၃၀။ သမ္ပဇာနမုသာဝါဒေ၊ ပါစိတ္တိယ မုဒီရိတံ။ ဘိက္ခုဉ္စ ဩမသန္တဿ၊ ပေသုညဟရဏေ ပိ စ။ ။

၃၀။ သမ္ပဇာန မုသာဝါဒေ၊ သိလျက် ပျက်စကားကို ဆိုခြင်းကြောင့်။ [ သိလျက်ချွတ်ယွင်းသောစကားကို ဆိုခြင်းကြောင့်လည်းဟူ။ ] ပါစိတ္တိယံ၊ ကို။ ဘဂဝတာ၊ သည်။ ဥဒီရိတံ၊ ၏ ။ ဘိက္ခုနော၊ အား။ [ ရဟန်းကိုလည်းဟူ။ ] ဩမသန္တဿ၊ ဆဲရေးသောရဟန်းအား။ ပါစိတ္တိယံ၊ ကို။ ဘဂဝတာ၊ သည်။ ဥဒီရိတံ၊ ၏ ။ ပေသုညဟရဏေပိစ၊ ကုန်းတိုက်သောစကားကိုဆောင်ခြင်းကြောင့်လည်း။ ပါစိတ္တိယံ၊ ကို။ ဘဂဝတာ၊ သည်။ ဥဒီရိတံ၊ ၏ ။

[ ဤသို့မုသာဝါဒပါစိတ်အစရှိသော သုံးပါးကိုပြပြီး၍ ပဒသောဓမ္မပါစိတ်ကို ပြတော်မူလို၍-ဌပေတွာ။ ပ။ တံ။ ။ ဟူသောဂါထာကို မိန့်သတည်း။ ]

၃၁။ ဌပေတွာ ဘိက္ခုနိံ ဘိက္ခုံ၊ အညေန ပိဋကတ္တယံ။ ပဒသော ဓမ္မံ ဘဏန္တဿ၊ ပါစိတ္တိယ မုဒီရိတံ။ ။

၃၁။ ဘိက္ခုနိစ္စ၊ ရဟန်းမိန်းမကို၎င်း။ ဘိက္ခုဉ္စ၊ ရဟန်း‌ယောက်ျားကို၎င်း။ ဌပေတွာ၊ ၍။ အညေန၊ တစ်ပါးသောလူ, သာမဏေနှင့်။ [ သဒ္ဓိံ ၊ ထည့်ပါ။ ] သဒ္ဓိံ၊ တကွ။ ပိဋကတ္တယံ၊ ပိဋကတ်သုံးပုံဖြစ်သော။ ဓမ္မံ၊ ကို။ ပဒသော၊ ပုဒ်ပြိုင်။ ဘဏန္တဿ၊ သင်သောရဟန်းအား။ ပါစိတ္တိယံ၊ ကို။ ဘဂဝတာ၊ သည်။ ဥဒီရိတံ၊ ၏ ။

[ ပိဋကတ္တယံ-ဟူ၍ ဆိုသောကြောင့် ဘုရားဟောတော်မူသော ပါဠိတော်ကိုသာ ပုဒ်ပြိုင်မသင်အပ်၊ သာဝကတို့ဟောသောတရားကိုကား သင်အပ်၏ဟု မှတ်အပ်၏ ၊ လူ, သာမဏေနှင့် ပုဒ်ပြိုင်မသင်အပ်၊ လူ, သမဏေနှင့် တကွ ပုဒ်ပြိုင်၍ စာသင်သော်၎င်း, တကွသရဇ္ဈာယ်သော်၎င်း, လေ့လာသောကျမ်းတို့ကို လူ, သာမဏေနှင့် ပုဒ်ပြိုင်ရွတ်သော်၎င်း အာပတ်မသင့်၊ ထို့ကြောင့်အနာပတ္တိဝါရ၌-အနာပတ္တိ ဧကတော ဥဒ္ဒိသာပေန္တော ဧကတော သဇ္ဈာယံ ကရောန္တောယေဘုယျေန ပဂုဏံ ဂန္ထံ ဘဏန္တံ ဩပါ‌တေတိ၊ ဩသာရေန္တံ ဩပါတေတိ-ဟု ဟောတော်မူသတည်း။ ]

[ ဤသို့ ပဒသောဓမ္မပါစိတ်ကို ပြတော်မူပြီး၍ ပဌမသဟသေယျပါစိတ်ကို ပြတော်မူလို၍-အနုပ။ ပ။ ပုန။ ။ ဟူသောဂါထာကို မိန့်သတည်း။ ]

၃၂။ အနုပသမ္ပန္နေနေဝ၊ သယိတွာန တိရတ္တိယံ။ ပါစိတ္တိ သဟသေယျာယ၊ စတုတ္ထတ္ထင်္ဂတေ ပုန။ ။

၃၂။ ယောဘိက္ခု၊ သည်။ အနုပသမ္ပန္နေနေဝ၊ လူ, သာမဏေနှင့်သာလျှင်။ သဒ္ဓိံ၊ တကွ။ တိရတ္တိယံ၊ သုံးညဉ့်ပတ်လုံး။ သယိတွာန၊ တစ်မိုးတစ်ရံတည်းသော ကျောင်း၌အိပ်ပြီး၍။ စတုတ္ထေ၊ လေးရက်မြောက်သောနေ့၌။ အတ္ထင်္ဂတေ၊ နေဝင်သည်ရှိသော်။ ပုန၊ တစ်ဖန်။ သယတိ၊ အိပ်ပြန်၏ ။ တဿဘိက္ခုနော၊ အား။ သဟသေယျာယ၊ လူ, သာမဏေနှင့်တကွ သုံးညဉ့်ထက်အလွန် တစ်မိုးတစ်ရံတည်းသောကျောင်း၌ အိပ်ခြင်းကြောင့်။ ပါစိတ္တိယံ၊ ပါစိတ်အာပတ်ကို။ ဘဂဝတာ၊ သည်။ ဥဒီရိတံ၊ ၏ ။

[ စတုတ္ထတ္ထင်္ဂတေကို စတ္ထတုအေတ္ထင်္ဂတေပုဒ်ဖြတ်။ ]

[ ဤသို့ ပဌမသဟသေယျစိတ်ကို ပြပြီး၍ ဒုတိယ သဟသေယျပါစိတ်, ဆပ္ပဒုတ္တရိဓမ္မဒေသနာပါစိတ်ကိုပြတော်မူလို၍-ဣတ္ထိယာ။ ပ။ ရိ။ ။ ဟူသောဂါထာကို မိန့်သတည်း။ ]

၃၃။ ဣတ္ထိယာ ဧကရတ္တိမ္ပိ၊ သေယျံ ကပ္ပယကော ပိ ဝါ။ ‌ဒေသေန္တဿ ဝိနာ ဝိညုံ၊ ဓမ္မဉ္စ ဆပ္ပဒုတ္တရိ။ ။

၃၃။ ဣတ္ထိယာ၊ မိန်းမနှင့်။ သဒ္ဓိံ၊ တကွ။ ဧကရတ္တိမ္ပိ၊ တစ်ညဉ့်မျှလည်း။ သေယျံ၊ တစ်မိုးတစ်ရံတည်းသော ကျောင်း၌အိပ်ခြင်းကို။ ကပ္ပယတောပိဝါ၊ ပြုသောရဟန်းအား၎င်း။ ဝိညုံ၊ သိကြားလိမ်မာသောယောက်ျားကို။ ဝိနာ၊ ကြဉ်၍။ ဣတ္ထိယာ၊ အား။ ဆပ္ပဒုတ္တရိ၊ ခြောက်ပုဒ်ထက်အလွန်။ ဓမ္မံ၊ ပိဋကတ်သုံးပုံဖြစ်သောတရားကို။ ဒေသေန္တဿပိဝါ၊ ဟောသောရဟန်းအား၎င်း။ ပါစိတ္တိယံ၊ ကို။ ဘဂဝတာ၊ သည်။ ဥဒီရိတံ၊ ၏ ။

[ ဆပ္ပဒုတ္တရိ၌ ရှစ်လုံး ရှစ်လုံးကိုတစ်ပုဒ်ယူလေ၊ ဝိညုံ၏အရကိုသူငယ်ပင်ဖြစ်သော်လည်း တရားကိုနာခြင်းငှါ စွမ်းနိုင်သောသူကိုယူလေ။ ]

[ ဤသို့ဆပ္ပဒုတ္တရိဓမ္မဒေသနာပါစိတ်ကိုပြပြီး၍ ဒုဋ္ဌုလ္လာရောစန ပါစိတ်ကို ပြတော်မူလို၍-ဒုဋ္ဌုလ္လံ။ ပ။ တံ။ ။ ဟူသောဂါထာကို မိန့်သတည်း။ ]

၃၄။ ဒုဋ္ဌုလ္လံ ဘိက္ခုနော ဝဇ္ဇံ၊ ဘိက္ခုသမ္မုတိယာ ဝိနာ။ အဘိက္ခုနော ဝဒန္တဿ၊ ပါစိတ္တိယ မုဒီရိတံ။ ။

၃၄။ ဘိက္ခုနော၊ ရဟန်းတစ်ယောက်၏ ။ ဒုဋ္ဌုလ္လံ၊ ရုန့်ရင်းသော။ ဝဇ္ဇံ၊ သံဃာဒိသိသ်အာပတ်ကို။ ဘိက္ခုသမ္မုတိယာ၊ သမ္မုတိရသောရဟန်းကို။ ဝိနာ၊ ၍။ အဘိက္ခုနော၊ ရဟန်းမှတစ်ပါးသောသူအား။ ဝဒန္တဿ၊ ပြောသောရဟန်းအား။ [ ကြားသောရဟန်းအားလည်းဟူ။ ] ပါစိတ္တိယံ၊ ကို။ ဘဂဝတာ၊ သည်။ ဥဒီရိတံ၊ ၏ ။

[ ဒုဋ္ဌုလ္လံ ဝဇ္ဇံ ၏အရကို သံဃာဒိသိသ်တေရသကိုယူလေ။ ]

[ ဤသို့ဒုဋ္ဌုလ္လာရောစနပါစိတ်ကိုပြပြီး၍ ပထဝီခဏနပါစိတ်, ဘူတဂါမပါစိတ်ကိုပြတော်မူလို၍-ခဏေယျဝါ။ ပ။ သိယာ။ ။ ဟူသောဂါထာကိုမိန့်သတည်း။ ]

၃၅။ ခနေယျ ဝါ ခနာပေယျ၊ ပထဝိဉ္စ အကပ္ပိယံ။ ဘူတဂါမံ ဝိကောပေယျ၊ တဿ ပါစိတ္တိယံ သိယာ။ ။

၃၅။ ယောဘိက္ခု၊ သည်။ အကပ္ပိယံ၊ မအပ်သော။ ပထဝိဉ္စ၊ မြေကိုလည်း။ ခနေယျဝါ၊ မိမိမူလည်းတူးအံ့။ ခနာပေယျဝါ၊ သူတစ်ပါးတို့ကိုမူလည်း တူးစေအံ့။ ဘူတဂါမဉ္စ၊ မြက်, သစ်ပင်ကိုလည်း။ ဝိကောပေယျ၊ ဖျက်အံ့။ တဿဘိက္ခုနော၊ အား။ ပါစိတ္တိယံ၊ သည်။ သိယာ၊ ၏ ။

[ အကပ္ပိယမြေဟူသည်ကား-သက်သက်သော မြေ, နည်းသော ကျောက်ရှိသောမြေ, နည်းသောသဲရှိသောမြေ, မီးမလောင်သောမြေ, မိုးလေးလအောက် မိုးမစွတ်သောမြေစု၊ ဤမြေတို့သည် အကပ္ပိယမြေမည်၏ ။ ]

[ ဤသို့ပထဝီခဏန, ဘူတဂါမပါစိတ်တို့ကိုပြပြီး၍ ပဌမသေနာသနပါစိတ်ကို ပြတော်မူလို၍-အဇ္ဈောကာသေ။ ပ။ ကံ။ ။ ဟူသောဂါထာကို မိန့်သတည်း။ ]

၃၆။ အဇ္ဈောကာသေ တု မဉ္စာဒိံ ၊ ကတွာ သန္ထရဏာဒိကံ။ သံဃိကံ ယာတိ ပါစိတ္တိ၊ အကတွာ ပုစ္ဆနာဒိကံ။ ။

၃၆။ ‌ယောဘိက္ခု၊ သည်။ အဇ္ဈောကာသေ၊ လွင်တီးခေါင်၌။ သံဃိကံ၊ သံဃာ့ဥစ္စာဖြစ်သော။ မဉ္စာဒိံ၊ ညောင်စောင်းအစရှိသည်ကို။ သန္ထရဏာဒိကံ၊ မိမိခင်းခြင်းအစရှိသည်ကို။ ကတွာ၊ ၍။ အာပုစ္ဆနာဒိကံ၊ မိမိပန်ခြင်းအစရှိသည်ကို။ အကတွာ၊ ၍။ ယာတိ၊ အရပ်တစ်ပါးသို့သွားအံ့။ တဿဘိက္ခုနော၊ အား။ ပါစိတ္တိယံ၊ သည်။ သိယာ၊ ၏ ။

[ အကတွာပုစ္ဆနာဒိကံကို အကတွာ အာပုစ္ဆနာဒိကံ-ဟု ပုဒ်ဖြတ်၊ တုသဒ္ဒါကားပဒပူရဏမျှသာတည်း၊ အနက်မရှိ၊ မဉ္စာဒိံ ၌ အာဒိသဒ္ဒါဖြင့် အင်းပျဉ်, ဘုံလျှို, ကပ်ကျစ်နေရာတို့ကိုယူလေ၊ သန္ထရဏာဒိကံ၌ အာဒိသဒ္ဒါဖြင့် သူတစ်ပါးကို ခင်းစေခြင်းကိုယူလေ၊ အာပုစ္ဆနာဒိကံ၌ အာဒိသဒ္ဒါဖြင့်သူတစ်ပါးကို ပန်စေခြင်းကိုယူလေ။ ]

[ ဤသို့ပဌမသေနာသနပါစိတ်ကိုပြပြီး၍ ဒုတိယသေနာသနပါစိတ်ကိုပြတော်မူလို၍-သံဃိကာ။ ပ။ တဿပိ။ ။ ဟူသောဂါထာကိုမိန့်သတည်း။ ]

၃၇။ သံဃိကာဝသထေ ‌‌‌သေယျံ၊ ကတွာ သန္ထရဏာဒိကံ။ အကတွာ ပုစ္ဆနာဒိံ ယော၊ ယာတိ ပါစိတ္တိ တဿ ပိ။ ။

၃၇။ ယောဘိက္ခု၊ သည်။ သံဃိကာဝသထေ၊ သံဃိကကျောင်း၌။ သေယျံ၊ ဆယ်ပါးအပြားရှိသောအိပ်ရာကို။ သန္ထရဏာဒိကံ၊ မိမိခင်းခြင်းအစရှိသည်ကို။ ကတွာ၊ ၍။ အာပုစ္ဆနာဒိံ၊ မိမိပန်ခြင်းအစရှိသည်ကို။ အကတွာ၊ ၍။ ယာတိ၊ အရပ်တစ်ပါးသို့သွားအံ့။ တဿဘိက္ခုနော၊ အား။ ပါစိတ္တိ၊ သည်။ သိယာ၊ ၏ ။

[ သေယျံ၏ အရကို ဘုံလျှို, ပုဆိုးနွမ်းဖြင့်ပြုသောအခင်း, အပြေအပြစ်ပြုသောမြေ၏အထက်၌ ခင်းသောအခင်း, မြေအခင်း, သင်အစရှိသည်ဖြင့်ပြုသောဖျာ, သားရေအခင်း, နိသီဒိုင်, ကော်ဇော အစရှိသောခင်းနှီး, မြက်ဖြင့်ပြုသော အခင်း, သစ်ရွက်ဖြင့်ပြုသော အခင်း၊ ဤဆယ်ပါးအပြားရှိသော အခင်းကိုယူအပ်၏ ၊ ထို့ကြောင့် ပဒဘာဇနီ၌-

သေယျံနာမဘိသိ, စိမိလိကာ, ဥတ္တရတ္ထဏံ, ဘူမတ္ထရဏံ, တဋ္ဋိကာ, စမ္မခဏ္ဍော, နိသီဒနံ, ပစ္စတ္ထရဏံ, တိဏသန္ထာရော, ပဏ္ဏသန္ထာရော-ဟုဆိုသတည်း။ ]

[ ဒုတိယသေနာသနပါစိတ်ကိုပြပြီး၍ သပ္ပါဏကပါစိတ်, စီဝရဒါနပါစိတ်, စီဝရသိဗ္ဗနပါစိတ်, အနတိရိတ္တဘောဇနပါစိတ်တို့ကို ပြတော်မူလို၍-ဇာနံ ။ ပ။ ဘုဉ္ဇတော။ ။ ဟူသောဂါထာနှစ်ခုအပေါင်းကို မိန့်သတည်း။ ]

၃၉။ စီဝရံ ဒေတိ ပါစိတ္တိ၊ စီဝရံ သိဗ္ဗတော ပိ ဝါ။ အတိရိတ္တံ အကာရေတွာ၊ ပဝါရေတွာန ဘုဉ္ဇတော။ ။

၃၈-၃၉။ သပ္ပါဏကံ၊ ပိုးရှိသော။ ‌ တောယံ၊ ရေကို။ ဇာနံ-ဇာနန္တော၊ သိလျက်။ ပရိဘုဉ္ဇယေ၊ သုံးဆောင်ခြင်းကြောင့်။ ပါစိတ္တိ၊ သည်။ သိယာ၊ ၏ ။ ယောဘိက္ခု၊ သည်။ အညာတိကာ၊ သော။ ဘိက္ခုနိယာ၊ အား။ ပရိဝတ္တကံ၊ ဖလယ်ကြသည်ကို။ ဌပေတွာ၊ ၍။ စီဝရံ၊ ကို။ ဒေတိ၊ ပေးအံ့။ တဿဘိက္ခုနော၊ အား။ ပါစိတ္တိ၊ သည်။ သိယာ၊ ၏ ။ အညာတိကာ၊ သော။ ဘိက္ခုနိယာ၊ ၏ ။ စီဝရံ၊ ကို။ သိဗ္ဗတောပိဝါ၊ ချုပ်သောရဟန်းအားလည်း။ ပါစိတ္တိ၊ သည်။ သိယာ၊ ၏ ။ ပဝါရေတွာန၊ မြစ်ပြီး၍။ [ ပဝါရိတ်သင့်ပြီး၍လည်းဟူ။ ] အတိရိတ္တံ၊ အတိရိတ်ဝိနည်းကံကို။ အကာရေတွာ၊ မပြုစေမူ၍။ ယာဝကာလိကဘောဇနံ၊ ယာဝကာလိကဘောဇဉ်ကို။ [ ဤကား ကံထည့်သည်။ ] ဘုဉ္ဇတောပိဝါ၊ စားသော ရဟန်းအားလည်း။ ပါစိတ္တိ၊ ပါစိတ်အာပတ်သည်။ သိယာ၊ ဖြစ်၏ ။

[ ထမင်း, မုယောမုန့် , မုန့်လုံး, ငါး, အမဲ၊ ဤဘောဇဉ်ငါးပါးတို့တွင် တစ်ပါးပါးသော ဘောဇယ်ကိုစားစဉ် တစ်ပါးပါးသောယာဝကာလိကကိုမိမိသို့ရှေးရှုဆောင်ခဲ့သည်ရှိသော် ဟတ္ထပါသ် နှစ်တောင့်ထွာအတွင်းသို့ရောက်မှ မြစ်သည်ရှိသော် ပဝါရိတ်သင့်၏ ၊ ထိုသို့ ပဝါရိတ်သင့်ပြီးသော ဘောဇဉ်ကို အတိရိတ်ဝိနည်းကံမပြုစေမူ၍ စားသောရဟန်းအား ပါစိတ်သင့်၏ ၊ အတိရိတ်ဝိနည်းကံကို ဤသို့ပြုအပ်၏ ၊ ပဝါရိတ်သင့်သော ရဟန်းသည် ဆွမ်းစားဆဲဖြစ်သော တစ်ယောက်သောရဟန်း၏ အထံသို့သွား၍ "အတိရိတ္တံကရောထဘန္တေ" ဟူ၍ဤပါဌ်ကိုရွတ်၍ သပိတ်ကို စောင်း၍ အတိရိတ်ပြုအပ်၏ ၊ တစ်ယောက်သောရဟန်းသည် သပိတ်၌ ဆွမ်းကိုတစ်လုံး, နှစ်လုံးမျှကိုပင်သော်လည်းယူ၍ "အလမေတံသဗ္ဗံ" ဟု ဤပါဌ်ကိုရွတ်၍ အတိရိတ်ကို ပြုအပ်၏ ၊ ဤသို့အတိရိတ်ကို ပြုပြီးသော် ပဝါရိတ်သင့်သော ရဟန်းသည် ထိုဆွမ်းကိုစားအပ်၏ ၊ ဤသို့ပြုလေ၊ ပဝါရိတ်သင့်သော ရဟန်းသည် အတိရိတ်မပြုမူ၍ ယာဝကာလိကကို သာမစားအပ်။ ယာမကာလိက, သတ္တာဟကာလိက, ယာဝဇီဝိက တို့ကိုကား အနာဟူသော အကြောင်းရှိသော်စားအပ်၏ ၊ ထို့ကြောင့် အနတိရိတ္တသိက္ခာပုဒ်၏ အနာပတ္တိဝါရ၌-

အနာပတ္တိ ယာမကာလကံ သတ္တာဟကာလိကံ ယာဝဇီဝိကံ သတိပစ္စယေဘုဉ္ဇတိ-ဟု ဟောတော်မူသတည်း။ ]

[ ဤသို့ အနတိရိတ္တပါစိတ်ကိုပြပြီး၍ အာသာဒနာပေက္ခပါစိတ်ပြတော်မူလို၍-ဘိက္ခုံ။ ပ။ တံ ။ ။ ဟူသောဂါထာကို မိန့်သတည်း။ ]

၄၀။ ဘိက္ခုံ အာသာဒနာပေက္ခော၊ ပဝါရေတိ ပဝါ‌ရိတံ။ အနတိရိတ္တေန ဘုတ္တေ တု၊ ပါစိတ္တိယ မုဒီရိတံ။ ။

၄၀။ ယော ဘိက္ခု၊ သည်။ ပဝါရိတံ၊ ပဝါရိတ် သင့်ပြီးသော။ ဘိက္ခုံ၊ ရဟန်းကို။ အာသာဒနာပေက္ခော၊ အာပတ်သင့်ခြင်းကို အလိုရှိသည်ဖြစ်၍။ အနတိရိတ္တေန၊ အတိရိတ်ဝိနည်းကံမပြုသော ဘောဇဉ်ဖြင့်။ ပဝါရေတိ၊ ဖိတ်အံ့။ [‌ တေန၊ ထည့်ပါ။ ] တေန၊ ထိုပဝါရိတ်သင့်သော ရဟန်းသည်။ [ တသ္မိံ ၊ ထည့်ပါ။ ] တသ္မိံ၊ ထိုအတိရိတ်ဝိနည်းကံမပြုသော ဘောဇဉ်ကို။ ဘုတ္တေတု-ဘုတ္တေပန၊ စားသည်ရှိသော်ကား။ တဿဘိက္ခုနော၊ ထိုဖိတ်သော ရဟန်းအား။ ပါစိတ္တိယံ၊ ကို။ ဘဂဝတာ၊ သည်။ ဥဒီရိတံ၊ ၏ ။

[ ဤသို့ အာသာဒနာပေက္ခပါစိတ်ကိုပြပြီး၍ သန္နိဓိဘောဇန ပါစိတ်, ဝိကာလဘောဇနပါစိတ်, ပဏီတဘောဇနပါစိတ်, အပ္ပဋိဂ္ဂဟိတ ဘောဇနပါစိတ်တို့ကို ပြတော်မူလို၍ သန္နိဓိ။ ပ။ ဝိနာ။ ။ ဟူသော ဂါထာနှစ်ခုတို့၏ အပေါင်းကို မိန့်သတည်း။ ]

၄၂။ ဝိညာပေတွာန ဘုဉ္ဇေယျ၊ သပ္ပိဘတ္တာဒိကမ္ပိ စ။ အပ္ပဋိဂ္ဂဟိတံ ဘုဉ္ဇေ ၊ ဒန္တကဋ္ဌောဒကံ ဝိနာ။ ။

၄၁-၄၂။ ယောဘိက္ခု၊ သည်။ သန္နိဓိ‌ဘောဇနံ၊ သန္နိဓိဘောဇဉ်ကို။ [ တစ်ညဉ့်သိုမှီးသော ဘောဇဉ်ကိုလည်းဟူ။ ] ဘုဉ္ဇေ၊ စားအံ့။ တဿဘိက္ခုနော၊ အား။ ပါစိတ္တိ၊ သည်။ သိယာ၊ ၏ ။ ဝိကာ‌လေ၊ နေလွဲသောအခါ၌။ ယာဝကာလိကံ၊ ယာဝကာလိကကို။ ဘုဉ္ဇတောဝါပိ၊ စား‌သောရဟန်းအားလည်း။ ပါစိတ္တိ၊ သည်။ သိယာ၊ ၏ ။ ယောဘိက္ခု၊ သည်။ အဂိလာနော၊ မနာမဖျားသည်။ ဟုတွာ၊ ၍။ ပဏီတကံ၊ မွန်မြတ်သော။ သပ္ပိဘတ္တာဒိကမ္ပိစ၊ ထောပတ်နှင့် ရောသော ထမင်းအစရှိသည်ကိုလည်း။ ဝိညာပေတွာန၊ တောင်း၍။ ဘုဉ္ဇေယျ၊ အံ့။ ဒန္တကဋ္ဌောဒကံ၊ ဒန်ပူ, ရေကို။ ဝိနာ၊ ၍။ အပ္ပဋိဂ္ဂဟိတံပိစ၊ အကပ်မခံသော ဝတ္ထုကိုမူလည်း။ ဘုဉ္ဇေ၊ အံ့။ တဿဘိက္ခုနော၊ အား။ ပါစိတ္တိ၊ သည်။ သိယာ၊ ၏ ။

[ သပ္ပိဘတ္တာဒိကံ၌ အာဒိသဒ္ဒါဖြင့် ပါဠိတော်၌။ ။ ယာနိ ခေါ ပန တာနိ ပဏီတဘောဇနာနိ၊ သေယျထိဒံ၊ သပ္ပိ, နဝနီတံ, တေလံ, ဖါဏိတံ, မစ္ဆော, မံသံ, ခီရံ, ဒဓိ၊ ဟူ၍ ဟောတော်မူသောကြောင့် နဝနီတဘတ်, တေလဘတ်, မဓုဘတ်, ဖါဏိတဘတ်, မစ္ဆဘတ်, မံသဘတ်, ခီရဘတ်, ဒဓိဘတ်တို့ကိုယူလေ၊ ဤကိုးပါးကိုတောင်း၍ ထမင်းနှင့်ရော၍စားသော် ဤပဏီတဘောဇနပါစိတ်သင့်၏ ။ မရောမူ၍ စားမူကား ပဏီတဘောဇနပါစိတ်မသင့်၊ သေခိယသိက္ခာပုဒ်၌ အကျုံးဝင်သော သူပေါဒနဒုက္ကဋ်သာ သင့်သတည်း၊ ထို့ကြောင့် သမန္တပါသာဒိကအဋ္ဌကထာ၌-

သုဒ္ဓါနိ သပ္ပိအာဒီနိ ဝိညာပေတွာ ဘုဉ္ဇန္တော ပါစိတ္တိယံ နာပဇ္ဇတိ၊ သေခိယေ သု သူပေါဒနဝိညတ္တိဒုက္ကဋံ အာပဇ္ဇတိ၊ ဩဒနသံသဋ္ဌာနိ ပန ဝိညာပေတွာ ဘုဉ္ဇန္တော ပါစိတ္တိယံ အာပဇ္ဇတိ-ဟု ဆိုတော်မူသတည်း။

ထို့ကြောင့် သပ္ပိဘတ္တာဒိကံ၌ သပ္ပိဘတ္တသဒ္ဒါ၏ ဝစနတ္ထကို သပ္ပိနာ သံသဋ္ဌံ ဘတ္တံ သပ္ပိဘတ္တံ-ဟု မဇ္ဈေလောပတတိယာတပ္ပုရိသ်ပြုအပ်၏ ။ သပ္ပိနာ၊ ထောပတ်နှင့်။ သံသဋ္ဌံ၊ ‌ရောသော။ ဘတ္တံ၊ ထမင်းတည်း။ သပ္ပိဘတ္တံ၊ ထောပတ်နှင့်ရောသောထမင်း။ သပ္ပိဘတ္တံဧဝ အာဒိ သပ္ပိဘတ္တာဒိ။ သပ္ပိဘတ္တံဧဝ၊ ထောပတ်နှင့်ရောသောထမင်းသည်လျှင်။ အာဒိ၊ အစိတ်တည်း။ သပ္ပိဘတ္တာဒိ၊ အစိတ်။ အဝဓာရဏမ္မဓာရာယ်တည်း။ သပ္ပိဘတ္တာဒိ အဿတ္ထီတိ သပ္ပိဘတ္တာဒိ ကံ။ အဿပဏီတဘောဇနဿ၊ ထိုပဏီတဘောဇဉ်အား။ သပ္ပိဘတ္တာဒိ၊ ထောပတ်နှင့်ရောသောထမင်းသာလျှင်ဖြစ်သော အစိတ်သည်။ အတ္ထိ၊ ၏ ။ ဣတိတသ္မာ၊ ကြောင့်။ တံပဏီတဘောဇနံ၊ သည်။ သပ္ပိဘတ္တာဒိကံ၊ မည်၏ ။ အဿတ္ထိတဒ္ဓိတ်၊ ဣတပစ္စည်း။ ဒန်ပူ, ရေကိုကြဉ်၍ဆိုသော်လည်း ဒန်ပူ၏ အရည်ကိုမသောက်မူ၍ ခံတွင်းကိုသုတ် သင်လိုကာမျှ ဒန်ပူကိုစားသော်သာ အကပ်မခံဘဲစားအပ်၏ ၊ ဒန်ပူ၏အရည်ကို သောက်လိုမူကား အကပ်ခံ၍သာစားအပ်၏ ၊ ရေကိုလည်း ကြည်သောရေကိုသာ အကပ်မခံမူ၍ သောက်အပ်၏ ၊ နောက်သောရေကိုကား အကပ်ခံ၍သာ သောက်အပ်၏ ၊ ထို့ကြောင့် သမန္တပါသာဒိကအဋ္ဌကထာ၌ -သစေ တဿ ရသံ ပိဝိတုကာမော ဟောတိ ပဋိဂ္ဂဟေတဗ္ဗံ။ ခေတ္တေသု ကသိတဋ္ဌာနေ ဗဟလံ ဥဒကံဟောတိ ပဋိဂ္ဂဟိတဗ္ဗံ၊ ဟု ဆို‌တော်မူသတည်း။ ]

[ ဤသို့ အပ္ပဋိဂ္ဂဟိတ ဘောဇနပါစိတ်ကိုပြပြီး၍ အစေလကဒါနပါစိတ်, ရဟော နိသဇ္ဇပါစိတ်တို့ကို ပြတော်မူလို၍-တိတ္ထိယဿ။ပ‌။ တော။ ။ ဟူသော ဂါထာကို မိန့်သတည်း။ ]

၄၃။ တိတ္ထိယဿ ဒဒေ ကိဉ္စိ၊ ဘုဉ္ဇိတဗ္ဗံ သဟတ္ထတော။ နိသဇ္ဇံ ဝါ ရဟော ကပ္ပေ၊ မာတုဂါမေန စေ ကတော။ ။

၄၃။ ယောဘိက္ခု၊ သည်။ တိတ္ထိယဿ၊ အဝတ်မဝတ်သောတိတ္ထိအား။ ကိဉ္စိ၊ တစ်စုံတစ်ခု‌သော။ ဘုဉ္ဇိတဗ္ဗံ၊ ခဲဘွယ်စားဘွယ်ကို။ သဟတ္ထတော၊ မိမိလက်ဖြင့်။ ဒဒေ၊ ပေးအံ့။ မာတုဂါမေန၊ နှင့်။ ဧကတော၊ တကွနက်။ ရ‌ဟော၊ နား, မျက်စိ ဆိတ်ကွယ်ရာအရပ်၌။ နိသဇ္ဇံဝါ၊ ‌နေခြင်းကိုမူလည်း။ ကပ္ပေ၊ ပြုအံ့။ တဿဘိက္ခုနော၊ အား။ ပါစိတ္တိယံ၊ သည်။ သိယာ၊ ၏ ။

[ မာတုဂါမေနစ၌ စသဒ္ဒါကား နိပါတ်မျှသာ၊ အနက်မရှိ။ ]

[ ဤသို့ ရဟောနိသဇ္ဇပါစိတ်ကို ပြပြီး၍ သုရာပါနပါစိတ်, အင်္ဂုလိပတောဒကပါစိတ်, ဟသဓမ္မပါစိတ်တို့ကို ပြတော်မူလို၍-သုရာ။ ပ။ ကေ။ ။ဟူသောဂါထာကို မိန့်သတည်း။ ]

၄၄။ သုရာမေရယပါနေ ပိ၊ ပါစိတ္တိယ မုဒီရိတံ။ အင်္ဂုလိပတောဒကေ စာပိ၊ ဟသဓမ္မေပိ စောဒကေ။ ။

၄၄။ သုရာမေရယပါနေပိ၊ သေအရက်ဟူသော ယစ်မျိုးတို့ကို သောက်ခြင်းကြောင့်၎င်း။ အင်္ဂုလိပတောဒကေစာပိ၊ လက်ကတီးကြားကို ချိုင်းထိုးခြင်းကြောင့်၎င်း။ ဥဒကေ၊ ရေ၌။ ဟသဓမ္မေပိစ၊ ရယ်မြူးကစားခြင်း‌ကြောင့်၎င်း။ ပါစိတ္တိယံ၊ ကို။ ဘဂဝတာ၊ သည်။ ဥဒီရိတံ၊ ၏ ။

[ ဥဒကေဟသဓမ္မေ-ဟု ဆိုသော်လည်း ရေ၌သာမကစားအပ်၊ ကုန်း၌ကစားအပ်သောကြောင့် ဆိုသည်မဟုတ်၊ ရေ၌ကစားသောရဟန်းအား ပါစိတ်အာပတ်သင့်သည်ကိုသာရည်၍ဆိုသတည်း၊ ကိဉ္စိတံ န ကီဠိတဗ္ဗံ-ဟုဆိုသောကြောင့် တစ်စုံတစ်ခုသောကကစားခြင်းကိုလည်း မပြုအပ်ဟု မှတ်အပ်၏ ။ ]

[ ဤသို့ ဟသဓမ္မပါစိတ်ကိုပြပြီး၍ အနာဒရပါစိတ်, ဘိံ သာပယနပါစိတ်တို့ကိုပြတော်မူလို၍-အနာဒရေ။ ပ။ ကံ။ ။ ဟူသော ဂါထာကိုမိန့်သတည်း။ ]

၄၅။ အနာဒရေ ပိ ပါစိတ္တိ၊ ဘိက္ခုံ ဘိံ သယတော ပိ ဝါ။ ဘယာနကံ ကထံ ကတွာ၊ ဒဿေတွာ ဝါ ဘယာနကံ။ ။

၄၅။ အနာဒရေပိ၊ သိက္ခာပုဒ်နှင့်လျော်စွာ ဆိုသော စကားကို၎င်း, သိက္ခာပုဒ်တော်ကို၎င်း မရိုသေခြင်းကြောင့်လည်း။ ပါစိတ္တိ၊ ကို။ ဘဂဝတာ၊ သည်။ ဥဒီရိတံ၊ ၏ ။ ဘယာနကံ၊ ကြောက်ခြင်းကိုဖြစ်စေတတ်သော။ ကထံ၊ စကားကို။ ကတွာ၊ ပြော‌ဟော၍၎င်း။ [ ဆို၍၎င်းလည်းဟူ။ ] ဘယာနကံ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရှိသော။ ရူပံ၊ အဆင်းကို။ ဒဿေတွာဝါ၊ ပြ၍၎င်း။ ဘိက္ခုံ၊ ကို။ ဘိံ သယတောပိ၊ ချောက်သောရဟန်းအားလည်း။ [ ကြောက်စေသောရဟန်းအားလည်းဟူ။ ] ပါစိတ္တိ၊ ကို။ ဘဂဝတာ၊ သည်။ ဥဒီရိတံ၊ ၏ ။

[ ဤသို့ ဘိံ သာပယနပါစိတ်ကိုပြပြီး၍ ဇောတိသမာဒဟနပါစိတ်ကို ပြတော်မူလို၍-ဌပေတွာ။ ပ။ သိယာ။ ။ ဟူသော ဂါထာကိုမိန့်သတည်း။ ]

၄၆။ ဌပေတွာ ပစ္စယံ ကိဉ္စိ၊ အဂိလာနော ဇလေယျ ဝါ။ ဇောတိံ ဇလာပယေယျာ ပိ၊ တဿ ပါစိတ္တိယံ သိယာ။ ။

၄၆။ ယောဘိက္ခု၊ သည်။ အဂိလာ‌နော၊ မနာမဖျားသည်။ ဟုတွာ၊ ဖြစ်၍။ ကိဉ္စိ၊ တစ်စုံတစ်ခုသော။ ပစ္စယံ၊ ဆီမီးညှိခြင်း၏အကြောင်းကို။ ဌပေတွာ၊ ၍။ [ ဝိသိဗ္ဗနာပေက္ခော၊ ထည့်ပါ။ ] ဝိသိဗ္ဗနာပေက္ခော၊ လှုံခြင်းငှါ အလိုရှိသည်ဖြစ်၍။ ဇောတိံ၊ မီးကို။ ဇလေယျဝါ၊ မိမိမူလည်းညှိအံ့။ ဇလာပယေယျဝါ၊ သူတစ်ပါးကိုမူလည်းညှိစေအံ့။ တဿဘိက္ခုနော၊ အား။ ပါစိတ္တိယံ၊ သည်။ သိယာ၊ ၏ ။

[ ဂိလာန၏အရကို မီးနှင့်ကင်း၍ မချမ်းသာသောအနာကိုသာ ယူအပ်၏ ၊ အနာသာမညကိုမယူအပ်၊ ထို့ကြောင့် ပဒဘာဇနီ၌-ဂိလာနောနာမ ယဿဝိနာ အဂ္ဂိနာ နဖာသု ဟောတိ-ဟု ဆိုတော်မူသတည်း၊ ကိဉ္စိပစ္စယံ၏အရကို ဆီမီးညှိခြင်း, သပိတ်ဖုတ်ခြင်းအစရှိသောအကြောင်းကိုယူလေ၊ ထို့ကြောင့် သမန္တပါသာဒိကအဋ္ဌကထာ၌-တထာရူပပစ္စယာတိ ပဒီပါဒိပစ္စယာ-ဟု ဆိုတော်မူသတည်း။ ]

[ ဤသို့ ဇောတိသမာဒဟန ပါစိတ်ကို ပြပြီး၍ ကပ္ပဗိန္ဒုအနာဒါနပါစိတ်, နဝစီဝရပါစိတ်, စီဝရနိဓာပနပါစိတ်, တိရစ္ဆာနဂတဝဓနပါစိတ်တို့ကို ပြတော်မူလို၍-ကပ္ပ။ ပ။ စ။ ။ ဟူသော နှစ်ဂါထာကို မိန့်သတည်း။ ]

၄၈။ အပနေတွာ နိဓေန္တဿ၊ နိဓာပေန္တဿ ဝါ ပန။ ဇာနံ ပါဏံ မာ‌ရေန္တဿ၊ တိရစ္ဆာနဂတမ္ပိ စ။ ။

၄၇-၄၈။ ကပ္ပဗိန္ဒုံ၊ ကပ္ပဗိန္ဒုကို။ အနာဒါယ၊ မထိုးမူ၍။ [ မယူမူ၍လည်းဟူ။ ] နဝစီဝရဘောဂိနောဝါ၊ သင်္ကန်းသစ်ကိုသုံးသောရဟန်းအား၎င်း။ ဟသာပေက္ခဿ၊ ရယ်မြူးလိုသည်ဖြစ်၍။ ဘိက္ခုနော၊ ရဟန်းတစ်ယောက်၏ ။ စီဝရာဒိကံ၊ သင်္ကန်းအစရှိသော ပရိက္ခရာကို။ အပနေတွာ၊ ဝှက်၍။ နိဓေန္တဿဝါ၊ မိမိထားသောရဟန်းအား၎င်း။ နိဓာပေန္တဿဝါ၊ သူတစ်ပါးကိုထားစေသောရဟန်းအား၎င်း။ ဇာနံ-ဇာနန္တော၊ သတ္တဝါဟူ၍သိလျက်။ [ တစ်နည်းကား-သေစေလိုသော စိတ်ဖြင့်သိလျက်လည်းဟူ။ ] တိရစ္ဆာနဂတံ၊ တိရစ္ဆာန်ဖြစ်သော။ ပါဏံ၊ သတ္တဝါကို။ မာရေန္တဿပိစ၊ သတ်သောရဟန်းအား၎င်း။ ပါစိတ္တိ၊ သည်။ သိယာ၊ ၏ ။

[ ပနသဒ္ဒါကား-နိပါတ်မျှသာတည်း၊ အနက်မရှိ၊ နဝစီဝရ ဟူ၍ ဆိုသော်လည်း အသစ်ဖြစ်သောသင်္ကန်းကိုသာမယူအပ်၊ သူတစ်ပါးပေး၍ရသော ဟောင်းပြီးသော သင်္ကန်းကိုလည်း ယူအပ်၏ ၊ ထို့ကြောင့် ပဒဘာဇနီ၌-နဝံနာမ အကတကပ္ပံ ဝုစ္စတိ-ဟု ဆိုတော်မူသတည်း၊ ထို‌ကြောင့် သူတစ်ပါးပေး၍ ရသော သင်္ကန်းဟောင်းကိုလည်း မိမိလက်သို့ရောက်လျှင် ကပ္ပဗိန္ဒု ထိုး၍သာသုံးဆောင်သင့်၏ ၊ ယခုအခါ၌ သိက္ခာပုဒ်ကို အလိုရှိကုန်သော အရှင်တို့သည် ကပ္ပဗိန္ဒုကိုအလျားတစ်ထွာ, အနံလက်လေးသစ် အတွင်း၌သာ ထိုးအပ်သည်ဟုဆိုကုန်၏ ၊ ထိုစကားသည် ပါဠိအဋ္ဌကထာတို့၌မရှိ၊ ထို့ကြောင့် လေးပါးကုန်သော အထောင့်တို့တွင် အမှတ်မဲ့တစ်ပါးပါးသော အထောင့်၌ ထိုးအပ်၏ ၊ ထို့ကြောင့် သမန္တပါသာဒိကအဋ္ဌကထာ၌-

တံ ပန ကပ္ပံ အာဒိယန္တေန စီဝရံ ရဇိတွာ စတူသု ကောဏေသု ဧကသ္မိံ ဝါ ကောဏေ မောရဿ အက္ခိမဏ္ဍလမတ္တံဝါ မင်္ဂုလပိဋ္ဌိမတ္တံဝါ အာဒါတဗ္ဗံ-ဟု ဆိုတော်မူသတည်း၊ မာတိကာ အဋ္ဌကထာ၌လည်း-နိဝါသနပါရုပနူပဂံ စီဝရံလဘိတွာ တဿ နိဋ္ဌိတရဇနဿ ယသ္မိံဝါ တသ္မိံ ဝါပဒေသေ ကံသနီလေနဝါ ပတ္တနီလေနဝါ ကဒ္ဒမေနဝါ ယေနကေနစိ ကာဠကေနဝါ မောရက္ခိမဏ္ဍလ-မင်္ဂုလပိဋ္ဌီနံ အညတရပ္ပမာဏံ ကပ္ပဗိန္ဒုံ အာဒိယိတွာ တံစီဝရံ ပရိဘုဉ္ဇိတဗ္ဗံ-ဟု ဆိုတော်မူသတည်း။ ]

[ ဤသို့ တိရစ္ဆာနဂတဝဓနပါစိတ်ကိုပြပြီး၍ ဒုဋ္ဌုလ္လစ္ဆာဒနပါစိတ်, ဂါမန္တရဂတပါစိတ်တို့ကို ပြတော်မူလို၍-ဆာဒေတု။ ပ။ သဟ။ ။ ဟူသော ဂါထာကို မိန့်သတည်း။ ]

၄၉။ ဆာဒေတုကာမော ဆာဒေတိ၊ ဒုဋ္ဌုလ္လံ ဘိက္ခုနော ပိ စ။ ဂါမန္တရဂတဿာပိ၊ သံဝိဓာယိတ္ထိယာ သဟ။ ။

၄၉။ ယောဘိက္ခု၊ သည်။ ဘိက္ခုနောပိစ၊ ရဟန်းတစ်ယောက်၏လည်း။ ဒုဋ္ဌုလ္လံ၊ ရုန့်ရင်းသော။ [ အာပတ္တိံ ၊ ထည့်ပါ။ ] အာပတ္တိံ၊ ကို။ [ ဇာနန္တော၊ လည်းထည့်ပါ။ ] ဇာနန္တော၊ သိလျက်။ ဆာဒေတုကာမော၊ ဖုံးလွှမ်းခြင်းငှါ အလိုရှိသည်ဖြစ်၍။ ဆာဒေတိ၊ ဖုံးလွှမ်းအံ့။ တဿဘိက္ခုနော၊ အား။ ပါစိတ္တိယံ၊ သည်။ သိယာ၊ ၏ ။ ဣတ္ထိယာ၊ နှင့်။ သဟ၊ တကွ။ သံဝိဓာယ၊ တိုင်ပင်ညီညွတ်၍။ ဂါမန္တရဂတဿာပိ၊ ရွာတစ်ပါးသို့သွားသော ရဟန်းအားလည်း။ ပါစိတ္တိယံ၊ သည်။ သိယာ၊ ၏ ။

[ ဒုဋ္ဌုလ္လအာပတ် ဟူသည်ကား-ပါရာဇိက လေးပါး, သံဃာဒိသိသ်တေရသတည်း၊ ထို့ကြောင့်ပဒဘာဇနီ၌-ဒုဋ္ဌုလ္လာနာမ အာပတ္တိ စတ္တာရိပါရာဇိကာနိ တေရသယံဃာဒိသေသာစ-ဟုဆိုအပ်သတည်း၊ ဤပါရာဇိကလေးပါး, သံဃာဒိသိသ်တေရသတို့မှတစ်ပါးသော အာပတ်သည် အဒုဋ္ဌုလ္လအာပတ်မည်၏ ၊ ထိုအဒုဋ္ဌုလ္လ အာပတ်ကိုသိလျက် ဖုံးလွှမ်းသော်ကား ဒုက္ကဋ်သင့်၏ ၊ ထို့ကြောင့် အာပတ္တိဝါရ၌-အဒုဋ္ဌုလ္လာယ အာပတ္တိယာ အာပတ္တိသညီ ပဋိစ္ဆာဒေတိ၊ အာပတ္တိဒုက္ကဋဿ-ဟုဆိုသတည်း။ ]

[ ဤသို့ ဂါမန္တရဂတပါစိတ်တို့ကို ပြပြီး၍ ပဟရဏပါစိတ်, တလသတ္တိက ဥဂ္ဂိရဏပါစိတ်, စောဒါပနပါစိတ်တို့ကို ပြတော်မူလို၍-ဘိက္ခုံ။ ပ။ ပိ။ ။ ဟူသော ဂါထာကို မိန့်သတည်း။ ]

၅၀။ ဘိက္ခုံ ပဟရတော ဝါပိ၊ တလသတ္တိက မုဂ္ဂိရေ။ စောဒေတိ ဝါ စောဒါပေတိ၊ ဂရုကာမူလကေန ပိ။ ။

၅၀။ ဘိက္ခုံ၊ ရဟန်းတစ်ယောက်ကို။ ပဟရတောဝါပိ၊ ပုတ်ခတ်သော ရဟန်းအားလည်း။ ပါစိတ္တိယံ၊ သည်။ သိယာ၊ ၏ ။ ‌‌ယောဘိက္ခု၊ သည်။ တလသတ္တိကံ၊ လက်ဝါးပြက်တည်းဟူသောလှံကို။ ဥဂ္ဂိရေ၊ ပုတ်ခတ်အံ့ဟူ၍ ရွယ်အံ့။ [ မိုးအံ့လည်းဟူ။ ] ဘိက္ခုံ၊ ကို။ ဂရုကာမူလကေနပိ၊ မြင်ခြင်း, ကြားခြင်း, ရွံရှာခြင်း အရင်းမရှိသော ဂရုကအာပတ်ဖြင့်။ စောဒေတိဝါ၊ မိမိမူလည်းစောဒနာအံ့။ စောဒါပေတိဝါ၊ သူတစ်ပါးကိုမူလည်း စောဒနာစေအံ့။ တဿဘိက္ခုနော၊ အား။ ပါစိတ္တိယံ၊ သည်။ သိယာ၊ ၏ ။

[ ဂရုက အာပတ်ဟူသည်ကား-ပါရာဇိက ‌လေးပါး, သံဃာဒိသိသ်တေရသတည်း၊ ပဟရန္တောဟု ပါဌ်အချို့ရှိ၏ ၊ မသင့်။ ပဟရတောဟုရှိမှ သင့်သည်။ ]

[ ဤသို့စောဒါပနပါစိတ်ကိုပြပြီး၍ ကုက္ကုစ္စုပ္ပါဒနပါစိတ်, ဥပဿုတိပါစိတ်သို့ကို ပြတော်မူလို၍-ကုက္ကုစ္စုပ္ပါဒနေ။ ပ။ သိယာ။ ။ ဟူသော ဂါထာကို မိန့်သတည်း။ ]

၅၁။ ကုက္ကုစ္စုပ္ပါဒနေ စာပိ၊ ဘဏ္ဍနတ္ထာယုပဿုတိံ။ သောတုံ ဘဏ္ဍနဇာတာနံ ၊ ယာတိ ပါစိတ္တိယံ သိယာ။ ။

၅၁။ [ ဘိက္ခုဿ၊ ထည့်ပါ။ ] ဘိက္ခုဿ၊ ရဟန်းတစ်ယောက်အား။ [ ကိုလည်းဟူ။ ] ကုက္ကုစ္စုပ္ပါဒနေစာပိ၊ အလို့လို့ကို ဖြစ်စေခြင်းကြောင့်လည်း။ [ စိတ်၏မငြိမ်သက်ခြင်းကို ဖြစ်စေခြင်း‌ကြောင့်လည်းဟူ။ ] ပါစိတ္တိယံ၊ သည်။ သိယာ၊ ၏ ။ ‌ယောဘိက္ခု၊ သည်။ ဘဏ္ဍနတ္ထာယစ၊ ခိုက်ရန်ပြုခြင်းငှါ၎င်း။ ဘဏ္ဍနဇာတာနံ၊ ခိုက်ရန်ဖြစ်သောသူတို့၏ ။ [ ဝစနံ-ထည့်ပါ။ ] ဝစနံ၊ စကားကို။ သောတုဉ္စ၊ နာခြင်းငှါ၎င်း။ ဥပဿုတိံ၊ နာကြားကောင်းသောအရပ်သို့။ ယာတိ၊ သွားအံ့။ တဿဘိက္ခုနော၊ အား။ ပါစိတ္တိယံ၊ သည်။ သိယာ၊ ၏ ။

[ အပြစ်မထင်ဘဲကိုလျက် သင်ကားအသက်နှစ်ဆယ်မပြည့်မူ၍ ပဉ္စင်းခံ သကဲ့သို့ ငါထင်သည်၊ သင်ကားသီလမရှိသကဲ့သို့ ငါထင်သည်၊ ဤသို့ အစရှိသောစကားကို ဆိုခြင်းသည် ကုက္ကုစ္စကိုဖြစ်စေသည်မည်၏ ။ ]

[ ဤသို့ ဥပဿုတိပါစိတ်ကိုပြပြီး၍ လာဘပရိဏာမနပါစိတ်, အနာပုစ္ဆဂါမပ္ပဝေသနပါစိတ်တို့ကိုပြတော်မူလို၍-သံဃဿ။ ပ။ ဝိကာလေ။ ။ ဟူသောဂါထာကိုမိန့်သတည်း။ ]

၅၂။ သံဃဿ လာဘံ ပရိဏာမိတန္တု၊ နာမေတိ ‌ယော တံ ပရပုဂ္ဂဿ၊ ပုစ္ဆံ အကတွာပိ စ သန္တဘိက္ခုံ၊ ပါစိတ္တိ ဂါမဿ ဂတေ ဝိကာလေတိ။ ။

၅၂။ ယောဘိက္ခု၊ သည်။ သံဃဿ၊ အား။ [ သို့လည်းဟူ။ ] ပရိဏာမိတံ၊ ညွတ်လေပြီးသော။ လာဘံ၊ လာဘ်ကို။ ပရပုဂ္ဂလဿ၊ တစ်ပါးသောပုဂ္ဂိုလ်အား။ [ သို့လည်းဟူ။ ] နာမေတိ၊ ညွတ်စေအံ့။ တဿဘိက္ခုနော၊ အား။ ပါစိတ္တိယံ၊ သည်။ သိယာ၊ ၏ ။ သန္တံ၊ ထင်ရှားရှိသော။ ဘိက္ခုံ၊ ကို။ ပုစ္ဆံ၊ ပန်ခြင်းကို။ အကတွာ၊ ၍။ ဝိကာလေ၊ နေလွဲသောအခါ၌။ ဂါမဿ၊ ရွာသို့။ ဂတေ၊ သွားခြင်းကြောင့်။ ပါစိတ္တိ၊ သည်။ သိယာ၊ ၏ ။

[ ဤဂါထာကား-ဣန္ဒဝဇိရာဂါထာတည်း၊ ထို့ကြောင့် တစ်ဆယ့်တစ်လုံးပုဒ်မှန်အောင်‌လေးပါဒကိုတစ်ပုဒ်၊ ဣန္ဒာဒိကာတာဝဇီရာဇဂါဂေါ-ဟူ၍ ဝုတ္တောဒယကျမ်း၌ ဆိုအပ်သောပါဌ်နှင့်အညီ ဂိုဏ်းဂရုမှန်အောင်ရွတ်လေ၊ ယောတံ၌တံကားပဒပူရဏမျှသာတည်း၊ အနက်မရှိ၊ ပကတိစကားဖြင့် ကြားခြင်းငှါ တတ်ကောင်းသော အရပ်၌တည်သောရဟန်းသည် သန္တဘိက္ခုမည်၏ ၊ ထို့ကြောင့် သမန္တပါသာဒိကအဋ္ဌကထာ၌-ယံ ပဿေဝါ အဘိမုခေဝါ ပဿတိ၊ ယဿသက္ကာ ဟောတိ ပကတိ ဝစနေန အာရောစေတုံ၊ အယံ သန္တောနာမ-ဟူသောစကားကို ဆိုသတည်း။ ]

ပါစိတ္တိယနိဒ္ဒေသပြီး၏ ။