(သာဝတ္ထိနိဒါနံမှစ၍ နော ဟေတံ ဘန္တေတိုင်အောင် မထူးပြီ။)
ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။
ဣတိ ခေါ၊ ဤသို့လျှင်။
ယံ၊ အကြင်သဘောတရားသည်။
အနိစ္စံ၊ မမြဲ။
တံ၊ ထိုသဘောတရားသည်။
ဒုက္ခံ၊ ဆင်းရဲ၏။
တသ္မိံ၊ ထိုဆင်းရဲသည်။
သတိ၊ ရှိသော်။
တံ၊ ထိုဆင်းရဲကို။
ဥပါဒါယ၊ အကြောင်းပြု၍။
“န ဝါတာ၊
ပ။
ဧသိကဋ္ဌာယိဋ္ဌိတာတိ၊ ဧသိကဋ္ဌာယိဋ္ဌိတာ” ဟူ၍။
ဧဝံ၊ ဤသို့။
ဒိဋ္ဌိ၊ သည်။
ဥပ္ပဇ္ဇတိ၊ ဖြစ်ပေါ်၏။
(ကြွင်းမထူးပြီ။)
ပဌမံ၊ ရှေးဦးစွာသောသုတ်တည်း။
(ဒုတိယဝဂ္ဂေ ဝိယ၊ ဒုတိယဝဂ်၌ကဲ့သို့။
စတုဝီသတိ၊ ၂၄-ပါးသော။
သုတ္တာနိ၊ သုတ်တို့ကို။
ပုရေတဗ္ဗာနိ၊ ပြည့်စေအပ်ကုန်၏။)
ပဉ္စဝီသတိမံ၊ နှစ်ဆယ့်ငါးခုမြောက်သော သုတ်တည်း။
(ဤသုတ်လည်း မထူးပြီ။)
ဆဗ္ဗီသတိမံ၊ နှစ်ဆယ့်ခြောက်ခုမြောက်သောသုတ်တည်း။
တတိယပေယျာလော၊ တည်း။