေနေဝ”သည် အာပါ ဒိတာ၏ ကတ္တားတည်း။ [အာပါဒိကာ-ဟု မရှိရ။] “အာပါဒိတာ”အရ ဝိပါကဒါယိကာနှင့် အရတူအောင် စိတ္တဝိသုဒ္ဓိကို ကောက်ပါ။

၂။ ပဋိဂ္ဂါဟကေန ပစ္စယဘူတေန။ ။ပြောရိုးဆိုစဉ်အားဖြင့် အလှူခံပုဂ္ဂိုလ် သည် အကျိုးကြီးခြင်း၏ အကြောင်းတမျိုးဖြစ်၏။ (သီလရှိသူအား လှူခြင်းနှင့် ဒုဿီလအား လှူခြင်းတို့၏ အကျိုးပေးကွာခြားပုံကို သတိပြုပါ။) ဤသို့ မဟာ ဝိပါက၏ အကြောင်းဖြစ်သော်လည်း ပရဝါဒီက ထိုပဋိဂ္ဂါဟကအကြောင်းကို မငဲ့ သောကြောင့် "ပဋိဂ္ဂါဟကေန ပစ္စယဘူတေန ဝိနာ"ဟု ဆိုသည်။

အမှာ။ ။စာအုပ်တို့၌ “ပဋိဂ္ဂါဟကနိရပေက္ခာ”ပုဒ်သည် ၂-ထပ် ပါနေသော ကြောင့် “အာပါဒိတာ”၌ ပိုဒ်ခတ်၍ စကားတရပ် ဖြတ်ထား၏။ အမှန်အားဖြင့် “အာပါဒိတာ”၌ပိုဒ်ခတ်ရမည် မဟုတ်။ “ဒါယကဿေဝ စိတ္တဝိသုဒ္ဓိ ဝိပါကဒါယိကာ ဟောတိ”၏အဖွင့်ဖြစ်သောကြောင့်“ဝိပါကဒါယိကာ ဟောတိ”တိုင်အောင် တဝါကျ တည်း ဆက်သွားရမည်။ ထို့ကြောင့် “အာပါဒိတာ”နောက်၌ “ပဋိဂ္ဂါဟကနိရ ပေက္ခာ”သည် ရှေးနိဿယ၌ မပါသောကြောင့်၎င်း, အဓိပ္ပါယ်လည်း ထပ်နေသော ကြောင့်၎င်း ပါဌ်ပိုသာဟု မှတ်ပါ။

၃။ နနု လဒ္ဓိကိတ္တနေ။ ။ကထာတိုင်း၌ ပရဝါဒီ၏အယူကို ပြောပြရာအခန်း ပါရှိ၏။ ဤကထာ၌လည်း “တတ္ထ ယဒိ ပဋိဂ္ဂါဟကတော ။ပေ။ ဒါယကဿေဝ စိတ္တဝိသုဒ္ဓိ ဝိပါကဒါယိကာ ဟောတိ”တိုင်အောင် ပရဝါဒီအယူကို ပြောပြသော လဒ္ဓိကိတ္တန စကားပါ၏။ ထို လဒ္ဓိကိတ္တန စကားဝယ် "ဒါယကေန ဒါနံ ဒိန္နံ။ ပေ ။ ကာရကော ဘဝေယျ"ဟု ပါရှိသည်ကို ရည်ရွယ်၍ “နနု သဒ္ဓိကိတ္တနေ ။ပေ။ ဘဝေယျာတိ ဝုတ္တံ”ဟု ဆိုသည်။ ထို လဒ္ဓိကိတ္တနစကားရပ်၌“ဝိပါကော နိဗ္ဗတ္ထိ တော"ဝယ် အကျိုးဝိပါက်ကို ဖြစ်စေခြင်းဟူရာ၌ “အကယ်၍ ပဋိဂ္ဂါဟက ပုဂ္ဂိုလ်က ဒါနစေတနာကို ဖြစ်စေသောအားဖြင့် အကျိုးဝိပါက်ကို ဖြစ်စေခြင်းဖြစ်လျှင် ပြုလုပ်သူအခြားတယောက်က ခံစားသူ အခြားတယောက်အတွက် ကံကို ပြုးရာရောက်၏” ဟု အဓိပ္ပါယ် မှတ်ပါ၊ ဤသို့ ယူလျှင် “ထိုသို့ ထပ်၍ ဆိုအပ်သော စကားသည် ယုတ္တရူပံ သိယာ-သင့်စရာ ရှိသည် ဟူလို။

ဒါယကေနဒါနံဒိန္နံ၊ ပေ၊ ကာရကော ဘဝေယျာတိ၊ ဟူ၍။ (သင်္ဂဟကာရေန၊ သည်။) ဝုတ္တံ နနု၊ ဆိုအပ်ပြီ မဟုတ်ပါလော။ ဣတိ၊ ဤကား စောဒနာတည်း။ ဧတံ၊ ဤသို့ဆိုအပ်ပြီးသည်သာ။ သစ္စံ၊ မှန်ပါပေ၏။