ဝိနီတဝတ္ထု

၂၂၃။ တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။ အညတရော၊ မထင်ရှားသော။ ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။ အဓိမာနေန၊ ရနိုးခြင်းဖြင့်။ အညံ၊ အရဟတ္တဖိုလ်ကို။ ဗျာကာသိ၊ ကြား၏။

တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။ ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။ အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ။ ကိံ အဟောသိ၊ အဘယ်သို့ ဖြစ်သနည်း။

“ဘဂဝတာ၊ မြတ်စွာဘုရားသည်။ သိက္ခာပဒံ၊ သိက္ခာပုဒ်ကို။ ပညတ္တံ၊ ပညတ်တော်မူအပ်ပြီ။

ကစ္စိ၊ အသို့နည်း။ အဟံ၊ ငါသည်။ ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။ အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။ အာပန္နော နု ခေါ၊ ရောက်လေသလော၊” ဣတိ၊ ဤသို့။

သော ဘိက္ခု၊ ထိုရဟန်းသည်။ ဘဂဝတော၊ မြတ်စွာဘုရားအား။ ဧတမတ္ထံ၊ ဤအကြောင်းကို။ အာရောစေသိ၊ ကြားလျှောက်၏။

“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။ အဓိမာနေန၊ ရနိုးခြင်းဖြင့်။ အနာပတ္တိ၊ အာပတ်မသင့်၊” ဣတိ၊ ဤသို့။ အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။

တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။ အညတရော၊ မထင်ရှားသော။ ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။ ပဏိဓာယ၊ ဆောက်တည်၍။ အရညေ၊ တော၌။ ဝိဟရတိ၊ နေ၏။

“ဧဝံ၊ ဤသို့ နေသည်ရှိသော်။ မံ၊ ငါ့ကို။ ဇနော၊ လူအပေါင်းသည်။ သမ္ဘာဝေဿတိ၊ ချီးမွမ်းလတ္တံ့၊” ဣတိ၊ ဤသို့။

တံ ဘိက္ခုံ၊ ထိုရဟန်းကို။ ဇနော၊ လူအပေါင်းသည်။ သမ္ဘာဝေသိ၊ ချီးမွမ်း၏။

တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။ ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။ အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။ “ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။ ပါရာဇိကဿ၊ ပါရာဇိကအာပတ်သို့။ အနာပတ္တိ အနာပဇ္ဇနံ၊ မရောက်ခြင်းသည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။

ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။ ပဏိဓာယ၊ ဆောက်တည်၍။ အရညေ၊ တော၌။ န စ ဝတ္ထဗ္ဗံ၊ မနေအပ်သည်သာတည်း။

ယော ဘိက္ခု၊ အကြင်ရဟန်းသည်။ ဝသေယျ၊ နေငြားအံ့။ တဿ ဘိက္ခုနော၊ ထိုရဟန်းအား။ ဒုက္ကဋဿ၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ်သို့။ အာပတ္တိ အာပဇ္ဇနံ၊ ရောက်ခြင်းသည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏၊” ဣတိ၊ ဤသို့။ အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။

တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။ အညတရော၊ မထင်ရှားသော။ ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။ ပဏိဓာယ၊ ဆောက်တည်၍။ ပိဏ္ဍာယ၊ ဆွမ်းအလို့ငှာ။ စရတိ၊ လှည့်လည်၏။

“ဧဝံ၊ ဤသို့ လှည့်လည်သည်ရှိသော်။ မံ၊ ငါ့ကို။ ဇနော၊ လူအပေါင်းသည်။ သမ္ဘာဝေဿတိ၊ ချီးမွမ်းလတ္တံ့၊” ဣတိ၊ ဤသို့။

တံ ဘိက္ခုံ၊ ထိုရဟန်းကို။ ဇနော၊ လူအပေါင်းသည်။ သမ္ဘာဝေသိ၊ ချီးမွမ်း၏။

တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။ ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။ အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။ “ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။ ပါရာဇိကဿ၊ ပါရာဇိကအာပတ်သို့။ အနာပတ္တိ အနာပဇ္ဇနံ၊ မရောက်ခြင်းသည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။

ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။ ပဏိဓာယ၊ ဆောက်တည်၍။ ပိဏ္ဍာယ၊ ဆွမ်းအလို့ငှာ။ န စ စရိတဗ္ဗံ၊ မလှည့်လည်အပ်သည်သာတည်း။

ယော ဘိက္ခု၊ အကြင်ရဟန်းသည်။ စရေယျ၊ လှည့်လည်ငြားအံ့။ တဿ ဘိက္ခုနော၊ ထိုရဟန်းအား။ ဒုက္ကဋဿ၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ်သို့။ အာပတ္တိ အာပဇ္ဇနံ၊ ရောက်ခြင်းသည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏၊” ဣတိ၊ ဤသို့။ အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။

တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။ အညတရော၊ မထင်ရှားသော။ ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။ အညတရံ၊ မထင်ရှားသော။ ဘိက္ခုံ၊ ရဟန်းကို။ ဣတိ ဧတံ ဝစနံ၊ ဤသို့သော စကားကို။ အဝေါစ၊ ဆို၏။

“အာဝုသော၊ ငါ့ရှင်။ အမှာကံ၊ ငါတို့၏။ ဥပဇ္ဈာယဿ၊ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ၏။ ယေ သဒ္ဓိဝိဟာရိကာ၊ အကြင်အတူနေတပည့်တို့သည်။ သန္တိ၊ ရှိကုန်၏။ သဗ္ဗေဝ၊ အလုံးစုံသာလျှင် ဖြစ်ကုန်သော။ တေ၊ ထို့အတူနေတပည့်တို့သည်။ အရဟန္တော၊ ရဟန္တာတို့ချည်းသာတည်း၊” ဣတိ၊ ဤသို့။

တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။ ကုက္ကစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။ အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။ “ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။ တွံ၊ သင်သည်။ ကိံ စိတ္တော၊ အဘယ်စိတ် ရှိသနည်း။” ဣတိ၊ ဤသို့။ ပုစ္ဆိ၊ မေး၏။

“ဘဂဝါ၊ မြတ်စွာဘုရား။ အဟံ၊ အကျွန်ုပ်သည်၊ ဥလ္လပနာဓိပ္ပါယော၊ ချီးမြှောက်ပလွှား ဝါကြွား၍ ဆိုလိုပါ၏၊” ဣတိ၊ ဤသို့။ အဝေါစ၊ လျှောက်၏။

ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။ ပါရာဇိကဿ၊ ပါရာဇိကအာပတ်သို့။ အနာပတ္တိ အနာပဇ္ဇနံ၊ မရောက်ခြင်းသည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။

ထုလ္လစ္စယဿ၊ ထုလ္လစ္စဉ်းအာပတ်သို့။ အာပတ္တိ အာပဇ္ဇနံ၊ ရောက်ခြင်းသည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏၊” ဣတိ၊ ဤသို့။ အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။

တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။ အညတရော၊ မထင်ရှားသော။ ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။ အညတရံ၊ မထင်ရှားသော။ ဘိက္ခုံ၊ ရဟန်းကို။ ဣတိ ဧတံ (ဝစနံ)၊ ဤသို့သော စကားကို။ အဝေါစ၊ ဆို၏။

“အာဝုသော၊ ငါ့ရှင်။ အမှာကံ၊ ငါတို့၏။ ဥပဇ္ဈာယဿ၊ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ၏။ ယေ အန္တေဝါသိကာ၊ အကြင်အနီးနေတပည့်တို့သည်။ သန္တိ၊ ရှိကုန်၏။ သဗ္ဗေဝ၊ အလုံးစုံသာလျှင် ဖြစ်ကုန်သော။ တေ၊ ထိုအနီးနေတပည့်တို့သည်။ မဟိဒ္ဓိကာ၊ ကြီးသော တန်ခိုး ရှိကုန်၏။ မဟာနုဘာဝါ၊ ကြီးသော အာနုဘော် ရှိကုန်၏၊” ဣတိ၊ ဤသို့။

တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။ ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။ အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။ “ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။ တွံ၊ သင်သည်။ ကိံ စိတ္တော၊ အဘယ်စိတ် ရှိသနည်း၊” ဣတိ၊ ဤသို့။ ပုစ္ဆိ၊ မေး၏။

“ဘဂဝါ၊ မြတ်စွာဘုရား။ အဟံ၊ တပည့်တော်သည်။ ဥလ္လပနာဓိပ္ပါယော၊ ချီးမြှောက်ပလွှား ဝါကြွား၍ ဆိုလိုပါ၏၊” ဣတိ၊ ဤသို့။ အဝေါစ၊ လျှောက်၏။

“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။ ပါရာဇိကဿ၊ ပါရာဇိကအာပတ်သို့။ အနာပတ္တိ အနာပဇ္ဇနံ၊ မရောက်ခြင်းသည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။

ထုလ္လစ္စယဿ၊ ထုလ္လစ္စဉ်းအာပတ်သို့။ အာပတ္တိ အာပဇ္ဇနံ၊ ရောက်ခြင်းသည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။ ဣတိ၊ ဤသို့။ အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။

တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။ အညတရော၊ မထင်ရှားသော။ ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။ ပဏိဓာယ၊ ဆောက်တည်၍။ စင်္ကမတိ၊ စင်္ကြံသွား၏။ ပဏိဓာယ၊ ဆောက်တည်၍။ တိဋ္ဌတိ၊ ရပ်၏။ ပဏိဓာယ၊ ဆောက်တည်၍။ နိသီဒတိ၊ ထိုင်နေ၏။ ပဏိဓာယ၊ ဆောက်တည်၍။ သေယျံ၊ အိပ်ခြင်းကို။ ကပ္ပေတိ၊ ပြု၏။

“ဧဝံ၊ ဤသို့ ပြုသည်ရှိသော်။ မံ၊ ငါ့ကို။ ဇနော၊ လူအပေါင်းသည်။ သမ္ဘာဝေဿတိ၊ ချီးမွမ်းလတ္တံ့၊” ဣတိ၊ ဤသို့။

တံ ဘိက္ခုံ၊ ထိုရဟန်းကို။ ဇနော၊ လူအပေါင်းသည်။ သမ္ဘာဝေသိ၊ ချီးမွမ်း၏။

တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။ ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။ အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။ “ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။ ပါရာဇိကဿ၊ ပါရာဇိကအာပတ်သို့။ အနာပတ္တိ အနာပဇ္ဇနံ၊ မရောက်ခြင်းသည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။

ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။ ပဏိဓာယ၊ ဆောက်တည်၍။ သေယျာ၊ အိပ်ခြင်းကို။ န စ ကပ္ပေတဗ္ဗာ၊ မပြုအပ်သည်သာတည်း။

ယော ဘိက္ခု၊ အကြင်ရဟန်းသည်။ ကပ္ပေယျ၊ ပြုငြားအံ့။ တဿ ဘိက္ခုနော၊ ထိုရဟန်းအား။ ဒုက္ကဋဿ၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ်သို့။ အာပတ္တိ အာပဇ္ဇနံ၊ ရောက်ခြင်းသည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏၊” ဣတိ၊ ဤသို့။ အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။

တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။ အညတရော၊ မထင်ရှားသော။ ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။ အညတရဿ၊ မထင်ရှားသော။ ဘိက္ခုနော၊ ရဟန်းအား။ ဥတ္တရိမနုဿဓမ္မံ၊ လူတို့၏ ကုသိုလ်ကမ္မပထတရား ဆယ်ပါးထက် လွန်မြတ်သော ဈာန်မဂ်ဖိုလ်တရားကို။ ဥလ္လပတိ၊ ပြောဟော၏။

သောပိ၊ ထိုရဟန်းသည်လည်း။ ဣတိ ဧဝံ၊ ဤသို့။ အာဟ၊ ဆို၏။

“အာဝုသော၊ ငါ့ရှင်။ မယှံပိ၊ ငါသည်လည်း။ သညောဇနာ၊ သံယောဇဉ်တို့ကို။ ပဟီနာ၊ ပယ်အပ်ကုန်ပြီ၊” ဣတိ ဧဝံ၊ ဤသို့။

တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။ ကုက္ကုစ္စံ၊ အလိို့လို့သည်။ အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။ “ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။ တွံ၊ သင်သည်။ ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။ အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။ အာပန္နော၊ ရောက်ပြီ၊” ဣတိ၊ ဤသို့။ အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။

၂၂၄။ တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။ အညတရော၊ မထင်ရှားသော။ ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။ ရဟောဂတော၊ ဆိတ်ငြိမ်ရာသို့ ကပ်သည်ဖြစ်၍။ ဥတ္တရိမနုဿဓမ္မံ၊ လူတို့၏ ကုသိုလ်ကမ္မပထတရား ဆယ်ပါးထက် လွန်မြတ်သော ဈာန်မဂ်ဖိုလ်တရားကို။ ဥလ္လပတိ၊ ပြောဟော၏။

ပရစိတ္တဝိဒူ၊ သူတစ်ပါးစိတ်ကို သိသော။ ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။ တံ ဘိက္ခုံ၊ ထိုရဟန်းကို။ “အာဝုသော၊ ငါ့ရှင်။ အပသာဒေသိ၊ မောင်းမဲ၏။

“အာဝုသော၊ ငါ့ရှင်။ ဧဝရူပံ၊ ဤသို့ သဘောရှိသော စကားကို။ မာ အဘဏိ၊ မဆိုလင့်။

တုယှံ၊ သင့်အား။ ဧသော၊ ဤတရားသည်။ နတ္ထိ၊ မရှိ၊” ဣတိ၊ ဤသို့။

တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။ ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။ အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။ “ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။ ပါရာဇိကဿ၊ ပါရာဇိကအာပတ်သို့။ အနာပတ္တိ အာနာပဇ္ဇနံ၊ မရောက်ခြင်းသည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။

ဒုက္ကဋဿ၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ်သို့။ အာပတ္တိ အာပဇ္ဇနံ၊ ရောက်ခြင်းသည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏၊” ဣတိ၊ ဤသို့။ အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။

တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။ အညတရော၊ မထင်ရှားသော။ ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။ ရဟောဂတော၊ ဆိတ်ငြိမ်ရာသို့ ကပ်သည်ဖြစ်၍။ ဥတ္တရိမနုဿဓမ္မံ၊ လူတို့၏ ကုသိုလ်ကမ္မပထတရား ဆယ်ပါးထက် လွန်မြတ်သော ဈာန်မဂ်ဖိုလ်တရားကို။ ဥလ္လပတိ၊ ပြောဟော၏။

ဒေဝတာ၊ နတ်သားသည်။ တံ ဘိက္ခုံ၊ ထိုရဟန်းကို။ အပသာဒေသိ၊ မောင်းမဲ၏။

“ဘန္တေ၊ အရှင်ဘုရား။ ဧဝရူပံ၊ ဤသို့သဘော ရှိသော စကားကို။ မာ အဘဏိ၊ မဆိုလင့်။

တုယှံ၊ သင့်အား။ ဧသော၊ ဤတရားသည်။ နတ္ထိ၊ မရှိ၊” ဣတိ၊ ဤသို့။

တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။ ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။ အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။ “ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။ ပါရာဇိကဿ၊ ပါရာဇိကအာပတ်သို့။ အနာပတ္တိ အနာပဇ္ဇနံ၊ မရောက်ခြင်းသည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။

ဒုက္ကဋဿ၊ ဒုက္ကဋ်အာပတ်သို့။ အာပတ္တိ အာပဇ္ဇနံ၊ ရောက်ခြင်းသည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏၊” ဣတိ၊ ဤသို့။ အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။

တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။ အညတရော၊ မထင်ရှားသော။ ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။ အညတရံ၊ မထင်ရှားသော။ ဥပါသကံ၊ ဒါယကာကို။ ဣတိ ဧတံ ဝစနံ၊ ဤသို့သော စကားကို။ အဝေါစ၊ ဆို၏။

“အာဝုသော၊ ဒါယကာ။ ယော ဘိက္ခု၊ အကြင်ရဟန်းသည်။ တုယှံ၊ သင်၏။ ဝိဟာရေ၊ ကျောင်း၌။ ဝသတိ၊ နေ၏။ သော ဘိက္ခု၊ ထိုရဟန်းသည်။ အရဟာ၊ ရဟန္တာတည်း၊” ဣတိ၊ ဤသို့။

သော စ၊ ထိုဆိုသော ရဟန်းသည်လည်း။ တဿ၊ ထိုဒါယကာ၏။ ဝိဟာရေ၊ ကျောင်း၌။ ဝသတိ၊ နေ၏။

တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။ ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။ အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ၊ ။ပ။ “ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။ တွံ၊ သင်သည်။ ကိံ စိတ္တော၊ အဘယ်စိတ် ရှိသနည်း၊” ဣတိ၊ ဤသို့။ ပုစ္ဆိ၊ မေးတော်မူ၏။

“ဘဂဝါ၊ မြတ်စွာဘုရား။ အဟံ၊ အကျွန်ုပ်သည်။ ဥလ္လပနာဓိပ္ပါယော၊ ပြောဟောခြင်းငှာ အလိုရှိ၏၊” ဣတိ၊ ဤသို့။ အဝေါစ၊ လျှောက်၏။

“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။ ပါရာဇိကဿ၊ ပါရာဇိကအာပတ်သို့။ အနာပတ္တိ အနာပဇ္ဇနံ၊ မရောက်ခြင်းသည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။

ထုလ္လစ္စယဿ၊ ထုလ္လစ္စဉ်းအာပတ်သို့။ အာပတ္တိ အာပဇ္ဇနံ၊ ရောက်ခြင်းသည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏၊” ဣတိ၊ ဤသို့။ အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။

တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။ အညတရော၊ မထင်ရှားသော။ ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။ အညတရံ၊ မထင်ရှားသော။ ဥပါသကံ၊ ဒါယကာကို။ ဣတိ ဧတံ ဝစနံ၊ ဤသို့သော စကားကို။ အဝေါစ၊ ဆို၏။

“အာဝုသော၊ ဒါယကာ။ ယံ ဘိက္ခုံ၊ အကြင်ရဟန်းကို။ တွံ၊ သင်သည်။ စီဝရပိဏ္ဍပါတသေနာသနဂိလာနပ္ပစ္စယဘေသဇ္ဇပရိက္ခာရေန၊ သင်္ကန်း ဆွမ်း ကျောင်း သူနာ၏ အထောက်အပံ့ အသက်၏ အရံအတားဖြစ်သော ဆေးဖြင့်။ ဥပဋ္ဌေသိ၊ လုပ်ကျွေး၏။ သော ဘိက္ခု၊ ထိုရဟန်းသည်။ အရဟာ၊ ရဟန္တာတည်း၊” ဣတိ၊ ဤသို့။

သော စ၊ ထိုဒါယကာသည်လည်း။ တံ ဘိက္ခုံ၊ ထိုရဟန်းကို။ စီဝရပိဏ္ဍပါတသေနာသနဂိလာနပ္ပစ္စယဘေသဇ္ဇပရိက္ခာရေန၊ သင်္ကန်း ဆွမ်း ကျောင်း သူနာ၏ အထောက်အပံ့ အသက်၏ အရံအတားဖြစ်သော ဆေးဖြင့်။ ဥပဋ္ဌေတိ၊ လုပ်ကျွေး၏။

တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။ ကုက္ကုစ္စွံ၊ အလို့လို့သည်။ အဟောသိ၊ ဖြစ်၏၊ ။ပ။ “ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။ တွံ၊ သင်သည်။ ကိံ စိတ္တော၊ အဘယ်စိတ်ရှိ သနည်း၊” ဣတိ၊ ဤသို့။ ပုစ္ဆိ၊ မေးတော်မူ၏။

“ဘဂဝါ၊ မြက်စွာဘုရား။ အဟံ၊ အကျွန်ုပ်သည်။ ၅၁၇၅၁၈ ဥလ္လပနာဓိပ္ပါယော၊ ပြောဟောခြင်းငှာ အလိုရှိပါ၏၊” ဣတိ၊ ဤသို့။ အဝေါစ၊ လျှောက်၏။

“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။ ပါရာဇိကဿ၊ ပါရာဇိကအာပတ်သို့။ အနာပတ္တိ အနာပဇ္ဇနံ၊ မရောက်ခြင်းသည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။

ထုလ္လစ္စယဿ၊ ထုလ္လစ္စဉ်းအာပတ်သို့။ အာပတ္တိ အာပဇ္ဇနံ၊ ရောက်ခြင်းသည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏၊” ဣတိ၊ ဤသို့။ အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။

၂၂၅။ တေန ခေါ ပန သမယေန၊ ထိုအခါ၌။ အညတရော၊ မထင်ရှားသော။ ဘိက္ခု၊ ရဟန်းသည်။ ဂိလာနော၊ နာသည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။

တံ ဘိက္ခုံ၊ ထိုရဟန်းကို။ ဣတိ ဧတံ ဝစနံ၊ ဤသို့သော စကားကို။ အဝေါစုံ၊ ဆိုကုန်၏။

“အာယသ္မတော၊ အရှင့်အား။ ဥတ္တရိမနုဿဓမ္မော၊ လူတို့၏ကုသိုလ်ကမ္မပထတရား ဆယ်ပါးထက် လွန်မြတ်သော ဈာန်မဂ်ဖိုလ်တရားသည်။ အတ္ထိ၊ ရှိသလော၊”

အာဝုသော၊ ငါ့ရှင်တို့။ အညံ၊ အရဟတ္တဖိုလ်ကို။ ဗျာကာတုံ၊ ကြားခြင်းငှာ။ န ဒုက္ကရံ၊ မခဲယဉ်း။ ဣတိ၊ ဤသို့။ အဝေါစ၊ ဆို၏။

တဿ၊ ထိုရဟန်းအား။ ကုက္ကုစ္စံ၊ အလို့လို့သည်။ အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ။

“ဘဂဝတော၊ မြတ်စွာဘုရား၏။ ယေ ခေါ တေ သာဝကာ၊ အကြင်တပည့်တို့သည်။ သန္တိ၊ ရှိကုန်၏။ တေ၊ ထိုတပည့်တို့သည်။ ဧဝံ၊ ဤသို့။ ဝဒေယျုံ၊ ဆိုကုန်ရာ၏။

အဟဉ္စ၊ ငါသည်ကား။ ဘဂဝတော၊ မြတ်စွာဘုရား၏။ သာဝကော၊ တပည့်သည်။ န အမှိ၊ မဖြစ်။

ကစ္စိ၊ အသို့နည်း။ အဟံ၊ ငါသည်။ ပါရာဇိကံ၊ ပါရာဇိက အမည်ရှိသော။ အာပတ္တိံ၊ အာပတ်သို့။ အာပန္နော နု ခေါ၊ ရောက်လေသလော၊” ဣတိ၊ ဤသို့။

ဘဂဝတော၊ မြတ်စွာဘုရားအား။ ဧတမတ္ထံ၊ ဤအကြောင်းကို။ အာရောစေသိ၊ ကြားလျှောက်၏။

“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။ တွံ၊ သင်သည်။ ကိံ စိတ္တော၊ အဘယ်စိတ် ရှိသနည်း၊” ဣတိ၊ ဤသို့။ ပုစ္ဆိ၊ မေးတော်မူ၏။

“ဘဂဝါ၊ မြတ်စွာဘုရား။ အဟံ၊ အကျွန်ုပ်သည်။ အနုလ္လပနာဓိပ္ပါယော၊ ပြောဟောခြင်းငှာ အလိုမရှိပါ၊” ဣတိ၊ ဤသို့။ အဝေါစ၊ လျှောက်၏။

“ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။ အနုလ္လပနာဓိပ္ပါယဿ၊ ပြောဟောခြင်းငှာ အလိုမရှိသော ရဟန်းအား။ အနာပတ္တိ၊ အာပတ်မသင့်၊” ဣတိ၊ ဤသို့။ အဝေါစ၊ မိန့်တော်မူ၏။